شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«ما شرورها را دیده‌ایم—»
ساعت‌ها بود که درد بند نیامده بود.
شانه‌اش را می‌سوزاند و تکان خوردن بدترش می‌کرد. لرزید، به‌سختی می‌توانست ادامه دهد.
فقط یک ساعت پیش.
خانواده کنار هم بودند، بچه‌ها در مخفیگاه محبوبشان بازی می‌کردند. بچه‌های زیبا، بچه‌های خودشان. آن دو با چنان افتخاری تماشا کرده بودند. خوش‌شانس بودند. این روزها بچه کمیاب بود. و بعد از وحشت اولش با تاریک‌ها، داشتن خانواده ناممکن به نظر می‌رسید.
دوباره داشت بد می‌شد.
از چه استفاده می‌کردند که نیزه‌هایشان این‌قدر دردناک بود؟ حس کرده بود چطور پوست را از هم می‌شکافت وقتی در پشتش فرو می‌رفت. دردی بود که هرگز نظیرش را حس نکرده بود.
او و بچه‌ها فرار کرده بودند. مطمئن نبود کجا. شمال، شاید. دور از جایی که تاریک‌ها می‌توانستند آن‌ها را به قتل برسانند.
می‌دانست بچه‌ها هر کجا که باشند باید خسته باشند. تحت تعقیب تاریک‌ها بودن برایشان کابوس است.
او هم خسته بود. اما می‌دانست باید به حرکت ادامه دهد.
* * *
شب.
چشمانش درد می‌کرد. نمی‌توانست دورتر را ببیند. تاریک‌ها ممکن بود برگردند. می‌دانست آن‌ها از سیاهی می‌ترسند. می‌توانست فرصت او باشد.
ایستاد تا لحظه‌ای نفس بگیرد، و هوای خنک‌شونده درونش را تسکین داد.
اما چند ثانیه بعد، جیغ کشید.
تاریک‌ها دوباره شلیک کرده بودند. آن چیز در گردنش می‌پیچید، و او جیغ می‌زد که بس کند. حس می‌کرد دارد هوش از سرش می‌رود، همان‌طور که آن چیز درونش را می‌درید و می‌سوزاند.
او و بچه‌ها.
باید راهش را ادامه می‌داد و یک بار دیگر آن‌ها را می‌دید. چقدر دوستشان داشت. باید پیش از آن‌که تاریک‌ها پیدایش کنند، به آن‌ها می‌رسید. ادامه بده، به خودش گفت.
ادامه بده.
اما درد داشت پخش می‌شد.
به عقب نگاه کرد و تاریک‌ها را دید که نزدیک‌تر می‌آمدند و از شادی فریاد می‌زدند. نمی‌توانست نفس بکشد. دارم ضعیف‌تر می‌شوم، فهمید. کندتر می‌شوم.
شروع کرد به گریه کردن. نمی‌خواست بی‌آن‌که یک بار آخر او و بچه‌ها را ببیند بمیرد. اما درد داشت بدتر می‌شد.
به التماس از کسی خواست که کمکش کند.
بعد، ناگهان، آن را حس کرد. انفجاری ترکنده در شانه‌اش، و همه‌چیز سیاه شد.
بارانی نازک می‌بارید. صداهای خندان نزدیک شدند و آهسته دور زدند و به آنچه کرده بودند نگاه کردند.
جسد دریده و ریزریز شده بود و خون روغنی‌مانند همه‌جا پاشیده بود و هر چه را لمس می‌کرد رنگ می‌زد.
همان‌طور که کار می‌کردند و میان خودشان شوخی می‌کردند، متوجه نشدند که او تماشایشان می‌کند.
با بچه‌ها که آنجا کنارش بودند، دید که جفتش را به بالا می‌کشند و شروع کرد به گریستن. آنگاه، و با ناله، فریادی از فقدان ابدی سر داد که تا ژرفاها طنین انداخت، او و بچه‌ها پیکرهای عظیمشان را به دریای خونین بازگرداندند.
همان‌طور که می‌گریختند و امنیت آب‌های عمیق‌تر را می‌جستند، پژواک فریادهایشان را پاسخ‌های دور و تسخیرشده آن اندکی که مانده بودند می‌داد.
