همرسانی:

استیو راسنیک تم

ترجمه‌ی شهرزاد

ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.

از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی

«خوب باش، دخترک شیرین—»

«اگه دست از این کار برنداری، یه اتفاق خیلی بد برات می‌افته!»

مارشای شش‌ساله دومین مشت گلی را که می‌خواست به لباس مهمانی آلیس کندی هفت‌ساله بمالد، انداخت. «مثل چی؟»

آلیس مدتی قیافه‌ی فکرکردن به خود گرفت. «خب… ممکنه به بابات بگم و اون هم ممکنه تو رو بده بره!»

«اه‌اه.» مارشا خرناسی کرد. بعد رفت که مشت گل دیگری جمع کند. مقداری از آن به کفش‌هایش پاشید و مجبور شد هر پا را دقیقا همان‌طور بپیچاند تا کفش‌ها را در چمن پاک کند. انجام دادن این کار و همزمان نگه داشتن گل لیز سخت بود. بعد با احتیاط به جایی رفت که آلیس نشسته بود و داشت کیک‌های گلی درست می‌کرد و هر دو دستش را بالا برد.

«تمومش کن، مارشا! بهت گفتم چیکار می‌کنم! می‌گم و اون هم فقط تو رو واگذار می‌کنه!»

مارشا نمی‌فهمید چرا آلیس اصلا نمی‌خواهد گل را به لباسش بمالد؛ گل خنک و دلپذیر بود و تازه، لباس آلیس هم از تمام بعدازظهر کیک گلی درست کردن گلی شده بود. اما این ماجرای بخشیدن بچه را اصلا نمی‌فهمید. تا حالا چنین چیزی نشنیده بود.

«یعنی چی که منو بخشیدی؟»

«می‌گم تو خیلی با من بد بودی، مارشا، اون وقت اون تو رو می‌ده به یه خانواده دیگه، یا حتی بدتر!»

مارشا فقط گیج به او نگاه کرد. جدی گفت: «مامان‌ها و باباها بچه‌هاشون رو واگذار نمی‌کنن.»

آلیس سرش را از کیک گلی بلند کرد و لبخند زد. «بابای تو با برادرت بیلی همین کار رو کرد.»

«این درست نیست، آلیس کندی؛ بیلی مرد و رفت به بهشت!»

«از کجا می‌دونی؟ دیدی که رفت؟»

«خب، نه. ولی بابا گفت که رفت.»

«مجبورن همین رو بگن، احمق! نمی‌خوان تو گریه کنی و دردسر درست کنی.»

«به من نگو احمق!» مارشا نگاه کرد که کفش‌هایش در گل فرو می‌رفت. آهسته پرسید: «چرا بیلی را واگذار کردند؟»

«شنیدم بابات به بابای من می‌گفت بیلی خیلی کوچیکه و هیچ‌وقت، هیچ‌وقت بزرگ نمی‌شه. خیلی ناراحت به نظر می‌رسید. پس فکر کنم فقط دادش که بعدا یه پسر بزرگ‌تر بگیره.»

مارشا با وقار سرش را تکان داد.

«می‌دونی کی رو هم دادن؟»

«کی؟»

«جانی پارکر.»

«یادمه! مثل آدم‌بزرگ‌ها بود، فقط یه چیزی توی سرش خراب بود که عجیب بود و باعث می‌شد همیشه بخواد با بچه‌ها بازی کنه. ولی رفت به یه مدرسه‌ی ویژه! خاله‌ام گفت، اونم معلمه!»

«خب، قرار بود بره یکی از اون مدرسه‌ها، ولی به‌جاش او را به کسی دادند. می‌دونی کی دیگه؟»

«اا.»

«شلی کاکس. مدام چیزها رو می‌شکست و عصبانی بود و واقعا بدجنس بود و یه شب باباش وادارشون کرد ببرنش.»

«اون‌ها کی‌ان؟»

آلیس از روی شانه‌اش به حیاط پشتی خانه‌شان نگاه کرد. «دقیق نمی‌دونم. حدس بزن کی دیگه؟»

«کی؟»

«تو، مارشا، چون پیراهن مهمونی‌م رو همه‌ش گلی کردی و بابام احتمالا می‌خواد منو واگذار کنه که مجبور بشم تو رو لو بدم.

«چغلی‌کن!» مارشا گریه کرد، اشک از صورتش سرازیر بود.

«بچه‌ننه!» آلیس داد زد و دوان‌دوان به‌طرف خانه‌شان رفت.

مارشا از سر کلافگی یک مشت گل به‌طرف آلیس انداخت. «اه اه،» غرولند کرد و راه دراز خانه را پیش گرفت.

وقتی مارشا رسید، صدای بلندی از آشپزخانه می‌آمد. صدای گریه‌ی مادرش را می‌شنید، صدای فریاد پدرش را. خیلی عصبانی به‌نظر می‌رسید. مارشا از دعواهایشان بدش می‌آمد. روی صندلی‌ای در نشیمن نشست، یکی از کتاب‌هایش را برداشت و وانمود کرد که می‌خواند. اما فقط می‌توانست وانمود کند، چون صدایشان خیلی بلند بود.

«جنی، مگر نمی‌توانی کاری به این سادگی بکنی که یک چک را درست پر کنی؟ شرط می‌بندم مارشا می‌تواند این کار را بکند، آن هم شش‌ساله است!»

«ببخشید، تد. فقط فراموش کردم! ولم کن!»

«اگر ولم کنم، تا آخر ماه ورشکسته می‌شویم! هفته‌ی پیش دو بار پول خواروبار را برداشتی و کاری کردی که شش چک برگشت بخورد! و بعد می‌گویی نمی‌دانی پول‌ها چه شد! داری دیوانه‌ام می‌کنی، جنی! دیگر طاقتش را ندارم! بهت می‌گویم دیگر طاقتش را ندارم!»

« سعی کرده‌ام همسر خوبی برایت باشم . . .» مادرش شروع کرد به گریه و سرفه، و مارشا دیگر نمی‌فهمید چه می‌گوید. می‌خواست برود داخل و مادرش را ببیند، اما خیلی می‌ترسید. پدرش حالا بلندتر از همیشه فریاد می‌زد.

«جنی، از وقتی بیلی رفته، دیگر همسر من نبوده‌ای!»

مادرش بلندتر از پیش گریه می‌کرد. مارشا به‌سختی می‌فهمید چه می‌گوید. «دکتر می‌گه . . . می‌دونی دکتر چی گفت؟ گفت دیگه نمی‌تونم بچه‌دار بشم!»

«دروغ می‌گی، جنی؛ دروغ‌هات رو با تمام دندون‌هات می‌گی. من پرستار اون دکتر قلابی رو می‌شناسم! داری به من دروغ می‌گی، همیشه دروغ گفتی. تو فقط نمی‌خوای، جنی. تو فقط نمی‌خوای!»

مارشا تا موقع شام رفت بالا. فکر کرد پدرش وقتی از سر میز بلند شد، گل خشک‌شده‌ی کفش‌هایش را دید، اما چیزی نگفت.

مارشا بیدار شد، هنوز بیرون تاریک بود. چیزی به او گفت باید برود کنار پنجره. ترسید، چون بیرون واقعا تاریک بود، اما فکر کرد احتمالا باید برود. تا می‌توانست بی‌صدا، نوک‌پا رفت، می‌ترسید پدرش را بیدار کند.

یک ماشین عجیب‌قیافه جلوی خانه پارک بود. دراز و سیاه بود، درازترین و سیاه‌ترین ماشینی که تا حالا دیده بود. و یک چیز نقره‌ای دراز، مثل آذرخش دندانه‌دار، از یک سر ماشین تا سر دیگر کشیده شده بود. این آذرخش از چراغ‌های خیابان روشن‌تر بود و چشمش را می‌زد.

شیشه‌های ماشین خاکستری بودند. کثیف به نظر می‌رسیدند. اصلا نمی‌توانست از آن‌ها چیزی ببیند.

مارشا دیگر نمی‌خواست آن ماشین بزرگ سیاه را ببیند، اما بیشتر می‌ترسید که نبیندش. نمی‌دانست چرا بیشتر می‌ترسید نبیندش، اما می‌ترسید.

مارشا با لباس خواب از پله‌ها پایین رفت، از ترس مرده بود که پدرش بگیردش و شاید مثل بیلی از دستش بدهد. رفت توی نشیمن تاریک. در ورودی کاملا باز بود؛ اگر جلوی در باز می‌ایستاد، می‌توانست آن ماشین دراز سیاه را ببیند.

با احتیاط پا به پیاده‌روی جلوی خانه گذاشت و به طرف ماشین راه افتاد. سعی کرد مثل موش ساکت باشد، همان‌طور که خاله‌اش یک بار به او گفته بود. از ماشین می‌ترسید، اما باید به طرفش می‌رفت. اصلا نمی‌فهمید چرا.

وقتی به پهلوی ماشین رسید، دست‌هایش را بالا آورد کنار چشم‌هایش و به شیشه تکیه کرد تا ببیند داخلش چیست. اما هوا زیادی خاکستری بود، زیادی تاریک. داشت دور جلوی ماشین می‌گشت و به آن طرف می‌رفت تا از شیشه‌های آن‌طرف هم نگاه کند که مرد بلندقد جلویش ظاهر شد.

بلندقد بود و سایه‌های سیاه سراسر تنش را پوشانده بود و یک پاپیون سفید بزرگ و یک گل سفید بزرگ روی سینه‌اش داشت، اما کتش را نمی‌دید، آن‌قدر سیاه بود، پس نمی‌دانست چطور گل رویش مانده.

مرد بلندقد خم شد. صورت نداشت، فقط سری پر از مه سفید، انگار صورتش هنوز خودش را نساخته بود.

مارشا با صدای نرم شروع به گریه کرد، از ترس مرده بود که بابایش را بیدار کند و او هم به خاطر خراب کردن خوابش او را واگذار کند. اما نمی‌توانست جلوی گریه‌اش را بگیرد، و صدایش بلندتر و بلندتر شد تا ناگهان خیس و گرم شد و فهمید که خودش را خیس کرده و او هم به همین دلیل بخواهد او را واگذار کند.

برگشت تا به طرف خانه بدود.

دو مرد بی‌صورت آنجا ایستاده بودند و چیزی دراز را بین خودشان حمل می‌کردند. مارشا آن‌قدر تعجب کرد که گریه‌اش بند آمد.

به دلیلی دیگر آن‌قدر نمی‌ترسید، پس به طرف آن چیز دراز که حمل می‌کردند رفت تا ببیند چیست.

مامانش را به آن چیز بسته بودند و به بالا نگاه می‌کرد با چشمانی عجیب و دهانی باز و آه او می‌دانست که مامانش مرده است آه مرده مرده مرده!

جیغ‌کشان به داخل خانه دوید و آن‌ها او را گرفتند و او جیغ می‌کشید و آن‌ها چیزی در دهانش گذاشتند-فقط «آن‌ها» بابایش بود. او حالا روی مبل نشسته بود، با همان جدیتی که وقتی کار خیلی بدی کرده بود.

«ماشین را دیدی؟»

با چشمانی اشک‌آلود سرش را تکان داد.

«مامانت با ماشین رفت؟»

«ب-بله،» صدایش شکست و کمی گریه کرد.

«خب، می‌خواهم گوش کنی، مارشا.» چانه‌اش را بالا گرفت و مجبورش کرد به چشمانش نگاه کند. «مامانت کارها را درست انجام نمی‌داد، مارشا؛ او به‌قدر کافی خوب نبود. پس می‌دانی چه شد؟»

مارشا با وقار سرش را تکان داد.

«مجبور شدم مامانت را واگذار کنم. سرنوشت کسانی که خرابکاری می‌کنند همین است، مارشا. باید نهایت تلاشت را بکنی، نهایت تلاشت را برای من بکنی، همیشه.»

باز سرش را تکان داد، اما بعد پدرش رفت، همان‌قدر سریع که آمده بود، و او تنها روی کاناپه در نشیمن تاریک ماند. از پنجره بیرون را نگاه کرد اما چیزی آنجا نبود. آن‌وقت فهمید همه‌چیز تمام شده است.

مارشا خواب‌آلود از کاناپه پایین آمد و این‌طو‌آن‌طو رفت تا کلید برق را پیدا کند. هیچ کلیدی پیدا نکرد، پس مجبور شد در تاریکی راهش را تا آشپزخانه پیدا کند. آن‌وقت بود که گریه‌اش می‌گرفت، اما دیگر واقعا حال گریه نداشت.

کلید برق آشپزخانه خیلی بالا بود، پس مجبور شد در تاریکی کار کند. پیدا کردن قابلمه‌ها یا کفگیر در تاریکی سخت بود، اما آخرش پیدایشان کرد. دست‌کم نور یخچال اجازه می‌داد تخم‌مرغ‌ها را ببیند، و بعد از آن در یخچال را باز گذاشت تا بهتر ببیند.

می‌دانست بهتر است همین حالا صبحانه بابایش را شروع کند، اگر می‌خواست سر وقت تمامش کند. اجاق و پیشخوان‌ها برایش خیلی بلند بودند، پس وقت زیادی می‌برد تا از آنها استفاده کند.

بابا صبحانه‌های مفصل دوست داشت، و بیش از هر چیز دیگری در تمام این دنیای پهناور، می‌خواست بابایش را راضی کند.