شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«و یافتن مردی خوب دشوار است.»
وقتی الن بیست ساله بود، حتی بیست‌وپنج ساله، هرگز جان را به عنوان گزینه‌ای برای ازدواج در نظر نمی‌گرفت. او برایش زیادی کسل‌کننده بود، زیادی خشک و — چون ده سال در آن زمان فاصله‌ای عظیم بود — زیادی پیر. حالا که سی‌وسه ساله بود، چهل‌وسه سالگی اصلا پیر به نظر نمی‌رسید، و جان تا آنجا که او می‌توانست تشخیص دهد، قابل‌اعتماد و ثابت بود.
پس راضی شد با او ازدواج کند. با شتابی عاشقانه که فکر نمی‌کرد او توانایش را داشته باشد، اصرار کرد که فرار کنند — نه اینکه کسی باشد که برایش مهم باشد آن‌ها در «گناه» زندگی می‌کنند یا نه. یک شب پاییزی در شهرکی کوچک که ازدواج‌ها را می‌شد شتاب‌زده ترتیب داد، ازدواج کردند، و از آن پس — شش ماه بود — در آپارتمان جان در دهکده گرینویچ زندگی می‌کردند.
یک بار فکر کرده بود آیا هرگز می‌تواند به او دل ببندد. حالا، در حالی که به او نگاه می‌کرد که کنار آتش نشسته بود و می‌خواند، طاسی‌اش می‌درخشید و عینک بی‌قابش با بازتاب شعله سوسو می‌زد، فکر می‌کرد چطور می‌تواند بدون او سر کند. با محبت برخاست و شال‌گردنی را که در خانه و بیرون می‌پوشید مرتب کرد؛ او همیشه سردش بود.
جان به او نگاه کرد و لبخند زد. دندان‌هایش عالی بودند، ویژگی‌ای که دوست داشت رویش درنگ کند، چون وگرنه مرد کوچک معمولی‌ای بود.
با لحنی گفت: «هر شب دیرتر و دیرتر به خانه می‌آیی،» لحنی که می‌کوشید گله‌آمیز نباشد، بلکه روشن و کنجکاو، چنان که گویی می‌خواهد از هر کاری که او می‌کند سر در بیاورد. نه اینکه چیزی می‌دانست—واقعا. او هیچ‌وقت به او نگفته بود کارش چیست و او می‌ترسید فشار بیاورد، می‌ترسید زن غرغرو به حساب بیاید، می‌ترسید رشته نازک این ازدواج به‌سختی‌به‌دست‌آمده را از هم بگسلد.
اما دیرتر و دیرتر به خانه آمدنش برای او سخت گذشته بود، خصوصا وقتی شنبه‌ها و یکشنبه‌ها هم کار می‌کرد. آن‌قدر به همراهی‌اش تکیه کرده بود.
آهی کشید. «همان‌طور که گفتم، عزیزم، خیلی‌ها دارند به مرخصی می‌روند، پس باید بیشتر بمانم و کارشان را انجام دهم.»
به کتابش برگشت و سعی کرد راضی به نظر برسد. اما راضی نبود. جان بیچاره! همه کارشان را به او می‌انداختند — مرد کوچک سربه‌زیری بود. با این حال، زیرجریانی از قدرت هم در او بود. هرگز نمی‌توانست کاری کند که به سؤال‌هایش جواب بدهد. باید دوباره امتحان می‌کرد؟
نه. شوهر خوبی بود. شب‌ها تنها بیرون نمی‌رفت، هرچند اغلب دیروقت برای قدم زدن می‌رفت. کمی بعد از ازدواجشان، از خواب بیدار شده بود و یکه خورده بود که تخت خالی است. اما وقتی برگشت، برایش توضیح داد که دچار تنگناهراسی می‌شد و گاهی باید بلند شود و برود هوا بخورد. چون همیشه بعد از این بیرون‌رفتن‌ها خیلی بهتر به نظر می‌رسید، هرگز شکایتی نکرد.
دوستانش، وقتی برای بازی بریج یا یک شب آرام می‌آمدند، تقریبا آشکارا جان را تحقیر می‌کردند. با این حال، او را بسیار بیشتر از بیل خوش‌قیافه مج می‌خواست که داشته باشد، که دنبال زن‌ها می‌افتاد و حتی شنیده بودند که سعی کرده خود الن را در آشپزخانه ببوسد… یا پیتر، شوهر لیلیان، که می‌نوشید.
وانگهی، جان شجره‌نامه‌اش را داشت. «شاخه ما از خانواده کاروترز،» به مهمان‌ها با لحن خشک و دقیقش می‌گفت، «از همان زمانی که بریتانیایی‌ها نیویورک را از هلندی‌ها گرفته بودند، در نیویورک بوده‌ایم. بعضی از اجداد من آن بیرون دفن شده‌اند.»
و به پنجره‌ای اشاره می‌کرد که به قبرستان باز می‌شد. پشت خانه آجری قهوه‌ای قدیمی، قبرستان کوچک قدیمی فراموش‌شده‌ای بود. اولش الن منظره را مرگ‌آسا یافته بود، اما زود عادت کرد. وانگهی، آپارتمان راحت بود و با اثاثیه قدیمی زیبایی مبله شده بود که ادعاهای جان درباره خانواده‌اش را پایه‌ای محکم می‌بخشید.
مهمان‌هایش وقتی آن صحبت‌های کوتاهش را می‌کرد لبخند می‌زدند؛ با این حال، نه از خنده‌شان دلخور می‌شد نه از خودپسندی او. او را چنان به احساس تعلق می‌رساند که گویی نه فقط به او، بلکه به یک سنت کامل تعلق دارد. خواستن تعلق داشتن، بخشی از چیزی بودن، یکی از وسواس‌های بزرگ زندگی‌اش بود.
و پرگویی‌اش کمتر از روایت مفصل ماج را از دوره‌های بیماری‌اش و رفت‌وآمدش با دکتر آزاردهنده بود. ماج گرایشی به خودبیمارانگاری داشت. تازگی کم‌خونی را هم به فهرست دردهایش افزوده بود و لیلیان، که همیشه مقلد بود، او هم به همین شکل ادعا کرده بود شمارش خونش پایین آمده است.
وقتی جان برای یخ بیشتر به آشپزخانه می‌رفت، ماج چشم‌غره می‌رفت و می‌پرسید: «اما دقیقا برای گذران زندگی چه می‌کند، الن؟» و الن باید اعتراف می‌کرد که هیچ تصوری ندارد.
آن‌وقت لیلیان با خنده‌ای زیرلبی و در حالی که با انگشت یکی از قلاده‌های سگی را می‌ورزید که خودش و لیلیان تازه به گردن می‌آویختند، می‌گفت: «شاید شرط‌بند باشد.»
و همه می‌خندیدند، چون تصور اینکه جان کاری بیرون از قانون داشته باشد چنان بی‌معنا بود.
اما این شب، الن که در فکر کتابش غرق بود، کنجکاوی‌اش را مهارناشدنی یافت. در پاییز و زمستان جان شوهری بی‌عیب بود. حالا که بهار رسیده بود، دیر و دیرتر به خانه می‌آمد. «در بهار، خیال مرد جوان…» و در بهار همه مردها خود را جوان می‌پنداشتند. ممکن بود زن دیگری در کار باشد؟
و آخر، جان در طول روز چه می‌کرد که این‌قدر از گفتنش اکراه داشت؟ مگر نمی‌دانست که او حتی اگر یک… یک قصاب هم بود، ایرادی نمی‌گرفت؟
صبح روز بعد که جان خیلی زود از خواب برخاست، او هم بلند شد. پشت در گنجه سریع و بی‌صدا لباس پوشید، در حالی که جان گالش‌هایش را می‌پوشید و شال‌گردنش را دور گلوی لاغرش می‌پیچید و چترش را زیر بغل می‌زد.
با کفش‌های لاستیکی پشت سر او از پله‌ها پایین خزید. جان اصلا به خیابان نزد. به کوچه باریک کناری رفت و با کلید بزرگ آهنی از جیبش دروازه‌ای را که به قبرستان باز می‌شد گشود. آنجا به سنگی قبر پشت درخت بزرگ رفت، همان درختی که بیشتر قبرستان را از دید پنجره‌ها پنهان می‌کرد، و در آن قبر ناپدید شد.
و یک دقیقه هم زود نبود، چون سپیده‌دم بی‌درنگ پس از آن سر زد. آنجا، در آن نور رنگ‌پریده، چترش بود که به سنگ تکیه داده بودند. پیداست که یادش رفته بود آن را با خود به درون ببرد. تازگی‌ها به نظرش می‌رسید کم‌کم حواس‌پرت شده است.
کتیبه سنگ قبر چنین بود: «تقدیس به یاد جان گیلورد کردرز، ۱۷۲۰-۱۷۶۳.» پس درباره خانواده‌اش دروغ نگفته بود.
می‌دانست کاری که باید بکند این است که او را از خاک درآورد و میخی به قلبش فرو کند. اما زندگی بدون جان را تنها می‌یافت. هر حال، حالا می‌دانست که با زن دیگری سر و سری ندارد.
همان‌طور که با مهربانی چترش را به بالا می‌برد، به کم‌خونی مج و لیلیان اندیشید—به قلاده‌های سگشان—و خندید.
