شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«و چند تا مرد «بزرگ» دسته‌دار دارند، عجب؟»
وقتی مرد بزرگ وارد شد، حرکتی در اتاق افتاد مثل سگ‌های شکاری که بو گرفته باشند و میخکوب ایستاده باشند. پیانیست از کوبیدن دست کشید، آن دو مست آوازه‌خوان خفه شدند، همه‌ی آدم‌های خوش‌قیافه که کوکتل در دست داشتند از حرف‌زدن و خندیدن ایستادند.
«پیت!» نزدیک‌ترین زن جیغ‌کشان کشید، و او مستقیم رفت توی اتاق، دستش دور دو دختر، محکم به خودش فشرده‌شان. «عزیز دلم چطوره؟ سوزی، تو به‌قدری خوشمزه‌ای که بشه خوردت، اما من ناهار همین رو خورده‌ام. جورج، ای دزد دریایی»—هر دو دختر را رها کرد، مردک کچل سرخ‌شده‌ای را گرفت و به بازویش کوبید—«تو محشر بودی، عزیزم، جدی می‌گم، واقعا محشر. حالا اینو گوش کنید! فریاد زد، بالای همه‌ی صداهایی که پیت این، پیت آن می‌کردند.
یکی مارتینی در دستش گذاشت و او ایستاد و آن را نگه داشت، برنزه و بلندبالا در کت شام، دندان‌هایش به سفیدی سرآستین‌های پیراهنش می‌درخشید. به آن‌ها گفت: «ما نمایش داشتیم!»
فریادی از توافق برخاست، همهمه‌ای از «داشتیم یا نه» شو خدای من پیت گوش کن یه شو—او دستش را بالا برد. «شو خوبی بود!»
فریاد و همهمه‌ای دیگر.
«اسپانسر یه‌جورایی خوشش اومد—همین الان برای یکی دیگه تو پاییز قرارداد بست!»
فریادی، غرشی، مردم دست می‌زدند، بالا و پایین می‌پریدند. مرد گنده خواست چیز دیگری بگوید، اما بی‌خیال شد و لبخندزنان، در حالی که مردها و زن‌ها دورش جمع می‌شدند. همه می‌خواستند دستش را بفشارند، در گوشش حرف بزنند، دست دورش بیندازند.
«عاشق همه‌تونم!» داد زد. «حالا چی می‌گید، بیاید یه‌کم زندگی کنیم!»
همهمه دوباره شروع شد، مردم خودشان را مرتب می‌کردند. از طرف بار صدای به‌هم‌خوردن لیوان‌ها می‌آمد. «خدایا، پیت،» مردک لاغر و چشم‌درشته‌ای می‌گفت و از سر پرستش خم شده بود، «وقتی اون تنگ ماهی رو انداختی، فکر کردم از خنده خودم را خیس می‌کنم، به خدا قسم—»
مرد گنده قهقهه‌ای شاد زد. «آره، هنوز قیافه‌ات رو جلوی چشممه. و ماهی‌ها، که روی تمام صحنه تقلا می‌زدند. خب من چی می‌تونم بکنم، می‌رم پایین و زانو می‌زنم—» مرد گنده همین کار را کرد، خم شد و به ماهی‌های خیالی روی زمین خیره شد. «و می‌گم: خب رفقا، برگردیم سر تخته‌ی طراحی!»
جیغ‌های خنده وقتی مرد گنده بلند شد. مهمانی داشت خودش را دور او در کمان‌هایی از دایره‌های هم‌مرکز می‌چید، و آدم‌های عقب روی مبل‌ها و نیمکت پیانو ایستاده بودند تا ببینند. یکی داد زد: «آهنگ ماهی قرمز رو بخون، پیت!»
فریادهای تأیید، خواهش می‌کنیم پیت، آهنگ ماهی قرمز.
«باشه، باشه.» مرد گنده پوزخندزنان روی دسته‌ی صندلی نشست و لیوانش را بالا برد. «و یه‌ک، و دو— موسیقی کجاس؟» در نیمکت پیانو هول‌وپول شد. یکی چند آکورد زد. مرد گنده قیافه‌ای خنده‌دار گرفت و خواند: «اوههه—چه آرزو می‌کنم… یه ماهی کوچولو بودم… و وقتی دلم بلدرچین می‌خواست… دم کوچولوم رو می‌زدم.»
خنده، دخترها بلندتر از همه می‌خندیدند و دهان‌های سرخشان بازتر بود. بلوندی سرخ‌شده دستش روی زانوی مرد گنده بود، و یکی دیگر نزدیک او نشسته بود.
«اما جدی—» مرد گنده داد زد. خنده‌ی بیشتر.
«نه، جدی،» با صدایی پرطنین گفت، همان‌که اتاق آرام می‌شد، «می‌خواهم کاملا جدی بگویم که تنهایی از عهده‌اش برنمی‌آمدم. و ضمنا می‌بینم امشب چند خارجی هم اینجا داریم، لیتواک‌ها، و دیگر اعضای مطبوعات، پس می‌خواهم همه‌ی آدم‌های مهم را معرفی کنم. پیش از همه، جورج اینجا، رهبر ارکستر سه‌انگشتی—و توی دنیا کسی پیدا نمی‌شود که می‌توانست کاری را که او امروز بعدازظهر کرد بکند—جورج، دوستت دارم.» مرد کوچک‌اندام کچل سرخ‌شده را در آغوش گرفت.
«بعد، عشق واقعی من، روتی، کجایی؟ عزیزم، تو بی‌نظیر بودی، واقعا بی‌عیب—جدی می‌گویم، عزیزم—» دختری تیره‌پوست را با لباس سرخ بوسید که کمی گریه کرد و صورتش را روی شانه‌ی پهن او پنهان کرد. «و فرانک.» خم شد و آستین مرد لاغر و چشم‌برجسته را گرفت. «چه بگویم؟ عزیز دلم؟» مرد لاغر پلک می‌زد، بغض کرده بود؛ مرد گنده به پشتش زد. «سال و ارنی و مک، نویسنده‌های من، شکسپیر باید چنین شانسی می‌داشت.» یکی‌یکی جلو آمدند تا دست مرد گنده را بفشارند، همان‌که نامشان را صدا می‌زد؛ زن‌ها او را بوسیدند و گریه کردند. «جانشین من،» مرد گنده صدا می‌زد، و «چوب‌دار من،» و «حالا،» گفت، همان‌که اتاق کمی آرام شد، مردم از شوق سرخ و گلودرد، «می‌خواهم با مسئولم آشنا شوید.»
اتاق در سکوت فرو رفت. مرد گنده متفکر و هراسان به نظر می‌رسید، انگار دردی ناگهانی گرفته باشد. سپس از حرکت ایستاد. بی‌نفس و بی‌پلک نشست. لحظه‌ای بعد حرکتی تند در پشتش دیده شد. دختری که روی دسته‌ی صندلی نشسته بود بلند شد و دور شد. کت شام مرد گنده از پشت شکافت و مرد کوچکی از آن بیرون خزید. صورت قهوه‌ای عرق‌کرده‌ای زیر انبوهی از موی سیاه داشت. مرد بسیار کوچکی بود، تقریبا کوتوله، شانه‌افتاده و پشت‌گرد در زیرپوش و شورت قهوه‌ای عرق‌کرده. از حفره‌ی تن مرد گنده بیرون آمد و با احتیاط کت شام را بست. مرد گنده بی‌حرکت نشسته بود و صورتش خمیری بود.
مرد کوچک پایین آمد و مضطرب لب‌هایش را تر کرد. سلام، هری، چند نفری گفتند. «سلام،» هری صدا زد و دستش را تکان داد. حدودا چهل ساله بود، با بینی بزرگ و چشمان بزرگ و نرم قهوه‌ای. صدایش گرفته و مردد بود. «خب، ما حسابی نمایشی اجرا کردیم، نه؟»
مؤدبانه گفتند: «حتما همین‌طوره، هری». با پشت دستش عرق پیشانی‌اش را پاک کرد. با لبخندی عذرخواهانه توضیح داد: «اینجا گرمه». گفتند: «آره، گمونم همین‌طور باشه، هری». مردمی که گرداگرد جمعیت بودند کم‌کم روی برمی‌گرداندند و گروه‌های گفت‌وگو تشکیل می‌دادند؛ همهمه‌ی صحبت بالاتر رفت. مرد کوچک گفت: «تیم، می‌خواستم ببینم می‌تونم چیزی برای نوشیدن بگیرم. دوست ندارم تنهاش بذارم—می‌دونی—» به مرد گنده‌ی ساکت اشاره کرد.
«حتما، هری، چه می‌خوری؟»
«اوه—می‌دانی—یک لیوان آبجو؟»
تیم برایش یک لیوان آبجو در لیوان پیلزنر آورد و او تشنه آن را نوشید، چشمان قهوه‌ای‌اش مضطرب از این سو به آن سو می‌دوید. حالا خیلی‌ها نشسته بودند؛ یکی دو نفرشان دم در داشتند می‌رفتند.
«خب،» مرد کوچک به دختری که از آنجا می‌گذشت گفت، «روتی، آن لحظه واقعا چیزی بود، وقتی تنگ ماهی شکست، نه؟»
«هان؟ ببخشید عزیزم، نشنیدم.» خم شد نزدیک‌تر.
«اوه—خب، مهم نیست. هیچی.»
یک بار روی شانه‌اش زد و دستش را برداشت. «خب، ببخشید عزیزم، باید رابینز را قبل از رفتنش بگیرم.» به سمت در رفت.
مرد کوچک لیوان آبجو را زمین گذاشت و نشست، دست‌های گره‌دارش را به هم می‌پیچاند. مرد کچل و مرد چشم‌برجسته تنها کسانی بودند که هنوز نزدیکش نشسته بودند. لبخندی مضطرب روی لب‌هایش سوسو زد؛ نگاهی به این صورت و آن صورت کرد. «خب،» شروع کرد، «این یک نمایش را هم پشت سر گذاشتیم، ها رفقا؟ ولی گمانم باید شروع کنیم، می‌دانی، به این فکر کنیم که—»
«گوش کن هری،» مرد کچل جدی گفت، خم شد و مچش را لمس کرد، «چرا برنمی‌گردی داخل؟»
مرد کوچک لحظه‌ای با چشمان غمگین و سگی‌وار به او نگاه کرد، بعد سرش را از شرم پایین انداخت. مردد بلند شد، آب دهانش را قورت داد و گفت: «خب—» روی صندلی پشت مرد بزرگ بالا رفت، پشت کت شام را باز کرد و پاهایش را یکی‌یکی داخل کرد. چند نفری نگاهش می‌کردند، بی‌لبخند. «فکر کردم مدتی استراحت کنم،» با صدایی ضعیف گفت، «ولی گمانم—» دستش را داخل برد و چیزی را با هر دو دست گرفت، بعد خودش را داخل انداخت. صورت قهوه‌ای و مرددش ناپدید شد.
مرد بزرگ ناگهان پلک زد و بلند شد. «خب، هی اینجا،» صدا زد، «این مهمانی چه‌اش شده؟ بگذارید یک‌کم زندگی ببینیم، یک‌کم تحرک—» صورت‌ها دور و برش روشن می‌شدند. مردم نزدیک‌تر می‌آمدند. «منظورم این است، بگذارید آن ضرب را بشنوم!»
مرد بزرگ شروع کرد به کف زدن آهنگین. پیانو هم با او همراه شد. دیگران هم شروع کردند به کف زدن. «منظورم این است، ما اینجا زنده‌ایم یا منتظریم گاری ما را ببرد؟ باز چطور بود، نمی‌شنوم!» غریوی از شادی، وقتی دستش را جلوی گوشش گذاشت. «خب زود باشید، بگذارید بشنوم!» غریوی بلندتر. پیت، پیت؛ همهمه‌ای از صداها. «من هیچی علیه هری ندارم،» مرد کچل در میان آن هیاهو با جدیت گفت، «یعنی برای یک آدم بی‌ذوق، آدم خوبی است.» «می‌دانم منظورت چیست،» مرد چشم‌برجسته گفت، «یعنی مثل این‌که قصدش نیست.» «حتما،» مرد کچل گفت، «ولی عیسی، آن زیرپیراهن عرق‌کرده و این حرف‌ها…» مرد چشم‌برجسته شانه بالا انداخت. «چه می‌شود کرد؟» بعد وقتی مرد بزرگ صورتی خنده‌دار ساخت، زبانش را بیرون آورد و چشم‌هایش را لوچ کرد، قهقهه زدند. پیت، پیت، پیت، سالن واقعا به جنب‌وجوش افتاده بود؛ مهمانی باشکوهی بود، و همه‌چیز خوب بود، تا دیروقت شب.
