شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«باید بهایش را بپردازید.»
شورای ریش‌سفیدان، دهکده اومبولو،
بیست‌وپنج مایلی داخل خشکی، در امتداد شعبه سوم جویبار که به سمت غرب از رود کنگو منشعب می‌شود، پایین‌تر از استنلی‌ویل، کنگوی بلژیک، آفریقا.
حضور محترم کشیشان:
به پیوست چک صد دلاری‌ام را می‌یابید که می‌توانید آن را در هر شعبه‌ای از بانک در نزدیک‌ترین مرکز سفیدپوستان نقد کنید. این مبلغ، تا آنجا که می‌دانم، دو برابر آن چیزی است که معمولا برای کاری از این دست می‌گیرید. اضافه‌ای هم فرستاده‌ام، چون دوری محل کار ممکن است نیروی بیشتری از شما بطلبد.
در عوض این مبلغ، شما شخص زیر را تا پای مرگ از او متنفر خواهید بود:
آقای کوئنتین دبلیو. کلوین، خیابان کینگ چارلز شماره ۲۵۷۴، بروکلین، نیویورک.
قدش پنج فوت و ده اینچ است؛ مو، قهوه‌ای؛ چشم، قهوه‌ای؛ سن، چهل‌و‌شش سال و سه ماه. رونوشتی از سربرگ نامه‌های تجاری‌اش، نمونه‌ای از دست‌خطش و یک تمبر پستی که لیسیده است، به پیوست می‌فرستم.
اطمینان دارم که بی‌درنگ به من خدمت خواهید کرد. به شرط سرعت معقول، با کمال میل صد دلار دیگر به انجمن کمک به سیاه‌پوستان هارلم، یا به هر خیریه یا سازمان دیگری که نامش را ببرید، اهدا خواهم کرد.
با احترام فراوان، ادوارد مانکس
نامه را دو بار خواندم، بعد آن را به مانکس پس دادم.
«تو دیوانه‌ای، اد، یا من؟»
خواست یک شات دیگر در لیوانش بریزد و خطا رفت. بطری را قاپیدم و از دسترسش دور گذاشتم.
«هنوز نه، پسرجان. پیش از آنکه بیشتر از این کبدت را حفظ کنی، بگو ببینم این نامه از چه قرار است.»
«بن،» با صدایی خش‌دار گفت، «من آدم خشنی نیستم، هستم؟»
«نه!» جوابش را دادم.
«این کلوین سال‌هاست بلای جان من است. از دوران مدرسه رقیب هم بوده‌ایم. خیال می‌کردم با فرا رسیدن روز فارغ‌التحصیلی از شرش خلاص شده‌ام، اما دو سال بعد، وقتی نخستین بار زنم را دیدم، باز هم او بود. و وقتی با جارویس شریک شدم، کلوین آنجا مدیر یک شرکت رقیب بود.
«خب، این دیگر کار و کسب است. اما بعد از اینکه کار را به دست گرفتم، او شروع کرد به برتری پیدا کردن بر من. چندان سرزنشش نمی‌کنم، چون زودتر از من به فکرهای تازه می‌رسید، چون بیشتر از نیمی از مواقع موفق می‌شد مرا بیرون بگذارد.»
همان موقع پیشخدمت آمد و آشغالی را که مانیکس ریخته بود پاک کرد. اد بازویش را گرفت. «به بیمارستان زنگ زدی؟»
«بله، قربان. همان‌طور که گفتید هر پانزده دقیقه زنگ می‌زنیم. بار اول هم پیام را دادیم؛ متوجه شدند.»
«حال . . . حالش چطور است؟»
«دکترها می‌گویند دارد تند غرق می‌شود، قربان.»
«آیا آن‌ها می‌دانند چه مشکلی دارد؟»
«آن‌ها مطمئن نیستند.»
مانیکس با آن قیافه «ما گم شدیم، ناخدا داد زد» به من رو کرد. «کاری از دستشان برنمی‌آید.»
برایش یک انگشتانه ریختم. «بیا، این را بخور. و ادامه ماجرا را بگو.»
روی لیوان خم شد. «کلوین خوش‌قیافه‌تر از من بود. برای خودم هم تا حدی تعجب‌آور بود وقتی جودی ردش کرد و به جایش با من ازدواج کرد. اما او راضی نشد کار را به همین جا واگذارد. مدام می‌کوشید او را علیه من بشوراند، شکست‌های مرا بزرگ می‌کرد و موفقیت‌های خودش را. فکر می‌کنم این آخرش باعث شد تصمیم بگیرم از سرش خلاص شوم.»
«خب؟»
«باید کاری می‌کردم. اما نمی‌دانستم چه. می‌دانستم، بن، که نمی‌توانم از قتل جان به در ببرم. از دیدن خون بدم می‌آید، و خشونت حالم را به هم می‌زند. از این گذشته، مطمئنم هر دفاع محکمی هم که از پیش بچینم، همه‌چیز را لو می‌دهم. و هیچ گانگستری هم نمی‌شناسم که این کار را برایم بکند.
«بعد، مدتی پیش، داستانی در ضمیمه یکشنبه ژورنال دیدم درباره جادوگران آفریقا. کم‌وبیش گزارشی کلی از جادوی قبایل بود، اما یک نکته به‌خصوص توجهم را جلب کرد. ظاهرا یکی از قبایل آنجا درباره نفرت مطالعه کرده است. روشی دارند که مردان را از کودکی آموزش می‌دهند نفرت خالص را روی یک فرد متمرکز کنند. این تمرکز چنان نیرومند است که فرد برگزیده به‌سرعت سلامتش را از دست می‌دهد و می‌میرد.»
روشنایی از راه رسید. «پس این نامه را تو نوشته‌ای؟»
«بله. رفتم کتابخانه و دیدم که چنین قبیله‌ای واقعا وجود دارد، و مبلغان مذهبی از کسانی می‌گویند که بی‌هیچ دلیل روشنی بیمار می‌شوند و از حال می‌روند. برای همیشه. پزشکان هرگز نتوانسته‌اند در چنین مواردی نشانی از بیماری بیابند؛ نه نشانی از مسمومیت، نه آسیب، نه کمبودی در خوراک. قربانی فقط شروع می‌کند به وزن کم کردن، به احساس خستگی و ناخوشی، و آخر سر به کمای عمیق فرو می‌رود.»
روشنایی ترکید. «پس برای همین داری در آتش‌آب غوطه می‌خوری. می‌ترسی که آخرش کار نکند؟ یا می‌ترسی که اگر کار کند، قاتل شده باشی؟»
«از اینکه به‌خاطر کشتنش محکوم شوم نمی‌ترسم، نه. قوانین این ایالت جادوگری را به رسمیت نمی‌شناسد؛ این نامه در هیچ دادگاهی پذیرفته نیست. اما تمام ماجرا را برایت نگفته‌ام، نگفته‌ام چرا می‌ترسم که در حال کار کردن باشد.
«ورشکسته‌ام، بن. کلوین ماه پیش مرا تا خرخره خالی کرد.
«می‌دانی این یعنی چه؟ یعنی چکی که به آفریقا فرستاده‌ام برمی‌خورد. چند ماهی طول می‌کشد تا برگردد، چون بانکداری بین‌المللی کند است. اما وقتی برگشت—»
گارسون دوباره آمد. «آقای مانیکس،» گفت، «همین حالا از بیمارستان زنگ زدند؛ آقای کلوین ساعت ۱۲:۴۳ مرد.»
مانیکس ناله‌کنان گفت: «می‌بینی». «حق با من بود. منفورها او را گرفتند. چه کنم، بن، وقتی بفهمند چک من پول ندارد؟ چه کنم؟»
