شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«آن سوی رؤیا.»
«دو سال پیش،» گفت، «وقتی خیلی مریض بودم، فهمیدم که هر شب همان خواب را می‌بینم. در دشت راه می‌رفتم. در دور دست، خانه‌ای سفید می‌دیدم، کوتاه و دراز، که بیشه‌ای از درختان نمدار آن را در بر گرفته بود. سمت چپ خانه، چمنزاری که درختان سپیدار حاشیه‌اش را بسته بودند، به‌طرز دلپذیری تقارن منظره را می‌شکست، و نوک سپیدارها که از دور پیدایشان بود، بالای نمدارها تکان می‌خورد.
«در خواب، به سوی این خانه کشیده می‌شدم و به طرفش راه می‌رفتم. دری سفید چوبی ورودی را می‌بست. بازش کردم و در مسیری خوش‌انحنا راه افتادم. دو طرف مسیر درخت بود و زیر درخت‌ها گل‌های بهاری یافتم—پامچال و گل‌های پریوش و شقایق‌هایی که همان لحظه‌ای که می‌چیدمشان پژمرده می‌شدند. وقتی به انتهای این مسیر رسیدم، فقط چند قدم با خانه فاصله داشتم. جلوی خانه، فضایی بزرگ و سبز بود، آراسته مثل چمن‌های انگلیسی. خالی بود، جز یک باغچه گل‌های بنفش که دورش را گرفته بود.
«خانه از سنگ سفید ساخته شده بود و سقفی از سنگ لوح داشت. در—دری از بلوط روشن با قاب‌های کنده‌کاری‌شده—بالای پلکانی بود. می‌خواستم خانه را ببینم، اما وقتی صدا زدم کسی جواب نداد. به‌شدت ناامید شدم، و زنگ زدم و فریاد کشیدم—و آخرش بیدار شدم.
«این بود خواب من، و ماه‌ها با چنان دقت و وفاداری‌ای برمی‌گشت که آخر فکر کردم: حتما باید این پارک و این خانه را در کودکی دیده باشم. اما وقتی من بیدار می‌شدم، هرگز نمی‌توانستم آن را در حافظه بیداری بازیابم. جست‌وجوی آن خانه وسواسم شد؛ تا اینکه یک تابستان—من رانندگی با ماشین کوچکی را یاد گرفته بودم—تصمیم گرفتم تعطیلاتم را با رانندگی در سراسر فرانسه در جست‌وجوی خانه خوابم بگذرانم.
«من نمی‌خواهم از سفرهایم بگویم. من نورماندی، تورن، پواتو را گشتم و چیزی نیافتم، که تعجبم را برنینگیخت. در اکتبر به پاریس برگشتم، و تمام زمستان همچنان درباره خانه سفید خواب دیدم. بهار گذشته، عادت قدیمی گشت‌وگذار در حومه پاریس را از سر گرفتم. یک روز، من از دره‌ای نزدیک لیل‌آدام می‌گذشتم. ناگهان من تکانی خوشایند حس کردم—آن احساس عجیبی که آدم پس از غیبتی طولانی، وقتی کسانی یا جاهایی را که دوست داشته بازمی‌شناسد، دارد.
«هرچند هرگز پیش‌تر در آن ناحیه‌ی خاص نبوده‌ام، منظره‌ای را که سمت راستم گسترده بود کاملا می‌شناختم. تاج چند صنوبر بر بیشه‌ای از درختان نمدار سایه انداخته بود. از میان شاخ و برگ که هنوز تنک بود، خانه‌ای را می‌دیدم. آن‌گاه دانستم که قلعه‌ی خوابم را یافته‌ام. خوب می‌دانستم که صد قدم جلوتر، جاده‌ای باریک از شاهراه می‌گذرد. جاده آنجا بود. از آن رفتم. مرا به دری سفید رساند.
«آنجا آغاز راهی بود که بارها پیموده بودم. زیر درختان، فرشی از رنگ‌های نرم را که گل‌های پیچک، پامچال و شقایق بافته بودند تحسین کردم. وقتی به انتهای ردیف نمدارها رسیدم، چمنزار سبز و پلکان کوچک را دیدم که در بالای آن دری از بلوط روشن بود. از ماشین پیاده شدم، تند از پله‌ها بالا رفتم و زنگ زدم.
«به‌شدت می‌ترسیدم که کسی پاسخ ندهد، اما تقریبا بی‌درنگ خدمتکاری پیدا شد. مردی بود با چهره‌ای غمگین، بسیار پیر. کتی سیاه پوشیده بود. از دیدنم بسیار شگفت‌زده به نظر می‌رسید و بی‌آنکه کلمه‌ای بگوید، از نزدیک نگاهم کرد.
«گفتم: ‹می‌خواهم لطفی نسبتا عجیب از شما بخواهم. صاحبان این خانه را نمی‌شناسم، اما بسیار خوشحال می‌شوم اگر اجازه دهند از آن دیدن کنم.›
«گفت: ‹قلعه برای اجاره است، خانم،› و در لحنش چیزی بود که به نظر من پشیمانی می‌آمد، ‹و من اینجا هستم تا آن را نشان دهم.›
«گفتم: ‹برای اجاره؟ چه اقبالی! بیش از آن بود که امیدش را داشته باشم. اما چطور می‌شود که صاحبان چنین خانه‌ی زیبایی در آن زندگی نمی‌کنند؟›
«‹صاحبان پیش‌تر در آن زندگی می‌کردند، خانم. وقتی خانه جن‌زده شد، اسباب‌کشی کردند.›
«گفتم: ‹جن‌زده؟ این به‌سختی مانع من می‌شود. نمی‌دانستم در فرانسه، حتی در روستاها، هنوز کسانی به ارواح باور دارند.›
«‹من به آن‌ها باور نمی‌کردم، خانم،› جدی گفت، ‹اگر خودم شب در پارک به آن شبحی که اربابانم را از خانه فراری داد برنخورده بودم.›
«‹چه داستانی!› گفتم و کوشیدم لبخند بزنم.
«‹داستانی، خانم،› پیرمرد با لحنی سرزنش‌آمیز گفت، ‹که کم‌تر از همه کسی شما باید به آن بخندید، چون آن شبح خود شما بودید.›»
