شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«خدا را شکر برای دخترهای کوچک.»
چه جاده‌ای! چه باران کثیف و دلگیر و کورکننده‌ای! و به روح هوراس گریلی قسم، چه مأموریت احمقانه و محالی!
جان شلینگر به شیشه بخارگرفته ماشین که برف‌پاک‌کنی یکنواخت قطره‌های باران را از روی آن پس می‌زد لعنت فرستاد. از میان مثلث شیشه نیمه‌شفاف و چکه‌چکه خیره شد و می‌کوشید حدس بزند کدام جاده خاکی خراب است و کدام پوشش گیاهی قهوه‌ای و انبوه پاییز است. شاید از کنار صف آهسته‌رو مردان قاتل که از راست و چپ در دشت و جاده کشیده شده بود گذشته بود؛ شاید به فرعی پیچیده بود و به زمینی کاملا متروک می‌رفت. اما گمان نمی‌کرد چنین کرده باشد.
چه مأموریتی!
رندال دستور داده بود: «زاویه انسانی این شکار خون‌آشام را بگیر. همه خبرگزاری‌های دیگر آن را با قالب روستایی و خرافه قرون وسطایی که دنیای اتمی را به هم می‌ریزد عرضه می‌کنند. این احمق‌ها چه احمق‌هایی هستند! تو از این خط بیرون بمان. یک زاویه شخصی و اشک‌آور از خون‌آشام‌خواری پیدا کن و سه هزار کلمه اشک‌آور برایم بنویس. و حساب هزینه‌هایت را کم نگه دار — با این نوع زاغه‌های کشاورزی نمی‌توانی صورت‌حساب قلابی و کلانی درست کنی.»
شلینگر با دل‌خوری فکر کرد: پس زین بر ماشین روباز می‌گذارم و راه می‌افتم به دیار پدرمادری که هیچ‌کس به غریبه حرف نمی‌زند، خصوصا حالا که خون‌آشام به جان سه بچه افتاده. و هیچ‌کس اسم آن سه بچه را به من نمی‌گوید یا این که یکی‌شان زنده است یا نه؛ و تلگراف‌های رندال مدام می‌پرسند کی شروع به فرستادن مطلب قابل‌استفاده می‌کنم؛ و من هنوز در تمام این دیار یک لوییز پرحرف پیدا نکرده‌ام. اگر به فکر نیفتاده بودم که بدانم در چنین شب بارانی و نفرت‌انگیزی همه مردان شهر کجا غیبشان زده، حتی از این شکار در سراسر این ناحیه هم باخبر نمی‌شدم.
جاده با دنده دو بد بود، اما با تقریبا هر دنده دیگری غیرممکن. چاله‌ها هم به فنرها رحم نمی‌کردند. شلینگر با دستمالش رطوبت شیشه را پاک کرد و آرزو کرد کاش یک جفت چراغ جلوی دیگر داشت. تقریبا هیچ نمی‌دید.
مثلا آن لکه تاریک پیش رو. شاید یکی از گروه شکار خون‌آشام بود. شاید جانوری که بوته‌کوبی از پناهش بیرون رانده بود. حتی شاید دختربچه‌ای بود.
ترمز را تا ته فشرد. دختر بود. دختربچه‌ای با موهای تیره و شلوار جین آبی. دسته را چرخاند و سرش را بیرون برد و زیر باران تند گرفت.
«هی، کوچولو. سوار می‌شی؟»
بچه کمی در برابر پس‌زمینه تیره شب و حوالی نمناک و پوسیده خم شد. نگاهش ماشین را کاوید، به صورت او برگشت و سنجیدش. این بچه احتمالا نمی‌دانست چنین ماشین آب‌کروم‌کاری‌شده‌ای از دوران پس از جنگ وجود دارد. مطمئنا هرگز خوابش را هم نمی‌دید که سوار چنین چیزی شود. این فرصتی بود تا بر بچه‌های دیگر زمین سیب‌زمینی فخر بفروشد.
ظاهرا تصمیم گرفت که او آن نوع غریبه‌ای نیست که مادرش از او برحذر داشته بود و نشستن در ماشین از راه رفتن زیر باران و گل کمتر ناراحت‌کننده است؛ پس سر تکان داد. خیلی آهسته دور جلوی ماشین آمد و از سمت راستش بالا رفت.
گفت: «ممنون، آقا.»
شلینگر دوباره راه افتاد و نگاه تند و کجی به دختر انداخت. شلوار جین آبی‌اش پاره‌پوره و خیس بود. باید به‌شدت سردش و ناراحتش باشد، اما قرار نبود بگذارد شلینگر بفهمد. با سرسختی کوه‌نشین‌ها تحملش می‌کرد.
اما ترسیده بود. قوزکرده نشسته بود، دست‌هایش را مرتب در دامنش روی هم گذاشته بود، ته صندلی، چسبیده به در. این بچه از چه می‌ترسید؟ معلوم است، از خون‌آشام!
با ملایمت از او پرسید: «تا کجا بالا می‌روی؟»
«حدودا یک میل و نیم. اما از آن طرف.» با شستی گوشتالو از روی شانه‌اش اشاره کرد. تپل بود، گوشت تنش خیلی بیشتر از آن بچه‌های لاغر و استخوانی سهم‌بر بود. روزی هم زیبا می‌شد، اگر یک کله‌پوک بی‌سواد او را به زناشویی و کار سخت در کلبهای درزدار نکشاند.
با تأسف در جاده دور زد، ماشین را برگرداند و راه بازگشت را پیش گرفت. شکارچی‌ها را از دست می‌داد، اما نباید بچه‌ای را که زود تحت تأثیر قرار می‌گیرد به آن کار مزخرف هولناک می‌کشاند. بهتر بود اول او را به خانه برساند. وانگهی، از آن کشاورزهای کم‌حرف با نیزه‌های تیزکرده و گلوله‌های نقره‌ای در تفنگ‌های سنجاب‌کششان چیزی عایدش نمی‌شد.
«خانواده‌ات چه محصولی می‌کارند، توتون یا پنبه؟»
«هنوز هیچی نمی‌کارند. تازه آمده‌ایم اینجا.»
«آهان.» درست بود: لهجه کوهستانی نداشت. حالا که فکرش را می‌کرد، کمی موقرتر از بیشتر بچه‌هایی بود که در این محله دیده بود. «برای قدم زدن کمی دیر نیست؟ خانواده‌ات نمی‌ترسند این وقت شب با وجود یک خون‌آشام بگذارندت بیرون؟»
لرزید. سرانجام گفت: «من… من حواسم هست.»
هی! شلینگر فکر کرد. اینجا همان زاویه انسانی بود. اینجا همان چیزی بود که رندال درباره‌اش ناله می‌کرد. دخترکی ترسیده با آن‌قدر کنجکاوی که توده بزرگ ترسش را ببلعد و در چنین شبی، از میان همه شب‌ها، برود به کاوش. هنوز نمی‌دانست این چطور جور درمی‌آید—اما دماغ روزنامه‌نگاری‌اش می‌جنبید. اینجا مایه مطلب بود؛ زاویه انسانی ساده و رنگارنگ، ترسان، روی صندلی چرم سرخش نشسته بود.
«می‌دانی خون‌آشام چیست؟»
هاج‌خورده نگاهش کرد، چشم‌هایش را پایین انداخت و به دست‌های به‌هم‌چسبیده‌اش نگاه کرد، دنبال واژه. «این‌که… این‌که مثل کسی است که به مردم نیاز دارد، به‌جای غذا.» درنگی مردد. «مگر نه؟»
«ب-له.» خوب بود. بچه‌ای پیدا کن که دیدگاهی تازه به تو بدهد، ناآلوده به خرافه‌های کتاب درسی. از این استفاده می‌کرد— «مردم به‌جای غذا.» «خون‌آشام را کسی می‌دانند که نامیرا خواهد بود—یعنی نمی‌میرد—تا زمانی که از انسان‌های زنده خون و زندگی بگیرد. تنها راهی که می‌توانی خون‌آشامی را بکشی—»
«آقا، همین‌جا باید بپیچی.»
ماشین را به آن شاخه کوچک جاده فرعی چرخاند. به‌طور آزاردهنده‌ای باریک بود؛ شاخه‌های خیس و غافلگیر، به شیشه جلو می‌زدند و برگ‌هایشان را تنبل‌وار روی سقف پارچه‌ای ماشین می‌کشیدند. گه‌گاه تاج درختی آب باران جمع‌شده را با عطسه‌ای پایین می‌ریخت.
شلینگر صورتش را نزدیک شیشه جلو فشار داد و کوشید تصویری را که چراغ‌های ماشین پیش او می‌گذاشت رمزگشایی کند: قهوه‌ای و گلی در میان علف‌های هرز. «چه جاده‌ای! خانواده‌ات واقعا از صفر شروع می‌کنند. خب، تنها راه کشتن خون‌آشام گلوله نقره‌ای است. یا می‌توانی میخی چوبی به قلبش فرو کنی و نیمه‌شب در چهارراهی دفنش کنی. این همان کاری است که آن مردها امشب می‌کنند، اگر گیرش بیاورند.» با شنیدن هین او سر برگرداند. «چه شده—خوشت نمی‌آید؟»
با تأکید به او گفت: «به نظرم این وحشتناک است.»
«چرا؟ چه نظری داری—زندگی کن و بگذار زندگی کنند؟»
فکرش را کرد، سر تکان داد، لبخند زد. «بله. زندگی کن و بگذار زندگی کنند. زندگی کن و بگذار زندگی کنند. آخرش—» باز در یافتن واژه‌های درست درمانده بود. «آخرش، بعضی‌ها نمی‌توانند به آنچه هستند کمکی بکنند. منظورم این است»—خیلی آهسته، خیلی متفکرانه—«مثلا اگر کسی خون‌آشام باشد، چه می‌تواند بکند؟»
«حرف حسابی زدی، بچه.» برگشتبه بررسی آنچه از جاده مانده بود. «فقط یک اشکال دارد: اگر به چیزهایی مثل خون‌آشام اعتقاد داشته باشی، خب، درست بهشان اعتقاد نداری—به بدیشان اعتقاد داری. آن آدم‌هایی که در دهکده ادعا می‌کنند سه بچه را خون‌آشام کشته یا هر چه بود، ازش متنفرند و می‌خواهند نابودش کنند. اگر چنین چیزی به اسم خون‌آشام وجود داشته باشد—توجه کن، گفتم «اگر»—آن‌وقت به اقتضای طبیعتشان چنان کارهای هولناکی می‌کنند که هر راهی برای خلاص شدن از شرشان درست است. می‌فهمی؟»
«نه. تو نباید میخ چوبی توی آدم‌ها فرو کنی.»
شلینگر خندید. «حتما که نباید. خودم هم هیچ‌وقت از این معامله خوشم نمی‌آمد. اما اگر پای خون‌آشامی به من یا کسانم در میان بود، فکر می‌کنم می‌توانستم به‌قدری بر چندش‌آمیزی‌ام غلبه کنم که موقع زنگ دوازده، کمی کار زمخت و سرهم‌بندی‌شده انجام دهم.»
مکث کرد و به این فکر افتاد که این بچه برای محیطش کمی زیادی باهوش است. به نظر می‌رسید هنوز چندان درگیر خرافه‌ها نشده، و او داشت با شلینگر جادوی سیاه تغذیه‌اش می‌کرد. این کار شرارت‌آمیز بود. جدی ادامه داد: «اشکال این باورها این است که مشتی مرد بالغ که به آن‌ها معتقدند امشب در سراسر این حوالی پراکنده‌اند، چون خیال می‌کنند خون‌آشامی از بند رها شده. و چه بسا یک ولگرد بیچاره را از مخفیگاهش بیرون برانند و به شکلی هولناک از پا درآورند، تنها به این دلیل که در چنین شبی نمی‌تواند توضیح قانع‌کننده‌ای برای بودنش در این کشتزارها بدهد.»
سکوت. او داشت درباره حرفش فکر می‌کرد. شلینگر از آن حالت متین و متفکرش خوشش آمد. متوجه شد کمی آسوده‌تر است و نزدیک‌تر به او نشسته. عجیب است که بچه‌ای می‌توانست حس کند تو به او آسیبی نمی‌رسانی. حتی بچه‌ای روستایی. راستش، مخصوصا بچه‌ای روستایی، چون آن‌ها به طبیعت نزدیک‌ترند یا از این قبیل چیزها.
با این حال، اعتماد او را به دست آورده بود و در نتیجه اعتماد خودش را هم بازیافته بود. یک هفته زندگی در میان نادان‌های لب‌نازک که هرگز در نشان دادن بیزاری‌شان کوتاهی نکرده بودند، کمی مرددش کرده بود. این بهتر بود. و بالاخره سرنخی از یک داستان به دست آورده بود.
فقط باید به آن آب‌وتابی می‌داد. در داستان، او دخترکی معمولی از کوهستان می‌شد، لاغرتر، دست‌نیافتنی‌تر؛ و همه‌ی نقل‌قول‌ها به لهجه‌ی «کوهستانی» می‌آمد.
بله، حالا آن مایه‌ی احساسات انسانی را داشت.
او دوباره نزدیک‌تر آمده بود، درست چسبیده به پهلویش. بچه‌ی بیچاره! گرمای تنش سردی نمناک شلوار جینش را کمی کمتر آزاردهنده می‌کرد. ای کاش در ماشین بخاری داشت.
جاده یکسره در بوته‌های درهم‌تنیده و درخت‌های گره‌خورده ناپدید شد. ماشین را نگه داشت و چراغ خطر را خاموش کرد.
«شما اینجا زندگی نمی‌کنید؟ اینجا طوری است که انگار سال‌هاست هیچ آدمی این اطراف نبوده.»
از آن ویرانی رهاشده و بی‌کشت‌وکار حیرت کرد.
صدای گرمش کنار گوشش گفت: «چرامن اینجا زندگی می‌کنم، آقا» «من در آن خانه‌ی کوچک آن‌طرف زندگی می‌کنم.»
«کجا؟» شیشه‌ی جلو را مالید و نگاهش را در نور چراغ‌ها تیز کرد. «هیچ خانه‌ای نمی‌بینم. کجاست؟»
«آنجا.» دستی فربه بالا آمد و به تاریکی پیش رو اشاره کرد. «همان‌طرف.»
«هنوز نمی‌بینم—» گوشه‌ی چشم راستش اتفاقی متوجه شد که کف دستش پر از موی قهوه‌ای است.
عجیب بود، این.
پر از موی قهوه‌ای نازک بود. کف دستش!
«آن چه بود که درباره‌ی شکل دندان‌هایش به یاد آوردی؟» ذهنش جیغ کشید. سرش را چرخاند تا نگاهی دیگر به دندان‌هایش بیندازد. اما نتوانست.
چون دندان‌هایش در گلویش بود.
