همرسانی:

کالوین دبلیو. دمون

ترجمه‌ی شهرزاد

ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.

از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی

«آنان نیز خدمت می‌کنند که تنها—»

یکی بود یکی نبود، پسر کوچکی بود که همه‌اش تنها در شهر بزرگ زندگی می‌کرد. در آپارتمانی زندگی می‌کرد که به خیابانی بسیار شلوغ اشراف داشت، و تلویزیون و گرامافون داشت و پرده‌های آبی بر پنجره‌هایش بود.

اسمش استنلی شیر بود، و حدود هشت-نه سالش بود.

استنلی شیر خود را مهم‌ترین آدم دنیا می‌دانست. باور داشت که هر کس دیگری در تمام دنیا فقط برای این گذاشته شده که به استنلی شیر کمک کند. و بدتر از همه، خیال می‌کرد همه‌شان این را می‌دانند . چون استنلی شیر فکر می‌کرد هر چیزی که برایش پیش می‌آید برای همه‌ی دیگران هم بی‌نهایت مهم است، و بخش بزرگی از آنچه برایش رخ می‌دهد را دیگران نقشه کشیده‌اند. فکر می‌کرد تمام دنیا صحنه‌ی نمایش است و او زیر نظر «آن‌ها» مونولوگی مهم اجرا می‌کند.

مثلا، استنلی شیر سخت باور داشت که اگر واقعا کاری را لازم داشته باشد، آن‌ها برایش فراهم می‌کنند. باور داشت که اگر به آسانسوری نیاز داشت که با عجله او را به پارکینگ پایین ببرد، آن‌ها مطمئن می‌شوند یکی در طبقه‌اش منتظرش ایستاده باشد. باور داشت که اگر برای ناهار در کافه‌تریای مرکز شهر کلم بروکلی بخواهد و فقط به اندازه‌ی یک نفر کلم بروکلی مانده باشد، آن‌ها آن را برای او نگه می‌دارند. و باور داشت که اگر به جای پارک نیاز داشته باشد، یک آدم بی‌اهمیت از آن‌ها پیغامی یا چیزی می‌گیرد و درست جلوی استنلی شیر از جای پارک بیرون می‌زند.

این واقعیت که همیشه آسانسورش یا جای پارکش یا کلم بروکلی‌اش را نمی‌گرفت، به نظر استنلی شیر ثابت می‌کرد که آن‌ها نقشه‌ای مرموز برایش دارند. چون او مهم‌ترین مرد دنیا بود، آن‌ها باید مراقبش باشند و مطمئن شوند که هدف نهایی‌اش را به انجام می‌رساند. استنلی شیر از این مطمئن بود و به این باور داشت. آن‌ها هدفی نهایی برایش در سر داشتند، و بر عهده‌ی آن‌ها بود که مطمئن شوند تا وقتی او آن را محقق نکرده هیچ اتفاقی برایش نمی‌افتد، چون او مهم‌ترین مرد دنیا بود.

کار به جایی رسید که استنلی شیر برایشان نقشه‌های کوچک می‌کشید. دفترچه بانکش را از قفسه پایین می‌آورد و ماشینش را به مرکز شهر می‌برد و به‌سوی بانک راه می‌افتاد و بعد، به‌جای آنکه وارد بانک شود، یک‌راست می‌پرید در کافه کناری تا ببیند می‌تواند آن‌ها را غافل‌گیر کند پیش از آنکه باز همه را به تکاپو بیندازند. در راه رفتن به سر کار، ناگهان به راست می‌پیچید نه به چپ، به این امید که آن‌ها را با ماشین‌های ایستاده و چراغ‌های خیابان خاموش گیر بیندازد. وسط یک برنامه تلویزیونی از جا می‌پرید و کانال را عوض می‌کرد تا ببیند آن‌ها شب‌ها چه تماشا می‌کنند. هرگز آن‌ها را سر هیچ کاری نگرفت، اما این از ایمانش به آن‌ها چیزی کم نکرد. «موج رادیویی را هم نمی‌شود دید،» با خودش می‌گفت.

یک روز استنلی شیر دفترچه بانکش را از قفسه پایین آورد، سوار آسانسور شد و به پارکینگ رفت و به‌سوی بانک راند. همین که به پارکینگ شلوغ پیچید، ماشینی از جای پارکی درست روبه‌رویش بیرون آمد و جای خالی را برایش گذاشت. آن تنها جای خالی پارکینگ بود. استنلی شیر لبخند زد، به جای پارک راند، ماشین را نگه داشت و پیاده شد. به بانک رفت، چک حقوقش را واریز کرد، به پارکینگ برگشت، سوار ماشینش شد و روشنش کرد. بعد دنده را در دنده‌عقب گذاشت و با سرعت از جای پارک بیرون زد و ماشینی را که پشت سرش منتظر بود به‌سختی جست. پدال گاز را تا ته فشرد و غرش‌کنان از پارکینگ بیرون زد، دیوانه‌وار دور پیچ‌ها چرخید و با دودی که از لوله اگزوزش بیرون می‌زد، موشک‌وار از خیابان پایین رفت.

در پارکینگ بانک، ماشینی که پشت سر استنلی شیر منتظر بود به آن جای خالی رفت. مهم‌ترین مرد دنیا پیاده شد، سرش را تکان داد، غمگینانه لبخند زد و به‌سوی بانک راه افتاد.

استنلی شیر، که در راه خانه در تصادف روبه‌رو کشته شد، هدف نهایی‌اش را برآورده بود.