شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«هر جا عشق برود، عاشق به دنبالش می‌رود.»
روزی در خانه‌ای مشرف به دریای سرد شمالی نوزادی به دنیا آمد. آن‌قدر بی‌جاذبه بود که پدرش، ناخدای کشتی، به این نکته اشاره کرد.
گفت: «بار دوشمان خواهد بود. تا همیشه روی دستمان می‌ماند.» بعد بی‌آنکه نگاه دیگری به بچه بیندازد، با کشتی بزرگش بادبان کشید و رفت.
زنش که سخت آرزو داشت او را خشنود کند، از این گلایه چنان آزرده شد که به‌زودی از آن مرد. میان یک سفر و سفر بعد، از دنیا رفت.
وقتی ناخدا به خانه بازگشت و این را فهمید، چنان به خشم آمد که دیگر هرگز از زنش حرف نزد. این‌طور خودش را قانع کرد که از دست دادنش هیچ بود.
اما دختر زنده ماند و رشد کرد، انگار برای سرکشی به پدرش. کم شبیه مادر مرده‌اش بود و در عوض صورت ناخدا را داشت که حلقه‌حلقه موی قهوه‌ای موشی دورش را گرفته بود. با این حال، هرقدر صورتش بی‌جاذبه بود، دلش چنین نبود. پدرش را دوست داشت اما دوست داشته نمی‌شد.
و ناخدا همچنان از قیافه‌اش حرف می‌زد. در هر دیدار می‌گفت: «خدا باید می‌خواسته مرا نفرین کند که چنین بچه‌ای به من داده. هیچ‌کس او را نمی‌خواهد. هرگز شوهر نخواهد کرد. تا ابد با من می‌ماند.» پس او را بار خواند، چون بار دوشش بود.
بار بزرگ شد و به بانویی بدل شد و تنها یک بار نشانه‌ای از این زخم داد.
یک روز که تازه از دریا برگشته بود، گفت: «پدر، برای اینکه این زخم میان ما خوب شود چه می‌توانم بکنم؟»
نگاهش را از او برگرداند، چون تاب نمی‌آورد چهره خود را در چهره او ریشخندشده ببیند، و با کف سنگی سرد حرف زد. گفت: «چیزی میان ما نیست، دخترم. اما اگر بود، می‌گفتم نمک برای چنین زخم‌ها.»
بار پرسید: «نمک؟»
گفت: «مرهم ملوانان. نمک اشک یا نمک عرق یا نمک آخرین دریا.» بعد از او برگشت و روز بعد به دورترین بندری که می‌شناخت رفت، و این‌طور دلش را پاک کرد.
پس از این، بار دیگر هرگز از آن حرف نزد. در عوض، آن را بی‌صدا چون خنجری در درون حمل کرد. چون نمک اشک مرهمش نبود، پس به کار رو آورد. در تنورهایش برای فقرا نان می‌پخت، از بیماران پرستاری می‌کرد، دست بیوه‌های دریا را می‌گرفت. اما همیشه، دیروقت شب، در ساحل قدم می‌زد و می‌جست و آرزو می‌کرد که بادبان پدرش را ببیند. فقط کمتر و کمتر از دریا برمی‌گشت.
یک غروب، خسته از کار روز، بار در حالی که در ساحل قدم می‌زد احساس ضعف کرد. سنگی یافت نیمه در آب و نیمه بیرون، و بر آن بالا رفت تا استراحت کند. دامنش را دور خود پهن کرد و در گرگ‌ومیش چون موج‌های بزرگ خاکستری افتاد.
چقدر آنجا نشسته بود، بی‌حرکت چون خود صخره، خودش هم نمی‌دانست. اما ماهی عجیب و رنگ‌پریده برآمد. و همان‌گونه که بالا می‌آمد، جانوران کوچک ژرفا نیز بالا آمدند. لحظه‌ای از کشش جزر و مد رها می‌جستند. و آخر از همه، از دل ژرفاها، مرد دریایی برآمد.
از تاج موج برآمد، کف دریا تاج موی سبز-سیاهش بود. دست‌هایش را بالا برده بود، و پرده‌های میان انگشتانش بی‌رنگ چون هوا بود. در روشنایی ماه چنان می‌نمود که بر دمش ایستاده است. سپس، با تکانی از آن، رفت، به ژرفاها بازگشت. می‌پنداشت کسی شیرجه‌اش را ندیده.
اما بار دیده بود. چنان خاموش و بی‌حرکت، همه‌اش را دید، زیبایی‌اش و توانش را. دیدش و دوستش داشت، هرچند نیمه ماهی‌اش را بیشتر دوست داشت. بیش از این را جرئت نمی‌کرد.
نمی‌توانست به هیچ‌کس بگوید چه در دل دارد، چون کسی را نداشت که به او دل ببندد. در عوض کارش را رها کرد و صبح و شب کنار دریا قدم زد. اما، عجیب اینکه، یک بار هم به دنبال بادبان پدرش نگشت.
از همین رو بود که یک روز پدرش بی‌آنکه او بداند بازگشت. مدتی دراز از میان شکاف پلک‌هایش نگاهش کرد که در ساحل قدم می‌زد، چون نمی‌خواست مستقیم به او بنگرد. آخر گفت: «تمامش کن. هرچه آزارت می‌دهد، رهایش کن.» چون حتی او هم می‌توانست این زخم را ببیند.
بار به او نگاه کرد، چشمانش از دریاهای کوچک می‌درخشید. سپاسگزار از توجهش، پاسخ داد: «بله، پدر، حق با شماست. باید تمامش کنم.»
ناخدا آنگاه برگشت و ترکش کرد، چون غذایش سرد شده بود. اما بار بی‌درنگ به جایی رفت که موج‌ها بر ساحل می‌خزیدند. با صدایی آهسته ندا داد: «بالا بیا. بالا بیا و عشق من باش.»
پاسخی نبود جز خنده جیغ‌جیغ پرندگان که به دریا شیرجه می‌زدند.
پس چوبی برداشت و همان واژه‌ها را بر ماسه نوشت تا مرد دریایی ببیند، اگر روزی بازگردد. فقط، همان‌طور که می‌نگریست، جزر خزنده واژه‌هایش را یکی‌یکی پاک کرد. دیری نگذشت که از فریادش بر آن ساحل درخشان چیزی نماند.
پس بار بر سنگ نشست تا بگرید. و هر اشکش اقیانوسی بود.
اما واژه‌ها گم نشدند. هر هجایی که از ساحل شسته می‌شد، به زیر برده می‌شد، پایین، پایین، پایین، به ژرفای دریای خنک و فراخوان. و آنجا، در پایین، بر بستر مرجانی‌اش، مرد دریایی ندا را دید و آمد.
تمام روز را شنا کرد تا به او برسد. نیمی از شب را در جست‌وجوی همان ساحل خاص بود. اما چون رسید، بر تارک جریان‌ها، با پاششی سهمگین از آب سر برآورد، زیر سنگ بار.
ماه بر آن دو می‌تابید؛ او سایه‌ای مهمور بود که بر سنگی نشسته بود و این یکی همه حرکت و روشنایی.
بار دست‌های سفیدش را پایین برد و او آن‌ها را در دستانش گرفت. این تنها لمسی بود که به یاد داشت. لبخند زد که پوست سخت‌کشیده میان انگشتانش را دید. او خندید که دست‌های او را بی‌پرده، باریک و کوچک دید. یک کشیدن سهمگین میانشان و او کنارش بالا آمد. حتی در تاریکی می‌توانست چشمانش را بر خود ببیند، زیر فسفر موهایش.
تمام شب را کنارش نشست. و آنگاه بار آن مرد را در او دوست داشت و نیز ماهی را، زیرا در شب خاموش همه یکی بود.
آنگاه، پیش از آن‌که خورشید برآید، دست‌هایش را بر سینه‌اش رها کرد. سرانجام جرئت کرد و پرسید: «می‌توانی دوستم داشته باشی؟»
اما مرد دریایی زبانی نداشت که بالای موج‌ها با او سخن بگوید. تنها زیر آب می‌توانست با دست‌هایش حرف بزند، نجوایی نرم. پس بی‌کلام به چشمانش خیره شد و به دریا اشاره کرد.
آنگاه، در حالی که خورشید تازه از لبه جهان برمی‌آمد، برگشت، چون تیری باریک در موجی شیرجه زد و رفت.
بارن دامن‌هایش را که اکنون از آب شور دریا و اشک سنگین شده بود جمع کرد و برخاست. تنها یک نگاه به ساحل و خانه پدرش در آن‌سو انداخت. سپس به دنبال مرد دریایی در دریا شیرجه زد.
دریا جواهراتی حبابی در موهایش نشاند و دامن‌هایش را چون صدفی گرداگردش گستراند. ماهی‌های ریز رنگارنگ میان انگشتانش شنا می‌کردند. آب چهره‌اش را نقره‌ای کرد و همه دریا در چشمانش نقش بست.
برای نخستین بار زیبا بود. و برای آخرین بار.
