شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«و شیردال‌ها، و خروس‌مارها، و رخ‌ها، و—»
باران هنوز می‌بارید که به کلبه‌ی چوبی کوچکی رسید که در میان دره‌ی سرسبز و بارور افتاده بود. شنلش را لحظه‌ای گشود تا در بزند، بی‌آنکه واقعا انتظار جوابی داشته باشد.
اما در باز شد، با دست‌های بزرگ و پشمالویی که آن را روی ناهمواری کف سنگی کشیدند. صدایی به او فرمان داد: «بیا تو. زود باش! پیش از آنکه این باران غرقم کند.»
مسافر گفت: «متشکرم،» و جامه‌ی خیس تنش را درآورد و کمی از آبش را چلاند. «جای خشکی پیدا کردن خوب است. راه درازی آمده‌ام.»
مرد با حرکتی تند و عصبی ریشش را کشید و گفت: «در این هوا آدم زیادی پیدا نمی‌شود.»
«آمده بودم دنبالت.»
«برای من؟ اسم شما چیه؟»
«می‌توانید صدایم کنید شم. از آن‌سوی کوه‌ها می‌آیم.»
مرد ریش‌دار خرخر کرد. «این اسم را نمی‌شناسم. دنبال چه هستی؟» شم روی سنگی رنگ‌پریده نشست تا خستگی در کند. «شنیده‌ام دو تک‌شاخ خوب اینجا داری که تازگی از آفریقا آورده‌ای.
مرد با افتخار لبخند زد. «درست است. تنها چنین موجوداتی در این گوشه از دنیا. قصد دارم جفتشان کنم و به کشاورزان بفروشم، به‌عنوان حیوان بارکش.»
«آها؟»
«کار اسب‌های قوی را می‌کنند و در همان حال با شاخ‌هایشان از خود در برابر حمله دفاع می‌کنند.»
«درست است،» شم تأیید کرد. «خیلی درست. من… گمان نمی‌کنم بخواهید از آنها دست بکشید…؟»
«دست بکشم! دیوانه‌اید، مرد؟ برای آوردنشان از آفریقا تا اینجا پول خرج کرده‌ام!»
«چقدر برایشان می‌خواهید؟»
مرد ریش‌دار از جایش برخاست. «هیچ مبلغی، هرگز! دو سال دیگر بیا، وقتی چندتایی پرورش دادم. تا آن موقع، گورت را گم کن!»
«من باید آنها را داشته باشم، قربان.»
«تو باید هیچ نداشته باشی! همین حالا از اینجا گم شو، پیش از آنکه چماق بردارم و بیفتم به جانت!» و با این حرف‌ها قدمی تهدیدآمیز به جلو برداشت.
شم عقب‌نشین شد و از در بیرون رفت، باز به زیر باران، و سبک از روی جویباری تند که از بلندی می‌آمد جست زد. در به رویش بسته شد و تنها ماند. اما به دشت نگریست، جایی که سازه‌ای کوچک، انبارمانند، زیر باران ریزان می‌درخشید.
می‌دانست که آنها آنجا خواهند بود.
از میان دشت راهش را پیش گرفت، گاه تا قوزک پا در آبگیرهای گلی فرو می‌رفت. اما سرانجام به آن ساختمان رسید و از دری پوسیده و فرسوده درون رفت.
بله، آنجا بودند… دو جانور بلندبالا و خوش‌اندام، بسیار شبیه اسب، اما با دم‌های بلندتر و شاخی درخشان و پیچان که از میان پیشانی‌شان راست به بالا می‌رفت. تک‌شاخ‌ها — یکی از کمیاب‌ترین آفریده‌های خداوند!
* * *
کمی نزدیک‌تر رفت، این بار می‌کوشید بی‌آنکه وحشت‌زده‌شان کند از ساختمان بیرونشان بکشد. اما صدایی برخاست و ناگهان برگشت و مرد ریش‌دار را دید که آنجا ایستاده بود و چوبدستی بلندی را در دستانش بالا برده بود.
فریاد زد: «می‌خواهید بدزدیدشان!» و به جلو خیز برداشت.
چوبدستی با صدای خشکی به دیوار خورد، چند بند انگشت از سر شم فاصله داشت. «گوش کن، پیرمرد…»
«بمیر! بمیر، ای دزد!»
اما شم به یک سو جست، از کنار پیکر خشمگین ریش‌دار گذشت و از میان درگاه باز بیرون رفت. پشت سرش، تک‌شاخ‌ها هراسان شیهه کشیدند و با سم‌هایشان کف خاکی را کوبیدند.
شم باز دوید، دور از آن آلونک، دور از مرد چوبدستی‌به‌دست، دور از آن دره بارور.
پس از چند ساعت راه‌پیمایی خسته‌کننده بر تپه‌های باران‌زده، سرانجام به دهکده پدرش رسید و از میان خانه‌ها به جایی رفت که آن مشت مردم گرد آمده بودند.
و پدرش را دید که نزدیک پای آن کشتی چوبین بزرگ ایستاده بود، و غمگین به سویش رفت.
پیرمرد پرسید: «بله، پسرم؟» و طوماری بلند و نمناک از پوست‌نوشته را گشود.
«هیچ تک‌شاخی نیست، پدر.»
نوح با اندوه تکرار کرد: «هیچ تک‌شاخی نیست،» و نامش را از فهرستش خط زد. «حیف شد. جانوران خوش‌اندامی بودند…»
