شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«گاهی در پاسخ بیش از آنچه پرسش در خود دارد، به دست می‌آوری.»
برای صدمین بار بیلگولیس با ناامیدی به کاغذ و مداد پیش رویش نگاه کرد. بعد سرش را کوتاه تکان داد، بلند شد، از اتاق کوچکش بیرون رفت، دو خانه بالاتر در همان خیابان رفت، از پله‌ها بالا رفت و در خانه‌ای را کوبید.
دیری نگذشت که در باز شد و در بخش بالایی چهره‌ای که به او نگاه می‌کرد، جفت چشمی بسیار کم‌رنگ خاکستری-سبز بود، وگرنه خون‌آلود و از حدقه بیرون‌زده.
بیلگولیس گفت: «می‌خواهم هجی کردن را یادم بدهی. به تو پول می‌دهم.»
چشم‌ها تند پلک زدند، چهره عقب رفت، در بیشتر باز شد، بیلگولیس داخل شد و در بسته شد. مرد گفت: «پس می‌دانی، ها؟ از کجا می‌دانستی؟»
بیلگولیس گفت: «از پنجره می‌بینمت، استاد. همیشه کتاب‌های بزرگ و قطور می‌خوانی.»
«استاد»، بله، مرا همین صدا می‌زنند. هیچ‌کدامشان نمی‌دانند. تنها تو حدس زدی. بعد از این همه وقت. من، بزرگ‌ترین اهل فن، آخرین جادوگران — و حالا تو باید اهل فن من باشی. سنتی چهار هزار و سیصد و شصت و یک ساله با من می‌مرد. اما حالا نمی‌میرد. آنجا بنشین. قلم نی بردار، پاپیروس، جوهر ماهی مرکب، سه بار در شیشه تف کن.»
بیلگولیس با زحمت اطاعت کرد. اتاق کوچک بود، پر از چیز، و چیزهای عجیب بسیاری در آن بود، از جمله بوها. استاد گفت: «البته با چند ورد ساده شروع می‌کنیم. برای تبدیل یک رباخوار به قارچ سبز: دیپا دابا روثو توثو —بنویس، بنویس! — انلیس تو. نوشتی؟ خب. و برای به دست آوردن عشق زیباترین زن جهان: کونی هانی آنتیمونی فانی کانی کروکس. این دو تا فعلا کافی است. فردا همین ساعت برگرد. برو.»
بیلگولیس رفت. کنار درش مردی منتظرش بود با کیف‌بriefcaseای ضخیم و لبخندی نازک. «آقای بیلگولیس، من از شرکت مالی دوستانه هستم و در مورد پرداختی که شما—»
بیلگولیس گفت: «دیپا دابا روثو توثو انلیس تو.» مرد به قارچی سبز بدل شد که در گوشه سالن جا گرفت و سوسک‌ها به آرامی خوردندش. بیلگولیس پشت میزش نشست، به کاغذ و مداد نگاه کرد و آهی عمیق کشید.
«خیلی وقت می‌گیرد این،» زیر لب غر زد. قاطع گفت: «چرا من جوراب نمی‌شویم، توالت تمیز نمی‌کنم، دیگ بزرگ لوبیای ارزان با دم خوک نمی‌پزم بخورم؟ نه،» و بار دیگر روی کاغذ و مداد خم شد.
چندی بعد در خانه‌اش را کوبیدند. در را که باز کرد، زیباترین زن جهان را پیش روی خود دید. گفت: «دنبالت آمدم. نمی‌دانم چه دارد می‌شود…»
«کونی هانی آنتیمونی،» بیلگولیس گفت، «فانی کانی کروکس.»
به زانو افتاد و پاهایش را در آغوش گرفت. «دوستت دارم. هر کاری بخواهی می‌کنم.»
بیلگولیس سرش را تکان داد. گفت: «جوراب بشور، توالت تمیز کن.» و «دیگ بزرگ لوبیای ارزان با دم خوک بپز برای خوردن.» وقتی پشت میز نشست، صدای کارهای خانه را شنید که آغاز شده بود و آهسته، نرم، سرش را می‌کوبید. لحظه‌ای بعد برخاست و دیگر بار از خانه بیرون رفت.
بالاتر در خیابان جمعیت کوچکی داشت پراکنده می‌شد و میان مردم دوستش، لابونا، را شناخت. گفت: «گوش کن، لابونا.»
لابونا از پشت عینک چرک و پیوندخورده‌اش به او خیره شد. «هیجان دیدی؟» پرسید، مشتاق تعریف کردن. «من ندیدم.»
لابونا خودش را کشید بالا و اشاره‌ای کرد. «می‌دانی پروفسور آنجا زندگی می‌کند؟ همین حالا دیوانه شد،» گفت، چشمانش را گرداند و آب دهانش را ریخت و بازوانش را به تقلیدی زنده تکان داد. «آمبولانس خبر کن اما افتاد و مرد. حیف شد، نه؟»
«حیف شد.» بیلگولیس آهی کشید.
«کتاب بزرگ زیاد خواند.»
بیلگولیس گلویش را صاف کرد، خجالت‌زده به نظر می‌رسید. «گوش کن، لابونا—»
«چه می‌خواهی؟»
«چند وقت است در این کشور هستی؟»
«چهل سال.»
«انگلیسی‌ات خوب است.»
«شهروند.»
بیلگولیس سرش را تکان داد. از جیبش مدادی و تکه‌کاغذی درآورد. «گوش کن، لابونا. کمک بزرگی به من کن. در انگلیسی چطور هجی می‌کنی، Please send me your free offer? یک «f» یا دو تا؟»
