شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«چیزی قطعی نیست — تقریبا.»
مرد سیاه‌پوش! آنجا، ایستاده در سایه‌ها!
مثل موجودی از صفحات یک کمیک وحشت‌انگیز ئی‌سی، دنبالم می‌کند.
هیچ‌چیز قطعی نیست. فکر نمی‌کنم کسی بداند. هیچ‌چیز واقعا قطعی نیست، اما…
از همان روز هولناک — همان روز شگفت‌انگیز و هولناک — او آنجا بوده. هر جا می‌روم! مرد سیاه‌پوش!
یادم می‌آید. دست‌هایم را تا آرنج در کیسه کاغذی قهوه‌ای پر از پول سبز زیبا فرو کردم. و ناگهان، مثل یک جراح، دست‌هایم را در زخمی در سینه پیرمرد فرو کردم. فکر نمی‌کنم واقعا چنین چیزی رخ داده باشد، اما هیچ‌چیز قطعی نیست.
مرد سیاه‌پوش! او می‌داند؟ چطور می‌تواند بداند؟ من پول را خرج نکرده‌ام. («این پول لکه‌دار است،» می‌گفتند. «این لکه‌های تیره چیست؟»)
گاهی پرده‌ها را محکم می‌کشم و مشت‌های بزرگ پول برمی‌دارم و به هوا می‌پاشم. بعد، تند، تند، چهار دست و پا، جمعشان می‌کنم و توی کیسه می‌ریزم. آیا مرد سیاه‌پوش می‌تواند از پشت پرده‌های کشیده ببیند؟ هیچ‌چیز قطعی نیست.
چرا حالا دنبالم می‌کند، آنجا که نور چراغ‌های خیابان مثل خون روی پیاده‌روهای تاریک برکه می‌بندد؟ از چراغی به چراغی می‌دوم، عمیق‌تر در جنگل. اما هیچ‌وقت دور نیست… مرد سیاه‌پوش.
به یک تونل! این باید لانه جانوری باشد. از بویش می‌توانم جانوری را که اینجا زندگی می‌کند تشخیص دهم. نامش مترو است. بر پشتش فرار خواهم کرد. بر پشتش مرا دور خواهد برد.
اما نه! ایستگاه خالی است. صدای قدم‌ها را روی پله‌ها می‌شنوم.
در انتهای دور سکو، پوسترها و دیوارنوشته‌ها مثل رنگ ذوب می‌شوند. دارد می‌آید!
فکر می‌کنم حالا برایش آماده‌ام. او اینجاست.
«آیا شما…» می‌گویم و نزدیک خم می‌شوم. «آیا شما…» (هیچ‌چیز قطعی نیست اما—) «آیا شما… مرگ هستید؟»
حروف نقره‌ای روی کیف‌دستی‌اش را نشانم می‌دهد: IRS.
«نه،» می‌گوید. «من آن یکی هستم.»
