شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«و لایه دوم چه کار می‌کند؟»
«چی گفتی؟» روزنامه‌اش را پایین آورد و دو چشم خون‌آلودش پیدا شد. مارسیا موهای کم‌پشتش را تقریبا با تعجب دید.
به بافتنی‌اش خیره شد. «گفتم نقاش‌ها امروز می‌آیند.»
روزنامه را روی پایش گذاشت و بدنش را چرخاند تا رو به صندلی او بنشیند. «چه نقاش‌هایی؟»
«نمی‌دانم، والتر؛ تو استخدامشان کردی.»
«چه مزخرفی داری می‌گویی؟»
مارسیا با کنجکاوی به او نگاه کرد. «امروز صبح زنگ زدند، گفتند بعدازظهر می‌آیند دیوارهای بیرون خانه را رنگ کنند. تو استخدامشان نکردی؟»
«من استخدامشان نکردم، مارسیا.»
«فکر می‌کردم تو استخدامشان کرده‌ای.»
«من * استخدامشان* نکردم!»
«تو آدم خیلی زودرنجی هستی، والتر مک‌کنزی.»
نقاش‌ها وسط بعدازظهر رسیدند. والتر از پشت پرده‌ی نازک توری تماشایشان کرد.
«چه کار می‌کنی، والتر؟»
«می‌خواهم سر در بیاورم که نقشه‌شان چیست، دقیقا چه بازی‌ای در سر دارند.»
«حالا چه کار می‌کنند؟»
«خب، چند سطل رنگ از وانتشان پایین می‌آورند، چند تا قلم‌مو، و یکی‌شان همین حالا پیچ نردبانی را باز کرده.»
«پس حدس می‌زنم می‌خواهند خانه را رنگ کنند، والتر.»
والتر با اخم به او خیره شد.
پیش از آنکه والتر بیرون برود، یکی از نقاش‌ها نردبان را به دیوار خانه تکیه داده بود. نقاش دیگر زانو روی زمین رنگ می‌آمیخت، و والتر موقع پایین آمدن از پیاده‌رو نزدیک بود به آن قامت زانوزده بگیرد و بیفتد.
«حواست باشه، رفیق.»
«حالا ببینم، دقیقا چه کار داری می‌کنی…»
«کار سختی نیست،» مرد روی زمین حرفش را برید، «به گمانم بیشتر از دو سه ساعت طول نمی‌کشد.»
«من هیچ نقاشی استخدام نکرده‌ام.»
«طبیعتا می‌خواهیم کار را با دقت انجام دهیم، مطمئن شویم ضخامتش یکدست است، نه برجستگی‌ای نه آب‌افتادگی‌ای. بگو، برای شروع دو لایه.»
«این چه کلکی است؟ من هیچ نقاشی استخدام نکرده‌ام!»
نقاشی‌ای که کنار نردبان بود جلو آمد. به نظر والتر خیلی بلندقد می‌آمد. «ما فقط نقاشی معمولی نیستیم، رفیق.»
«برایم مهم نیست. من کسی را صدا نزدم…»
«راستش ما خیلی هم خاص هستیم.»
«من نمی‌خواهم پول… را بدهم.»
«ما رافرستاده‌اند.
«شما…»
«ما را فرستاده‌اند؛ کارمان همین است.»
«اما چه کسی…»
«آه. فکر می‌کنم لاجوردی رنگ قشنگی می‌شود، نه، والتر؟» مارسیا از خانه بیرون آمده بود. پشت سرش ایستاده بود.
«مارسیا!»
«آبی آسمانی، خانم؟ رنگ خوبی است.»
«مارسیا، ما نمی‌گذاریم این کلاه‌بردارها…»
«البته، خانم مک‌کنزی، درست است؟ البته، من همیشه آبی تخم سینه‌سرخ را دوست داشته‌ام.»
«برای من مهم نیست اگر…»
«خب، شما که کارتان را بلد هستید، مگر نه، آقای… پینتر؟ خوشحال می‌شوم بگذارم شما…»
«یکی این وسط بگذارد من جمله‌ام را تمام کنم؟»
همه به والتر خیره شدند.
نفس عمیقی کشید. «من به شما دو نفر نگفتم احمق‌ها. من نمی‌خواستم خانه‌ام رنگ شود. من قصد ندارم بگذارم خانه‌ام را رنگ کنند!»
«والتر، تو اصلا حس آن… آن قشنگی را نداری!» مارسیا پایش را کوبید. «والتر، کار ما به اینجا رسیده؟ شب‌ها در خانه، روزنامه، بدخلقی‌ات، رنگ کهنه زشت؟»
والتر از گوشه چشم دید یکی از نقاش‌ها با قلم‌مو به دیوار خانه می‌کشد. «هی تو! فقط یک… لعنتی…»
والتر به خانه خیره شد. دهانش را باز کرد، اما نتوانست حرف بزند.
جایی که نقاش قلم‌مو کشیده بود هیچ چیز نبود. نه دیواری. حتی اتاق نشیمن آن‌سوی دیوار هم نبود. والتر می‌توانست چمن، خاک و درخت پشت خانه را ببیند.
«هیچ چیز نیست…»
«نقاش با نقاش فرق دارد، می‌دانی.» کوتاه‌تر آن دو داشت حرف می‌زد.
«نمی‌توانم ببینم…»
«فردریک میسون را بگیر. او یک نقاش خانه بود.»
«خانه کجا…»
«مکتب «مینیمال» نقاشی ساختمان را او راه انداخت، می‌بینی.»
«همین‌جا که او… یک‌دفعه محو شد.»
«میسون عقیده داشت آن چیزی مهم است کهنمی‌توانی ببینی، آنچه القا می‌شود . مهم‌تر از آنچه می‌توانی ببینی.»
بلندقدتر گفت: «ما که نقاش‌های معمولی نیستیم.»
کوتاه‌قدتر گفت: «ما را فرستاده‌اند. کارمان همین است.»
والتر حالا کلمات را به‌سختی بیرون می‌داد، و مارسیا به پشتش می‌زد. «والتر؟ حرف بزن، دیگر.»
ناگهان برگشت و بازوهایش را گرفت. «بهت می‌گویم که دارد محو می‌شود! این‌ها اینجا چه می‌کنند ؟»
مارسیا دست‌هایش را پس زد و عقب رفت، با شک به والتر نگاه کرد. «والتر، خواهش می‌کنم.»
والتر با خشم رو به نقاش‌ها کرد. «شما چه هستید؟»
هم‌آواز شدند: «کارمان همین است. ما را فرستاده‌اند.»
والتر به‌سوی قلم‌موی مرد بلندقد یورش برد و سر پرزدارش را چنگ زد.
چهار انگشت ناپدید شد. والتر بی‌صدا دستش را برانداز کرد.
مارسیا تکه‌ی کنده‌شده از دست والتر را دید. «آه… خوبه، » انگشتانش را به لب‌هایش گذاشت.
نقاش کوتاه‌قدتر به‌سوی والتر رفت؛ والتر مثل مجسمه وسط چمن ایستاده بود و به دست حالا غایبش نگاه می‌کرد. نقاش شروع کرد با قلم‌مو لباس‌هایش را کشیدن، دست دیگرش را، گلوی برهنه‌اش را. والتر آرام‌آرام محو می‌شد.
«آه، بگذار من امتحان کنم.» مارسیا قلم‌مو را گرفت و والتر را تا سرش تمام کرد. والتر با اخم به او زل زد.
مارسیا گفت: «آه… خوبه» و گوش‌های شوهرش را جدا کرد. بعد بینی‌اش را. بعد کله‌ی تاس‌دارش را. گونه‌های گوشتی باقی‌مانده را هم چلاند. چشم‌ها از درد جمع شدند.
مارسیا کار والتر را تمام کرد.
گفت: «آه، چه کیف داشت.»
سرمست دور خودش چرخید و به‌سوی خانه رقص‌کنان رفت تا آن را براندازد. از میان ضربه‌قلمی پهن نزدیک بالای نردبان نقاش‌ها آسمان را می‌دید. «هومم، آبی آسمانی.»
مارسیا به پایین نگاه کرد به نقاشی که با قلم‌مویش پاهایش را قلقلک می‌داد. نیمه‌اش رفته بود. به نقاش‌ها لبخند زد. «من هم؟»
«ما را فرستاده‌اند. کارمان همین است.»
به اطرافش نگاه کرد. ده‌ها کامیون نقاشی جلوی خانه‌های همسایه‌ها پارک بود. نقاش‌ها وسایلشان را برپا می‌کردند و با هر ضربه‌قلم، تکه‌ای پهن از خانه را برمی‌داشتند.
«ما را فرستاده‌اند. کارمان همین است.»
ناگهان به نقاش‌ها لبخند زد. «آه… خب.»
هر دو نقاش با هم کار کردند و در چند ثانیه کارش را ساختند.
کوتاه‌قدتر گفت: «کارت درست بود.»
بلندقدتر گفت: «همین‌طور بود. هر روز بهتر هم می‌شه.»
کار خانه را تمام کردند. درخت حیاط پشتی مک‌کنزی‌ها را از میان برداشتند.
بعد سراغ چمن‌ها رفتند؛ هزار نقاش که هنگام کار زیر لب می‌خواندند.
