شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«ماری آنتوانت هیچ مشکلی نمی‌داشت.»
بینوایان در اتاق انتظارش لبخند می‌زنند.
در اتاقش منتظرند بینوایان لبخندزن.
هدف دفترش کمک به بینوایان و خدمت به آن‌هاست.
خدمت به بینوایان و کمک به آن‌ها هدف اوست.
هر روز می‌آیند، انبوه‌انبوه. بعضی‌ها ساعت شش صبح در صف می‌ایستند، حتی با این که می‌دانند او تا نه نمی‌رسد. خودش آن زود از آنجا گذشته است، بعد از خواندن خبر رسیدن زودهنگامشان در روزنامه‌ها، فقط برای این که خودش مطمئن شود. صدها نفر بودند، بعضی روزها هزاران. همه منتظر دیدن او.
در روزنامه‌ها می‌خواند که پول دارد تا ببخشد، شغل، کوپن‌هایی که با آن‌ها می‌توان غذا گرفت، کارت هدیه، توستر نو. اما دفتر مرکزی هرگز این چیزها را برایش نمی‌فرستد. بینوایان بارها از مزایای تازه‌ای که ارائه می‌شود برایش می‌گویند، اما او هرگز آن‌ها را نمی‌بیند. بینوایان خیلی بهتر از خودش می‌دانند دفترش چطور اداره می‌شود.
شب‌ها که خانه است، زنش از او می‌پرسد روزش چطور گذشت، چه کرد، اگر کاری از پیش برد، و بینوایانی که در صف بودند چطور بودند، اگر توانسته بود تا حالا کاری برایشان بکند.
نمی‌داند شهریه دانشگاه پسرش را ترم بعد چطور بپردازد، چطور بتوانند کریسمسی به بزرگی کریسمس سال گذشته را از عهده برآیند، یا اصلا چطور سطح زندگی‌شان را حفظ کنند. و او از او از بینوایان می‌پرسد.
نمی‌تواند تصور کند بینوایان چطور می‌توانند زندگی کنند، اصلا چطور می‌توانند زندگی کنند. چطور مخارجشان را درمی‌آورند؟ چطور با گرانی روزافزون غذا کنار می‌آیند؟
گاهی به این فکر می‌افتد که نکند بینوایان اصلا واقعی نیستند، یا بازیگرانی هستند که کسی استخدامشان کرده که از او متنفر است، استخدامشان کرده تا نظم معمول روزش را بر هم بزنند، تا با صورت‌های لاغرشان خواب‌هایش را خراب کنند.
یا شاید توهمی بیش نیستند، و او تمام روز فقط به یک دفتر خالی رسیدگی می‌کند. وگرنه چرا دفتر مرکزی نادیده‌اش می‌گیرد، همه نامه‌هایش را که در آن‌ها تقاضای بودجه کرده، آن همه تماس تلفنی‌اش را؟
زنش به او می‌گوید: «خودت را از نگرانی مریض می‌کنی، از زندگی لذت نمی‌بری. مدام داری به آن‌ها فکر می‌کنی.»
آن‌ها؟ می‌پرسد. منظورت «بینوایان» است. حتی نمی‌توانی کلمه‌اش را بگویی؟
زندگی زناشویی‌اش دارد از هم می‌پاشد. اگر این را به آن‌ها بگوید چه؟ آن وقت دیگر دست از صف کشیدن جلوی دفترش برمی‌دارند؟
تصمیم می‌گیرد هر روز زودتر برسد. با آن‌ها حرف بزند. بشناسدشان. نشانشان بدهد که می‌خواهد نیازهای بی‌شمارشان را درک کند.
وقتی زودتر می‌رسد، می‌بیند صف از همیشه بسیار طولانی‌تر است. این هم شد راهی که قدردانی‌شان را نشان بدهند؟ تا بیرون ساختمان و دور پارکینگ کشیده شده‌اند. باید هل بدهد و لگد بزند تا خودش را به ساختمان برساند؛ بعضی‌شان خیال می‌کنند او هم یکی از خودشان است و مدام می‌کوشند به آخر صفش برگردانند.
در طول صف بالا و پایین می‌رود و می‌کوشد سر صحبت را باز کند، اما آن‌ها به هیچ‌یک از پرسش‌هایش جواب نمی‌دهند، فقط سر تکان می‌دهند یا سرشان را به نشانه نه می‌جنبانند و دست‌هایشان را می‌پیچانند. چند نفری بی‌صدا گریه می‌کنند. مگر نمی‌بینند که دارد می‌کوشد کمکشان کند؟
ساعت نه دست از کار می‌کشد، در دفترش را باز می‌کند و پشت میزش می‌نشیند. بیرون صدای همهمه و جابه‌جایی می‌آید؛ کمیته‌ای از بینوایان فهرست صفشان را وارسی می‌کند تا ببینند کسی غایب است یا می‌خواهد جای کسی را بگیرد، و بعد نفر اول را داخل می‌فرستند.
مردی است بلندقد و لاغر و کم‌حرف، با گودی‌های تیره زیر چشم. طوری به نظر می‌رسد که یک هفته است نخوابیده یا چیزی نخورده. روی صندلی روبه‌روی میز می‌نشیند و زل می‌زند.
مرد بینوا چند دقیقه زل می‌زند و او در دفتر خودش احساس مزاحم بودن می‌کند. بعد بالاخره مرد بینوا می‌گوید: «زن می‌خواهم.»
با شیفتگی به مرد زل می‌زند. چطور می‌تواند چنین چیزی بخواهد؟
می‌ترسم نتوانم چنین چیزی برایتان فراهم کنم. ببخشید، به مرد بینوا می‌گوید.
«تنهام، به کسی نیاز دارم،» مرد بینوا به او می‌گوید.
میان کشوهای میزش را زیر و رو می‌کند تا فرمی پیدا کند که مرد بینوا پرش کند، نوعی درخواست‌نامه، هر چیزی که حواسش را پرت کند. فرمی را جلوی مرد می‌لغزاند. «مداد لازم دارید؟»
مرد بینوا شروع می‌کند به پر کردن فرم. درخواست یک گالن بنزین اضطراری است. امیدوار است مرد نتواند تفاوت را بفهمد.
شاید می‌توانم زنم را به او بدهم، با خودش فکر می‌کند و از این فکر شرمنده می‌شود.
به نظر می‌رسد تغییری تدریجی در بینوایان رخ داده، نخستین تغییری که به یاد می‌آورد. صف ظاهرا به گروه‌های کوچک تقسیم شده، جمع‌های کوچک. بینوایان چه نقشه‌ای می‌کشند؟
شاید توطئه می‌کنند برای نان و سکس و استراحت بیشتر؟ یا شاید نقشه می‌کشند افسران پلیس، سیاستمداران، مددکاران اجتماعی را بکشند؟
هر روز که به خانه می‌رود، زنش از او می‌پرسد: بینوایان امروز چه می‌کنند؟
دارند توطئه می‌چینند، به او می‌گوید. می‌خواهند شکل کنونی حکومت ما را سرنگون کنند.
سرش را با علاقه‌ای تصنعی تکان می‌دهد.
به نظرش می‌رسد دیگر او و زنش وقت کمی برای هم دارند. فقط گذران زندگی آن‌قدر وقت می‌گیرد، تلاش برای حفظ سطح فعلی، تلاش برای بینوا نبودن.
بینوایان به صندوق عقب ماشینش رفته‌اند.
امروز صبح رفته بود داخل گاراژ، صندوق عقب را باز کرده بود تا کیفش را بگذارد، و آن بینوای پیر که زن خواسته بود، توی صندوق عقب جمع شده بود و خوابیده بود.
نمی‌توانی اینجا باشی، به بینوا گفت. این‌طوری اصلا نمی‌شود.
بینوا فقط با اندوه به او خیره شد. بی‌شک منتظر زنش بود.
نمی‌توانی زن من را داشته باشی، به او گفت.
سر کار، بینوایان در دفترش بودند. گفت: «شما نمی‌توانید اینجا باشید.»
اما آن‌ها چیزی نگفتند. روی میزش نشستند. زیر میزش دراز کشیده بودند.
چند نفرشان کوشیده بودند روی صندلی‌اش بنشینند، اما صندلی شکسته بود.
بینوایان در دستشویی بودند، صدها نفرشان، آنجا زندگی می‌کردند و می‌خوابیدند. بینوایان پارکینگ را از قابلمه‌ها و رختخواب‌هایشان پر کرده بودند.
در آشپزخانه خانه به زنش می‌گوید: «بینوایان همه‌جا هستند.» چند بینوا پشت میز آشپزخانه‌شان نشسته‌اند.
دوازده بینوا در گاراژش زندگی می‌کنند، و شش نفر دیگر در ایوان.
«می‌دانم چه نقشه‌ای دارید!» با حالتی هیستریک به آن‌ها می‌گوید.
یک روز صبح زنی بینوا را می‌یابد که لب‌هایش را دور لوله اگزوز ماشینش قفل کرده است.
بعدازظهری دیگر، زوجی بینوا بی‌نتیجه می‌کوشند در صندلی عقب ماشینش عشق‌بازی کنند؛ پیکرهای گرسنه و ژنده‌شان بی‌ثمر به هم می‌خورند. یکی را در پذیرایی خانه‌اش می‌یابد که جلوی تلویزیون دراز کشیده است، و با جارو می‌زندش.
یکی را می‌یابد که از چراغ اتاق خوابش آویزان است و با حرکتی تند و شدید پایینش می‌کشد.
یکی را کشف می‌کند که زیر صندلی راحتی‌اش جمع شده است و آن‌قدر با پا لگدش می‌کند تا بمیرد.
بینوایان در زباله‌هایش زندگی می‌کنند.
در تختش، با زنش، زندگی می‌کنند.
بینوایان دارند می‌میرند. می‌زندشان و دارند می‌میرند.
جنازه‌ها را در گاراژش مثل هیزم چیده‌شده می‌یابد. می‌یابدشان که در اتاق مطالعه تلنبار شده‌اند.
پیکرهایی کوچک و نحیف، گوشتی شکننده چون کاغذ، دهان‌هایی که در کشیدگی مرگ به عقب کشیده شده‌اند.
بینوا از او بیش از اندازه می‌خواهند. همه‌ی چیزهای کوچکش را می‌خواهند. او چطور می‌تواند از خودش مراقبت کند؟
پیکر بینوایان اتاق خوابش را پر کرده است. دیگر حتی زنش را هم نمی‌تواند پیدا کند. دست‌های مرده به لباسش چنگ می‌زنند؛ دهان‌های مرده‌ی گشوده‌شونده می‌خواهند او را بخورند.
آن‌ها می‌دانند که همیشه بینوا خواهند ماند. می‌دانند که ثروت هرگز از میان همه‌ی آن دست‌های بازشده به دست‌های لاغر خودشان نخواهد رسید.
نه، نه! به پیکرهای مرده‌ای که روی تختش ریخته‌اند می‌گوید. من دفتری دارم؛ آنجا هستم تا کمک کنم . . .
اما دهان‌ها هیچ نمی‌گویند.
بینوایان از آن او هستند.
