شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«شرط می‌بندی؟»
آریزیکیان، کاهن اعظم غیب‌گویان، پیش‌بینی کرد که جهان در روز بیست و نهم اوت ۱۹۷۹، در ساعت ظهر، به پایان خواهد رسید.
اعلام او دقیقا یک هفته پیش از آن تاریخ علنی شد. با شنیدنش، مؤمنان به زانو افتادند، از شدت اندوه فریاد برآوردند و با دستان برافراشته دعا کردند که گناهانشان بخشیده شود و جان‌های جاودانشان اجازه یابد از دروازه‌های بهشت بگذرد. اما شمارشان نسبتا اندک بود.
شک‌گرایان—که اندکی بیشتر بودند—طبعا تحقیرآمیز بودند.
«یک کلاهبرداری است،» بعضی گفتند، «برای جلب توجه ساخته‌اند.»
«حماقت محض،» دیگران خندیدند. «غیب‌گویان قرن‌هاست پایان جهان را پیش‌بینی می‌کنند. مگر تا حالا یکی‌شان درست درآمده؟»
اما در میان توده‌ها — لاادری‌ها، اگر بخواهید — جوانه دلهره سر برآورد. آریزیکیان غیب‌گوی معمولی نبود؛ همین که نامش بر زبان می‌آمد، رشته اعصاب را می‌لرزاند و تن را سرد می‌کرد.
پرسش ناگفته بی‌صدا از لبانشان طنین می‌انداخت: «فرض کن این بار راست باشد؟»
مگر نه آریزیکیان بود که روز دقیق نخستین گام انسان بر سیاره مریخ را پیشگویی کرده بود، و مگر انسان در همان روز گام بر آنجا نگذاشت؟
مگر نه آریزیکیان بود که انفجار هولناک هسته‌ای در کیپ کندی و با آن محو کامل ایالت مستقل فلوریدا را پیش‌بینی کرد، و مگر به وقوع نپیوست؟
مگر نه آریزیکیان بود که زمان و مکان دقیق مرگ سی‌ونهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده را بر اثر ترومبوز حاد شریان کرونری پیشگویی کرد، و مگر رئیس‌جمهور در همان زمان، در همان مکان، به همان شیوه نمرد؟
مگر نه آریزیکیان بود که هر پیش‌گویی‌اش، بی‌استثنا، بی‌خطا، دقیقا همان‌گونه که گفته بود به حقیقت می‌پیوست؟
اما—
اما — پایان جهان؟
اما — آریزیکیان هرگز اشتباه نمی‌کرد.
روزها گذشت، و با گذرشان دلهره بیشتر شد.
بیست‌ونهم اوت فرا رسید.
ایمان‌آورندگان در مرغزارهای پرشکوه و سبز هر کشور جهان گرد آمدند. چهارزانو بر چمن‌های پاک و خوش‌بو نشستند، دست‌ها بالا، دهان‌ها در نیایش باز، و چهره‌ها به آفتاب درخشان یا نسیم خنک اقیانوس یا باران تند تابستانی برگشته.
شک‌گرایان آن روز را با تحقیر یاد کردند و بس.
ندانم‌گرایان کوشیدند اضطرابشان را زیر ظاهر عادی پنهان کنند. مردان بر سر خیابان‌ها می‌ایستادند یا در دفترهای خنک و مجهز به تهویه می‌نشستند و چشم‌هایشان دزدانه به ساعت‌های بنددار یا ساعت‌های دیواری و به عقربه ثانیه‌شمار که آنجا با کندی بی‌پایان می‌گشت می‌رفت.
زنان جلوی صفحه‌های سوسوزن تلویزیون می‌نشستند، خانه‌داری‌شان نیمه‌کاره، و در این روز ناتوان از آن بودند که خود را در واقعیت دروغین سریال‌های آبکی گم کنند؛ با لب‌های نمناک و چشم‌های گرد، چشم به خبرهایی داشتند که پس از آن پخش می‌شد.
زمان گذشت. ثانیه‌ها سپری شدند؛ بی‌امان. خورشید — تپنده، یا رنگ‌پریده، یا ناموجود — بالاتر رفت و عمود شد.
ساعت یازده و پنجاه‌ونه دقیقه، شمارش معکوس خاموش آغاز شد.
پنجاه‌ونه.
پنجاه‌وهشت.
پنجاه‌وهفت . . .
در آن بخش‌هایی از جهان که خرافه در فرهنگشان ریشه دوانده بود، کار از حرکت ایستاد؛ مردم سردرگم و هراسان این‌سو و آن‌سو می‌رفتند و التماس می‌کردند.
چهل‌وپنج.
چهل‌وچهار.
چهل‌وسه . . .
اهل ایمان حالا در چمنزارها ایستاده بودند. شروع کرده بودند به ورد خواندن. سی. بیست‌ونه. بیست‌وهشت. . . یک میلیارد چشم به آسمان بلند شد. شانزده. پانزده. چهارده . . .
مردمان جهان نفس‌شان را در سینه حبس کردند.
چهار.
سه.
دو.
یک.
ظهر.
آمد.
و رفت.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
هیچ، مطلقا هیچ.
زندگی از سر گرفته شد و زمین همچنان بر محور خود می‌چرخید.
مردان در ساختمان‌ها و خیابان‌ها و کشتزارها به هم نگاه کردند، کمی با لبخندی شرمگین، کمی احساس حماقت از ضعفی که زانویشان را سست کرده بود.
«می‌بینید؟» با آسودگی‌ای که به‌سختی پنهانش می‌کردند گفتند. « همان که همیشه با این چیزها بوده. جای نگرانی نیست.»
در چراگاه‌های سبز، مؤمنان حیرت‌زده روی چمن به زمین نشستند.
«چطور ممکن است؟» از همسایه‌هایشان می‌پرسیدند. «چطور ممکن است؟»
شک‌گرایان لبخندی آگاهانه زدند و با آن هوای برتری‌جویانه اهل عمل، به کارشان رسیدند.
ریشخند کردند: «آخر دنیا، واقعا!» «چقدر بی‌معنی!»
«برخلاف پیش‌بینی آریزیکیان، کاهن اعظم غیب‌گویان، یک هفته پیش،» گفتند، «دنیا امروز ظهر به پایان نرسید . ظاهرا آریزیکیان هم بالاخره انسان است؛ دست‌کم این بار اشتباه کرد.»
آن سخن را هزار بار با شادی و به زبان‌ها و لهجه‌های بی‌شمار تکرار کرده بودند که یک ربع به سه، آسمان مثل خربزه‌ای بیش از حد رسیده از هم شکافت و آسمان‌ها آن بلای سوزان را از بالا بر زمین باریدند.
آری، آریزیکیان بالاخره اشتباه کرده بود.
به اندازه دو ساعت و چهل‌وپنج دقیقه.
