شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«تلافی کردن هم حق است.»
آن شب چهار نفر بودند که به تاریکی جن‌زده جنگل کهن پا گذاشتند، اما فقط سه نفر بازمی‌گشتند، چون سه، عددی جادویی بود.
پرفلاور بی‌صدا کنار پدرش، نایت‌ویند، راه می‌رفت؛ سر بالا، می‌کوشید بر ریشه‌های پیچیده و مارمانند که گویی به پاهایش چنگ می‌انداختند نیفتد، می‌کوشید از صداهای شوم جنگل، شیون و هوی‌هوی چیزهایی که شاید پرنده بودند، خش‌خش و ترق‌ترق بوته‌ها که در آن تاریکی نهانی شب بدن‌های نادیده‌ای دورشان می‌گشتند، به خود نلرزد و از جا نپرد. قلبش مثل مشتی در سینه‌اش می‌کوبید، اما نمی‌گذاشت ترس نشان دهد؛ به‌هرحال دختر رئیس قبیله بود و هرچند پدرش او را به مرگی تقریبا حتمی می‌برد، او حیثیت پدر و خویش را بر باد نمی‌داد. فایرهیر کمی جلوتر از آن‌ها راه می‌رفت، چنان‌که سزاوار جنگ‌آور جوانی در اوج نیرو بود، اما قدم‌هایش آهسته و گاهی لغزان بود و سفیدی چشمانش هنگام نگاه به اطراف پیدا می‌شد؛ پرفلاور از این واقعیت ناگفته اما انکارناپذیر که او بیش از خودش می‌ترسید، لذتی تلخ و نیروبخش می‌برد. لیم‌فوت پیر و عبوس عقب‌تر می‌آمد، با آن بدن زخم‌خورده و خاکستری‌رنگش که بی‌صدا چون شبحی حرکت می‌کرد، خونسرد و آرام، قدم‌هایش نه تندتر و نه کندتر از همیشه.
از وقتی درختان آسمان بالای سرشان را بستند، سکوت کرده بودند؛ جنگل کهن در شب هرگز جایی نبود که به گفت‌وگوی بیهوده دامن بزند، اما این سکوت سنگین و گزنده و انعطاف‌ناپذیر بود و خفه‌کننده‌تر از خود آن تاریکی جادویی و پری‌وار بر آن‌ها فشار می‌آورد. پرفلاور عذاب پدرش را حس می‌کرد، اندوه و گناهی را که چون بادی تلخ از او برمی‌خاست، اما نمی‌خواست با کردار یا اشاره یا سخنی کار را بر او آسان‌تر کند. قربانی باید خود او می‌بود؛ پس چرا باید او را دلداری می‌داد؟ وظیفه‌اش را به همان خوبی می‌دانست که پدر وظیفه‌اش را می‌دانست، برای آن به دنیا آمده بود، و نه می‌جنگید و نه در پی گریز می‌رفت، اما در دلش درد داشت که نایت‌ویند — پدرش — چنین کاری با او می‌کند، هرقدر هم که نیاز جدی باشد، و نمی‌خواست کار را بر او آسان‌تر کند. بگذار سخت باشد، چنان‌که به‌زودی بر خود او سخت خواهد بود؛ بگذار او از سختی آن درد بکشد و عرق بریزد و بلند گریه کند.
پس در سکوت و دشمنی گناه‌آلود و ترس از جنگل گذشتند، و آن تاریکی بزرگ و زنده با آن‌ها راه می‌رفت، سیخ‌سیخ از چشم‌های نگرنده، تا آنکه پیش‌روشان برقی از نور درخشید.
جنگل پیش رویشان به چمنزاری کوچک باز شد، غرق در نور ماه نقره‌ای درخشان. در انتهای چمنزار درخت بلوط عظیمی برپا بود، غولی از جنگل، با شاخه‌های بزرگش که چون بازوهایی منتظر و دربرگیرنده بالای سرشان گسترده بود.
لنگ‌پای پیر، جادوگر، گفت: «اینجا. او اینجا خواهد آمد.»
وقتی از چمنزار گذشتند و زیر شاخه‌های درخت بلوط ایستادند، پرفلاور آرام گفت: «پدر، باید این‌طور باشد؟»
نایت‌ویند آهی کشید. «درخت‌ها شکوفه نمی‌دهند، جویبارها خشک می‌شوند، علف‌ها پژمرده‌اند… زمانی دراز و دراز است که چنین کاری انجام نشده، و امید داشتم روزگارم بگذرد پیش از آنکه دیگر بار لازم شود، اما آشکارا خدایان روی برتافته‌اند…» دیگر بار خاموش شد، بسیار پیر به نظر می‌رسید.«او اینجا خواهد آمد،» لنگ‌پا با صدای خاکستری عبوسش گفت، «و اگر تو را بپذیرد، آنگاه نیروها دیگر بار بر ما لبخند خواهند زد…» فایرهیر با احساس گناه از او روی برگرداند، با چشمانی فراخ و هراسان نگران به اطراف نگریست و تنها گفت: «به خاطر خیر قوم است…»
با تحقیر لب‌هایش را بیرون داد و ریشخندکنان خرناس کشید. گفت: «پس به خیر و صلاح قوم. من می‌مانم،» و خود را زیر بلوط کهن و غول‌آسا پایین انداخت.
لنگ‌پا با دقت بر او نگریست. «فرار نمی‌کنی، بچه؟»
«نه»، با آرامش گفت. «من فرار نمی‌کنم . . .»
پس از آن، مدتی دیگر نیز او را تماشا کردند، اما دیگر چیزی نبود که کسی بگوید. و سرانجام رفتند و او را همان‌جا گذاشتند، و نایت‌ویند پیش از آنکه تاریکی آن‌ها را ببلعد، یک بار دیگر با نگاهی پر از درد به عقب نگریست.
او در جنگل کهن تنها بود.
لرزان، زیر بلوط کهن انتظار کشید. هرگز این‌چنین نترسیده بود. سایه‌های تاریک درختان چنان تهدیدآمیز نزدیک چمنزار فشار می‌آوردند و تنها مهتاب نقره‌فام آن‌ها را دور نگه می‌داشت. خفاشی در آن مهتاب بال کشید و جیرجیرکنان گذشت، و او از آن واپس لرزید. چیزی آن‌سوتر، در گستره‌های سرد و خاموش جنگل، زوزه کشید، و دیگر بار با صدایی چون آهن کهنه و زنگ‌زده زوزه کشید. سر فدرفلاور مدام می‌گشت، که می‌خواست یک‌زمان به همه‌سو بنگرد، و با چشمانی از حدقه‌درآمده می‌کوشید تاریکی زیر درختان را بشکافد. تن به ترس نمی‌داد، تن به ترس نمی‌داد… اما سنگرهایش فرو می‌ریخت و سیلابی خروشان از وحشت آن‌ها را می‌شست و می‌برد.
صدای شکستن و کوبیدن در جنگل، بلندتر و بلندتر، نزدیک‌تر و نزدیک‌تر، صدای خم شدن و شکستن شاخه‌ها، خش‌خش برگ‌ها، صدای تن بزرگی که راه زورآمیز خود را از میان بوته‌های درهم‌تنیده می‌گشود…
روی برگرداند، ترس چون دستی گلویش را می‌فشرد و نفسش را می‌بست.
چیزی در راه است…
جنبشی میان درختان بود، شاخه‌های بی‌برگ به‌آرامی تکان می‌خوردند، چنان که گویی روح باد آن‌ها را می‌جنباند، و چون دیگر بار نگریست او آنجا بود، که گویی از سایه‌های لکه‌لکه برگ‌ها پدیدار می‌شد، سرش بالا، از مهتاب رنگ‌پریده‌تر، جامه در شکوه هولناک پیکرش، چنان نجیب و تندرو و توانا، چنان سربلند و فرمانروا در رفتار که همه ترس از او زدوده شد و حس کرد دلش در سینه‌اش با عشقی سوزناک و تحمل‌ناپذیر آب می‌شود.
چشمانشان به هم رسید، چشم او کم‌رو و ساده‌دل، و چشم او روشن و صاف و وحشی، سیال چون طلای گداخته. او نیز سر خود را عقب انداخت، مهتاب بر شاخ سفید بلندی که از پیشانی‌اش بیرون زده بود می‌درخشید، و با سم نقره‌ای کوچکش بی‌قرار زمین را می‌خراشید.
آنگاه از روی زمین ناهموار به سویش آمد، آن انسان، به سبکی و بی‌صدایی مه، و سر هولناکش را در دامن او نهاد.
