شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«خاطرات وقتی از یاد می‌روند بدترین‌اند.»
وقتی از خانه‌مان در جنگل به دهکده می‌رفتم، در خیابان‌های آفتاب‌گرفته و دل‌انگیزش قدم می‌زدم و مردم لبخند می‌زدند و با شادمانی سلامم می‌کردند. به خانه‌هایشان دعوتم می‌کردند و من پای چای‌دان از ماجراهایم در جنگل‌های آمریکای جنوبی می‌گفتم، جایی که کاشف بودم. مردمانی ساده‌اند، اما مهربان، و از گفت‌وگو با آن‌ها لذت می‌بردم.
زن کوچکم هرگز با من نمی‌آمد. برایشان توضیح می‌دادم تا بدانند بی‌ادبی نمی‌کند، بلکه ترجیح می‌دهد در خانه‌مان در جنگل بماند. می‌خندیدند و تأیید می‌کردند که زن‌ها عجیب‌اند.
اولش این‌طور بود. بعد از مدتی، وقتی نزدیک می‌شدم، روی برمی‌گرداندند و می‌توانستم تصور کنم که در خانه‌هایشان، وقتی از کنارشان می‌گذشتم، درباره‌ام حرف می‌زنند. این ناراحتم می‌کند و فکرم را بیمارگونه می‌کند. تأثیری عجیب بر من دارد.
حالا وقتی به دهکده می‌روم تاریک است و چراغی روشن نیست. فکر می‌کردم اگر در تاریکی ببینندم به من ترحم می‌کردند و به خانه‌شان دعوتم می‌کردند تا از سفرهایم برایشان بگویم، اما نمی‌کنند.
چرا وقتی من می‌آیم باید خود را در خانه‌های تاریکشان حبس کنند؟ اگر کسی در خیابان باشد، وقتی پیدا می‌شوم فرار می‌کند، انگار که روح یا دیو باشم. اما نیستم. من فقط مردی تنهایم.
زن کوچکم با من حرف نمی‌زند. فقط با آن چشمان خیره‌اش سرد به من نگاه می‌کند. تنها این دفتر دوست من است. می‌توانم غم‌ها و ترس‌هایم را به آن بگویم و آن می‌فهمد.
دارم از دست آن آدم‌های احمق خشمگین می‌شوم. امشب دوباره به دهکده می‌روم، و اگر این بار کسی با من حرف نزند، نمی‌دانم چه خواهم کرد.
چند هفته‌ای است که در دفترم چیزی ننوشته‌ام. نه از این رو که دیگر تنها نیستم، بلکه از این رو که هیجان تازه‌ای یافته‌ام. پیش‌تر همین کافی بود که بنشینم و زنم را دست بیندازم چون با من حرف نمی‌زند. اما دیگر نه.
حالا بازی کوچکی می‌کنم. شب‌ها به دهکده می‌روم با این تصمیم که کسی باید با من حرف بزند. اگر کسی حرف بزند، به جای آنکه او به خانه‌اش بدود و در را ببندد، من برنده می‌شوم و در همان حال کسی را برای حرف زدن دارم، چون من دوست دارم از ماجراهایم بگویم.
اما اگر کسی که می‌بینم اهل حرف زدن نباشد و ورزش را ترجیح دهد، آن وقت باید تعقیبش کنم و بکشمش.
این بازی را چند بار کرده‌ام و هر بار مجبور شده‌ام کسی را تعقیب کنم و بکشم. با دست‌هایم دور گلویش این کار را می‌کنم. نشئه‌ای عجیب به من می‌دهد.
گاهی وانمود می‌کنم که به من ستم کرده‌اند و من دارم انتقام می‌گیرم. گاهی وانمود می‌کنم که دوباره در جنگلم و این‌ها جانوران وحشی‌اند که مرا احاطه کرده‌اند و باید کشته شوند مبادا مرا بکشند.
اما اینجا، با دفتر دلسوزم، هیچ وانمودی لازم نیست. می‌کشم چون لذت می‌دهد، چون دوست دارم — و چون گرسنه‌ام.
در این لحظه‌های هیجان خیلی قوی حس می‌کنم، و تقلاهای بی‌فایده‌شان وقتی نفس را در بدنشان خفه می‌کنم سرگرمم می‌کند. بعد جسد را روی شانه‌ام می‌اندازم و به خانه می‌آورم.
در بخاری‌ام دیگ بزرگی هست که غذا را در آن می‌پزم. هر بار مقداری از غذا را به زن کوچکم تعارف می‌کنم، اما او فقط با آن چشمان سردش نگاهم می‌کند و چیزی نمی‌گوید، طوری که ناچار می‌شوم چشم برگردانم.
گاهی دلم می‌خواهد بکشمش، اما می‌دانم که نمی‌توانم.
دیشب قواعد بازی‌ام را از یاد بردم. در خیابان راه می‌رفتم و ماه کامل به من زل زده بود که مرد چاق کوچکی با کیف به دست از خانه‌ای بیرون آمد. شناختمش؛ دکتر بود. سلامش کردم و جواب داد. مهربان حرف زد اما گفت باید عذر مرا بپذیرد چون بیماری دارد و عجله دارد. توضیح دادم که لازم‌تر آن است که من با او حرف بزنم، اما مرا هل داد و گفت بعد، بعد.
این خشمگینم کرد، و کشتمش. حالا کمی پشیمانم، چون شاید بعدا، همان‌طور که قول داد، با من حرف می‌زد و این را دوست می‌داشتم.
با این حال، کمی خوشحالم چون او به آن لاغری و سختی بقیه نبود.
زنم هنوز به من زل زده است، همان‌طور که ماه امشب می‌کرد. ناراحتم می‌کند.
هرچند در عذابم، باید بنویسم.
دیشب باز به ده رفتم. این بار زنی را دیدم، کاری که هرگز شب پیش نیامده بود. تاریکی زیاد بود؛ چهره‌اش را نمی‌دیدم.
شروع کردم به بازی‌ام با او و او خندان جوابم را داد. اما خنده‌اش ریشخندم می‌کرد و باز قواعد را از یاد بردم. دست‌هایم دور گلویش خزید.
آن‌گاه ماه از پس ابر بیرون آمد. شناختمش. او—زنم بود!
این محال بود و ترساندم. رهایش کردم، که احتمالا اشتباه بود. اگر کشته بودمش — باز هم — فکر می‌کنم همه‌چیز را درست می‌کرد و به من شلیک نمی‌کردند. اما رهایش کردم و مردانی با تفنگ از خیابان دوان‌دوان آمدند.
گلوله‌ای به شکمم خورد و تلوتلوخوران به اینجا برگشتم. هنوز نیامده‌اند، چون از من می‌ترسند، اما . . .
چه داشته‌ام می‌نوشتم؟
همین‌که اینجا نشسته بودم و از خون‌ریزی می‌مردم، مه‌های سرخ از مغزم کنار رفت. با عذابی ذهنی که از درد گلوله بیشتر است، آنچه در این دفتر نوشته شده را خوانده‌ام. آیا دیوانه بوده‌ام؟
از صفحه چشم برمی‌دارم و می‌بینم که بر دیوار آویزان است: سر کوچک‌شده زنی، با گیسوان بلند طلایی که آن چهره هولناک و در عین حال زمانی زیبا را در بر گرفته.
زنم!
حالا به یاد می‌آورم. آن سفر دراز با او در جنگل‌های اکوادور، گم‌شده. اینکه قبیله‌ای وحشی ما را پیدا کرد و پناهمان داد.
آن طبل‌های کوبنده، آوازهای عجیب، آیین‌ها و مراسمی که باید مغزم را دگرگون کرده باشند. پذیرفتن راه و روششان . . . آدم‌خوار شدن.
بعد آن قربانی‌ای که برای عضویت در فرقه نامقدسشان از من خواستند. کشتن زنم و کوچک کردن سرش تا کنار ده‌ها سر دیگر برود، آویزان از تیرک‌های جلوی کلبه جادوگر!
باید لحظه‌ای از آن جنون کاسته شده باشد که یک شب سرش را دزدیدم و گریختم.
کلمه‌ای نیست که این بیداری از جنون را وصف کند، آن وحشت و ناباوری و نفرت از خود.
خوشحالم که دارم می‌میرم. زندگی حالا، با این خاطره‌ها، تحمل‌نکردنی خواهد بود.
حالا دارند می‌آیند، مردها با تفنگ‌ها. از پنجره می‌بینمشان. جنازه‌ای خواهند یافت و دفتر خاطراتش.
برایم مهم نیست با من چه می‌کنند، اما امیدوارم به — او — خاکسپاری آبرومندی بدهند.
