شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«خودم که زیاد بدش نمی‌بینم.»
رودولف کنت تنها در دفترش بود که جن از دود کبریتی خاموش‌شده پدیدار شد. پیکر کوچکش از دود کبریتی خاموش‌شده شکل گرفت. جن مرد کوچک و شل‌ولرمی بود با عمامه و لنگی. چهارزانو در زیرسیگاری رودولف کنت نشست.
جن پرسید: «و آرزوی سومت؟»
رودولف کنت که هرگز جنی ندیده بود، پکی به سیگار برگش زد و به آن پیکر خیره شد. «باشد، قبول. چرا وقتی هنوز آرزوی اولم را نکرده‌ام، آرزوی سوم را پیشنهاد می‌کنی؟»
جن گفت: «آه، اما تو کردی. البته یادت نیست. آرزوی دومت این بود که همه‌چیز دقیقا به همان حالی برگردد که پیش از پیشنهاد سه آرزو بود.»
رودولف کنت با حس فریب‌خوردگی گفت: «یعنی من فقط یک آرزو دارم.»
«خیلی‌ها هیچ‌وقت هیچ آرزویی بهشان نمی‌رسد، پس زود باش.»
«من هیچ‌کدام این‌ها را باور نمی‌کنم،» کنت گفت، «اما با این شوخی همراه می‌شوم. آرزو می‌کنم برای زن‌ها مقاومت‌ناپذیر باشم.»
جن گفت: «جالب است، این هم آرزوی اولت بود» و ناپدید شد.
