همرسانی:

جین یولن

ترجمه‌ی شهرزاد

ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.

از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی

«فقط باید مدام تلاش کنی.»

روزی پادشاهی بود که یک‌تنه در بالای اتاق برجی بلند می‌نشست. تمام روز کسی را نمی‌دید، جز سهره‌ای طلایی و کوچک که برایش فندق و دانه و توت می‌آورد و پادشاه از آن‌ها شرابی رقیق و تلخ می‌ساخت.

چه جادویی او را به این اتاق آورده بود، چه نفرین بندآوری او را آنجا نگه می‌داشت، پادشاه نمی‌دانست. دیوارهای خمیده اتاق برج، تخت پشتی سخت، پنجره طاقچه‌دار و آن پرنده، همه چیزی بود که می‌شناخت.

گمان می‌کرد زمانی را به یاد می‌آورد که بر پادشاهی نیرومند فرمان می‌راند؛ زمانی که مردان به فرمانش می‌جنگیدند و زنان به ندایش می‌آمدند. نبردهای گذشته، عشق‌های گذشته، بارها و بارها در خواب‌هایش از نو اجرا می‌شدند. بر بازوها و پاها و پشتش زخم‌هایی می‌یافت که گواهشان باشند. اما حافظه‌اش هیچ در واقعی‌ای به آن‌ها نداشت، همان‌گونه که اتاق برج هیچ در واقعی‌ای نداشت، فقط خطی باریک که با آجر پر شده بود.

هر بامداد پادشاه به پنجره‌ای می‌رفت که هم‌ارتفاع سرش در دیوار بود. پنجره برای چیزی جز صدایش کوچک بود. فریاد می‌زد و واژه‌هایش در باد پخش می‌شد:

پرنده کوچک، پرنده کوچک،

به دستم بیا،

از پادشاهی‌ام برایم بخوان،

از سرزمینم برایم بگو.

ناگهان خش‌خش بالی در هوا، و پرنده آنجا بود، نشسته بر طاقچه سنگی.

«ای پادشاه،» پرنده آغاز کرد، که در خطاب همیشه رسمی بود. «ای پادشاه، چه می‌خواهی بدانی؟»

پادشاه پرسید: «این سرزمین سبز است یا خشک؟»

پرنده سرش را کج کرد، چنان‌که گویی در اندیشه است. منقار کوچک پهنش را چند بار باز و بسته کرد تا پاسخ داد. «در فصل شایسته خود است.»

رنگ به چهره پادشاه دوید. از این طفره‌رفتن خشمگین شد. پرسش دومش را با لکنت آورد. پرسید: «آیا… آیا پادشاهی در صلح است یا در جنگ؟»

پرنده پاسخ داد: «کرم در سیب است، اما سیب هنوز چیده نشده.»

پادشاه بازوهای تختش را چنگ زد. هر روز پرسش‌هایش با همان گونه پاسخ‌ها روبه‌رو می‌شد. یا همه‌اش آزمونی بود یا شوخی، خوابی، یا افسونی چنان پیچیده که از فهم او بیرون بود.

سهره گفت: «یک پرسش دیگر، ای پادشاه.» زیر سینه طلایی‌اش تپشی کوچک تندتر شد.

پادشاه دهان گشود تا سخن بگوید. «آیا… آیا…» دیگر واژه‌ای از دهانش بیرون نیامد. حس کرد چیزی در درونش ترک می‌خورد، چنان‌که گویی همراه با دلش، تمام جهانش از هم می‌شکافت.

پرنده کوچک دید شکافی زیر تخت پادشاه باز می‌شود. فراخ‌تر شد و به‌سرعت خود پادشاه را نیز در برگرفت. پادشاه و تخت بی‌هیچ صدایی به دو پاره ناهموار شکافتند. پادشاه از میان دو پایش و در سراسر سمت راست صورتش دریده شد. از درون پاره‌های شکسته بوی شراب ترشیده برخاست.

پرنده فرود آمد. مویی سفید از سبیل پادشاه کند، لحظه‌ای در هوا ماند، سپس از پنجره بیرون پرید. دور و دور پادشاهی را پرواز کرد، به دنبال جایی برای آشیان کردن، جایی برای ساختن برجی دیگر و نهادن تخمی دیگر. شاید پادشاهی که از تخم بعدی برآید، ساخته‌ای محکم‌تر باشد.