شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«در هر بشکه‌ای یک سیب گندیده هست.»
روزی جهانی بود که آرزوها در آن برآورده می‌شد.
گمانم جای چندان ناخوشایندی بود، و مردمش بی‌شک خوش‌حال بودند. در این جهان گرسنگی نبود، چون آدم فقط باید آرزو می‌کرد که غذا باشد تا پیش رویش پدیدار می‌شد. لباس و سرپناه هم به همین آسانی به دست می‌آمد. حسد در آنجا ناشناخته بود — اگر کسی چیزی داشت که به نظر جالب می‌رسید، برای هر کس دیگری فقط یک آرزو فاصله داشت. نه پیری بود و نه نیاز. مردم زندگی‌های ساده‌ای داشتند، وقف زیبایی و دانش‌های نرم. روزها محوی خوشایند از فعالیتی آرام بودند.
و در این جهان، یک احمق بود.
فقط همان یکی.
همان کافی بود.
روزی احمق به دوروبرش نگاه کرد و دید همه‌چیز همان است. آدم‌های زیبا در میان منظره‌های زیبا کارهای زیبا می‌کردند. از دیگران جدا شد و رفت پایین، به دره‌ی کوچک خلوت کنار برکه‌ی نیلوفر، که بیدهای ظریف بر آن سایه می‌انداختند و بوی بهار از آن برمی‌خاست. با خود اندیشید اگر چیز تازه یا متفاوتی پیش بیاید اوضاع چگونه خواهد بود. و پس نقشه‌ای احمقانه کشید.
گفت: «آرزو می‌کنم چیزی داشته باشم که هیچ‌کس تا به حال نداشته است.»
تنها احمقی می‌توانست چنین آرزویی بکند، چون موضوع آرزویش را کاملا نامشخص رها کرد. در نتیجه، بی‌درنگ به بیماری‌ای مبتلا شد که تا آن زمان ناشناخته بود. چشم‌هایش آب آورد و بینی‌اش روان شد. سرش درد گرفت و زانوهایش سست شد. لرز از بالای ستون فقراتش تا پایین دوید.
گفت: «این را دوسد ندارم. اصلا دوسد ندارم. آرزو می‌کنم آرزوی آخرم را پس بگیرم.» و بی‌درنگ دوباره حالش خوب شد.
در حالی که روی سنگی بزرگ کنار برکه می‌نشست، آهی کشید: «نزدیک بود.» و ادامه داد: «مشکل این است که پیش از حرف زدن فکر نمی‌کنم. اگر اول خوب فکر می‌کردم، این‌قدر دردسر پیدا نمی‌کردم. پس: آرزو می‌کنم پیش از هر آرزوی دیگری بیشتر فکر کنم.» و چنین شد.
اما چون احمق بود، به مغالطه‌ی منطقش پی نبرد: یعنی این که احمق افکار احمقانه خواهد کرد، و هر قدر هم احمقانه فکر کند، این فکر او را در رسیدن به آرزوهای عاقلانه یاری نمی‌کند.
با این توهم، به این فکر افتاد که آرزوی بعدی‌اش چه باشد. حتی به فکر آرزوی ثروت هم نیفتاد، چون چنین چیزی در دنیایی که همه همه‌چیز داشتند ناممکن بود. خواسته‌های مادی بیش از حد پیش‌پاافتاده بودند. با خود اندیشید: «برای اینکه این بی‌قراری تازه‌ام را ارضا کنم، باید کمیاب‌ترین کالای جهان را آرزو کنم. آرزو می‌کنم عشق.»
قورباغه‌ای از برکه‌ی نیلوفر بیرون پرید و با صدای تالاپ درست روی دامنش فرود آمد. با چشمان درشت قورباغه‌ای پر از مهربانی، عاشقانه به او نگاه کرد و قورقوری عاشقانه‌ی ملایمی سر داد.
«اه!» احمق نعره‌ای زد و بی‌اختیار قورباغه را برداشت و تا آنجا که می‌توانست از خودش دور انداخت. آن موجود کوچک رقت‌انگیز فقط قورقوری غمگینی سر داد و شروع کرد به جهیدن و بازگشتن به سوی سنگ تا کنار محبوبش باشد. احمق شتاب‌زده آخرین آرزویش را پس گرفت و قورباغه، هراسان، به برکه پرید.
احمق ارزیابی کرد: «آرزوی احمقانه‌ای بود. بیشتر آرزوهایم احمقانه‌اند. بیشتر چیزهایی که می‌گویم احمقانه‌اند. چه کنم که دیگر حرف‌های احمقانه نگویم؟»
اگر احمق نبود، به سادگی آرزو می‌کرد که از آن پس فقط حرف‌های عاقلانه بزند. اما، چون احمق بود، گفت: «می‌دانم. این‌جا آرزو می‌کنم که حرف احمقانه نگویم.»
و چنین شد. اما چون احمق بود، هر چیز که می‌گفت احمقانه بود. در نتیجه، حالا می‌دید که هیچ نمی‌تواند بگوید.
سخت ترسید. خواست حرف بزند، اما هیچ صدایی از گلویش بیرون نیامد. هر چه بیشتر تلاش کرد، تنها نتیجه‌اش گلودردی بود. با وحشت به اطراف دوید و دنبال کسی گشت که به او کمک کند، چون نمی‌توانست سخن بگوید، نمی‌توانست آن آرزوی پیشین را باطل کند. اما هیچ‌کس آنجا نبود، و احمق سرانجام خسته و از پا افتاده کنار جاده‌ای فروافتاد و بی‌صدا هق‌هق گریه را آغاز کرد.
سرانجام، دوستی از راه رسید و او را یافت. دوست گفت: «سلام.»
احمق دهانش را جنباند، اما هیچ صدایی بیرون نیامد.
دوست مؤدبانه پاسخ داد: «گمان نمی‌کنم صدایت را شنیده باشم.»
احمق دوباره تلاش کرد، هنوز بی‌نتیجه.
دوست که از رفتار احمق کلافه شده بود، گفت: «واقعا حوصله این بازی‌های نمایشی را ندارم. اگر نمی‌توانی کمی بیشتر ملاحظه کنی، من می‌روم.» و برگشت تا برود.
احمق به زانو افتاد، لباس دوستش را گرفت، کشیدش و به‌شدت اشاره‌های دست‌وپا کرد. دوست گفت: «کاش می‌گفتی ماجرا چیست.»
احمق به او گفت: «آرزو کردم هیچ حرف احمقانه‌ای نزنم، و ناگهان دیدم که نمی‌توانم هیچ حرفی بزنم.»
«خب، پس ماجرا روشن است. دریغ است که بگویم، دوستم، تو احمقی، و هر چه بگویی احتمالا احمقانه است. باید از چنین آرزوهایی دوری کنی. گمان می‌کنم می‌خواهی از آن آرزو آزادت کنم.»
احمق سرش را محکم تکان داد.
«بسیار خوب. آرزو می‌کنم دوباره بتوانی حرف بزنی.»
«آه، ممنون، ممنون.»
«فقط مراقب حرف‌هایت در آینده باش، چون آرزوها خودبه‌خود برآورده می‌شوند، هرقدر هم احمقانه باشند.» و دوست رفت.
احمق نشست تا بیشتر فکر کند. دوستش درست گفته بود — هر چیزی که احتمالا می‌گفت احمقانه می‌بود، و آرزوهایش خودبه‌خود برآورده می‌شدند. اگر چنین بود (و بود)، همیشه در دردسر می‌افتاد. می‌توانست با نگفتن هیچ چیز در امان بماند — اما همین را تازه امتحان کرده بود و اصلا خوشش نیامده بود. هرچه بیشتر فکر می‌کرد، مشکل بدتر می‌شد. به نظر می‌رسید هیچ راه قابل قبولی نبود که او در این سیستم جا بیفتد.
ناگهان پاسخ به ذهنش رسید. چرا سیستم را تغییر ندهد تا با او جور دربیاید؟
«آرزو می‌کنم،» گفت، «که آرزوها خودبه‌خود برآورده نشوند.»
همه‌جا زندگی سخت است.
