شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«حقشان است.»
شیطان پوزخندی زد و گفت: «آه، به دایره نهم جهنم خوش آمدید. همیشه از آمدن شاعران به اینجا خوشحال می‌شویم. برایمان تبلیغ خوبی می‌کنند.»
گیج به اطرافم نگاه کردم. چیزی جز کتابخانه‌ای عظیم نبود. قفسه‌ها و طبقه‌های کتاب تا ارتفاعی ناممکن بالا رفته بودند. به نظر می‌رسید بی‌پایان در دوردست ادامه دارند. چند پیکر بوگرفته اینجا و آن‌جا، نیمه‌پنهان پشت توده‌های کتاب، روی میزهای دراز خم شده بودند. گه‌گاه ناله‌ای خفه به گوش می‌رسید.
ظاهرا حیرتم پیدا بود. ارباب دیس نزدیک‌تر آمد و دستی چنگال‌دار را محرمانه روی شانه‌ام گذاشت. بوی گند تویید سوخته را حس می‌کردم.
«خودت مرد ادبیاتی،» با صدایی شبیه موتور جت در حال گرم شدن پچ‌پچ کرد. «تصادفا تا به حال آن قالبی را که به آن می‌گویند»—نگاه زیرکانه‌ای انداخت—«داستان کوتاه، امتحان کرده‌ای؟»
تخم گرفتم.
«می‌بینم که کرده‌ای،» سرش را تکان داد. «چهره‌ات نشانه را دارد. آه، بله. داستان کوتاه. راهی مطمئن به سوی لعنت. تو هم… ردهایی داشته‌ای؟»
چگونه می‌توانستم امید به فریب دادنش داشته باشم؟ می‌دیدم که شرم مرا می‌داند.
نزدیک‌تر خم شد. چنگال‌هایش عمیق‌تر در گوشت لرزانم فرو رفت. «و فکر می‌کنی،» خش‌خش کرد، «چه بر سر می‌آید با تمام آن آفریده‌های ناخواسته، بدساخته، بدشکل؟ فکر می‌کردی توی کشوهای دراور هستند؟» دستش را با شکوهی تکان داد. «اینجا هستند،» گفت، «در مخزن نهایی. همه‌شان. همه. از تمام زمان‌ها. بعضی‌هایشان،» لبخند زد، «به یونانی‌اند.»
لرزیدم.
گفت: «حق داری بلرزی». «عظیم است. عظیم و در حال رشد. هر روز هزاران هزار تن سرازیر می‌شوند. هر بار که نویسنده‌ای می‌گوید: به جهنم که . . * زیپ!*
«می‌بینی»—با دندان‌های نوک‌تیز پوزخندی زد—«چه سلاح‌های مخفی شیطانی‌ای در ذخیره داریم. فکر کن، فقط فکر کن: اگر قرار بود این چیزهای هولناک و فلج‌شده را یک‌جا چون سیلی هولناک بر بشریت بیچاره و رنج‌کش رها کنیم… جنون! جنون و ناامیدی. و خودکشی، چنان‌که مطمئنم خودت هم می‌دانی، گناهی کشنده است. می‌دانی آن یعنی چه.» لب‌های نازک سیاهش را لیسید.
تهوع مرا فرا گرفت وقتی به پیامدهایش پی بردم. ممکن بود…؟
گفت: «آه بله». «مال تو هم اینجاست. از تو سپاسگزاریم… که به زرادخانه‌مان افزودی. بی امثال شما میمون‌های کوشا که این‌طور تیشه می‌زنید چه می‌کردیم؟
«و مسابقه‌ها!» غرید. «من عاشق مسابقه‌ام. هر بار یکی از این مسابقه‌ها را راه می‌اندازند، ما یک بال جدید به ساختمان اضافه می‌کنیم!» از شدت خنده دو تا شد.
زانوهایم سست شده بود. این… جهنمی بود.
«و این بیچارگان اینجا،» با لرزش گفتم، «چه کسانی هستند؟ سر این میزها، این‌قدر غمگین؟»
«آه. آنها.» شانه بالا انداخت. «ویراستارها.»
