همرسانی:

جودیت گوروگ

ترجمه‌ی شهرزاد

ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.

از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی

«مشکل اینجاست که باید خیلیحواس‌جمع باشی.»

هیچ‌وقت نگفته بودند ملیندا آلیس دختر خوبی است. این واژه‌ای نبود که به کار ببرند. نه، او باهوش بود، حتی حاضر‌جواب. به او می‌گفتند—هرچند هرگز رو‌در‌رو—ملیندا بدجنس. ملیندا آلیس باهوش و بی‌رحم بود. مادرش، وقتی اصلا به این چیزها فکر می‌کرد، امید داشت ملیندا از این مرحله رد شود. برای پدرش، نمره‌های خیلی خوب ملیندا اهمیت داشت.

همان ملیندا آلیس بود که در کلاس هشتم، دختر تازه‌وارد خجالتی و نزدیک‌بین را «آلودگی» نامید و اولین کسی بود که وانمود کرد هر چیزی یا هر کسی که دختر تازه‌وارد لمسش کرده باید تمیز شود، واکسینه شود یا از او پرهیز شود. دبیرستان فقط میدان بزرگ‌تری برای استعدادهای ملیندا آلیس فراهم کرده بود.

چیز شگفت‌انگیز درباره ملیندا آلیس قدرتش بود؛ هیچ‌کس به او اعتماد نداشت، اما هیچ‌کس هم از او دوری نمی‌کرد. همیشه در جمع بود، همیشه در مرکز. اگر او را می‌دیدی، زیبا و حاضر‌جواب، در میان گروهی از دانش‌آموزان که از کنار خانه‌ات می‌گذشتند، فکر می‌کردی: «این یک رهبر طبیعی است.»

ملیندا آلیس زودتر به مدرسه رفته بود. می‌خواست در گوشه‌ای خلوت که برای خودش داشت تنها درس بخواند، چون قرار بود امتحان ریاضی بزرگی برگزار شود و ملیندا آلیس آماده نبود. آن نمره A اهمیت داشت؛ پس ملیندا آلیس تنها به مدرسه می‌رفت و در فکر درس‌هایش بود. معمولا زیاد به طبیعت توجه نمی‌کرد، برای همین تقریبا روی حلزون زیبایی پا گذاشت که داشت از روی پیاده‌رو می‌گذشت.

«اه. چه چیز چندش‌آوری،» ملیندا آلیس فکر کرد، بعد ایستاد. نخواستن به‌طور تصادفی روی حلزون پا بگذارد یک چیز بود، اما حالا کفشش را بلند کرد تا لهش کند.

حلزون گفت: «خواهش می‌کنم این کار را نکن.»

«چرا نه؟» ملیندا آلیس برگشت.

«سه آرزو بهت می‌دهم،» حلزون بی‌هیچ تغییری در لحن جواب داد.

ملیندا آلیس گفت: «قبول است. اولین آرزویم این است که آرزوی بعدی‌ام،» لحظه‌ای درنگ کرد، «هزار آرزوی بعدی‌ام برآورده شود.» با پیروزی لبخند زد و کیفش را باز کرد تا دفترچه و مداد کوچکی بیرون بیاورد و حسابشان را نگه دارد.

ملیندا آلیس مطمئن بود که شنید حلزون در حالی که خودش را به امنیت بستری از پیچک کنار پیاده‌رو می‌رساند، گفت: «چه دختر باهوشی.»

در بقیه راه تا مدرسه، ملیندا درگیر ایده‌های شگفت‌انگیز بود. قرار بود لباس‌های زیبا داشته باشد. «آرزوی شماره دو، اینکه همیشه بی‌نقص لباس پوشیده باشم،» و دقیقا همین‌طور شد. درست است، لباس جدیدش زیاد با لباسی که از خانه بیرون آمده بود فرق نداشت، اما این فقط نشان می‌داد ملیندا آلیس سلیقه خودش را می‌پسندید.

بعد از کمی فکر کردن نوشت: «آرزوی شماره سه. آرزو می‌کنم گوش‌های سوراخ‌شده و گوشواره‌های طلای کوچک داشته باشم.» پدرش به ملیندا اجازه نداده بود گوش‌هایش را سوراخ کند، اما حالا به هر حال داشت. گوشواره‌های جدیدش را لمس کرد و از خوشحالی موهای زیبایش را تکان داد. «می‌توانم هر چیزی داشته باشم: استریو، نوار کاست، تلویزیون ویدئودیسک، موتور گازی، ماشین، هر چیزی! تمام عمرم!» از خوشحالی کتاب‌هایش را به سینه فشرد.

تا وقتی به مدرسه رسید، ملیندا تقریبا نوع‌دوست شده بود؛ می‌توانست آرزوی صلح کند. بعد با خودش فکر کرد: «آیا حلزون آن‌قدر قدرتمند است؟» گوش‌هایش را لمس کرد، به بلوز و دامن و کاپشن و کفش بی‌نقصش نگاه کرد. «می‌توانم زشت‌ها را زیبا کنم، زمین‌گیرها را شفا بدهم…» ایستاد.

موج نوع‌دوستی گذشته بود. «می‌توانم حساب کسانی را که لایقش هستند برسم!» ملیندا آلیس به مدرسه نگاه کرد، به همه‌ی بچه‌ها. حس عظیمی از قدرت داشت. «حالا همه باید همان کاری را بکنند که من می‌خواهم.» از راهروهای پرجمعیت گذشت و به کمدش رسید. ملیندا آلیس می‌توانست شیرین باشد؛ می‌توانست بامزه باشد. می‌توانست— زنگ کلاس اجباری خورد. ملیندا آلیس کتاب‌هایش را چپاند، کمد را محکم بست و درست به‌موقع سر جایش نشست.

«هی، ملیندا آلیس،» فرد پچ‌پچ کرد. «تو خبر داری آن امتحان بزرگ ریاضی ساعت بعد؟»

«وای نه،» ملیندا آلیس روی در هم کشید. افکارش تند از پی هم گذشتند: «آن حلزون لعنتی باعث شد دیر برسم، و یادم رفت درس بخوانم.»

«گندش را درمی‌آورم،» با صدای بلند نالید. «کاش مرده بودم.»