شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«درست بعد از قلب اسکروج.»
گمانم بیش از آنچه باید سر و صدا راه انداخته بودم. لعنتی بچه. حتی صدای آمدن این حرامزاده کوچک را به اتاق نشنیدم تا وقتی داد زد: «بابانوئل!» بعد دوید و خودش را چسباند به پام.
نگاهش کردم. یک دست لباس خواب سرهمی آبی آسمانی تنش بود و پستانک صورتی‌دسته‌ای با بند آویزان به گردنش.
«سلام، کوچولو.»
چشم‌هایش را مالید و خمیازه کشید. شاید سه سالش بود—نهایتا چهار. موهایش قهوه‌ای مثل گنجشک بود و از جاهای مختلف بیرون زده بود.
آب دهانم را قورت دادم و آرام شمعدان‌های نقره را گذاشتم روی طاقچه بالای شومینه سنگی کنارم. کیسه کنفی دیگر تقریبا پر بود. اگر فقط می‌توانستم از شر این بچه لعنتی خلاص شوم، بقیه غنیمت را می‌گذاشتم و درمی‌رفتم.
«بابانوئل، برایم اسباب‌بازی آوردی؟» حالا کاملا بیدار بود و با آن دو چشم آبی درشت، حیرت‌زده به من زل زده بود.
شب کریسمس معمولا شلوغ‌ترین شب سال من است. پدر و مادرها آن‌قدر مست‌اند که بیدار نمی‌شوند، و بچه‌ها هم معمولا آن‌قدر می‌ترسند که مبادا بابانوئل را فراری بدهند که اگر صدایم را بشنوند از تختشان بیرون نمی‌آیند.
«اسمت چیست، پسر کوچولو؟» «تامی.»
«خب، تامی، تا حالا بابانوئل ناامیدت کرده؟»
سرش را تکان داد. «خب، پارسال همون‌طور که قول داده بودی برام ست مسابقه‌ای هات ویلز نیاوردی.»
آن خانه به نظر نقشه‌ای بی‌نقص می‌آمد. خوب خانه را شناسایی کرده بودم—پدر و مادر در اتاق‌خواب کوچکی در زیرزمین می‌خوابیدند و فقط دو بچه در طبقه اصلی بودند. شاید به‌قدر کافی احتیاط نکرده بودم، چون کار آن‌قدر آسان به نظر می‌رسید.
خانه از درون یکسره تزئین کریسمس بود و خانواده خوابیده بودند و همه چراغ‌های درخت هنوز روشن بود. یک دست شش‌تایی مجسمه‌های رویال دالتون در قفسه چینی اتاق غذاخوری بود. حواسم بود که پیش از برداشتن، آن‌ها را در حوله بپیچم تا لب‌پر نشوند.
یک دست کریستال سنگین و مرغوب هم بود و دویست دلاری در کشوی میز بلوطی چپانده شده بود.
وقتی اول بار آمدم تو، گربه‌ای خاکستری‌وسفید دوروبرم بلند میو‌میو می‌کرد. احتمالا همان بچه را بیدار کرده بود. گربه را از گردنش بلند کردم و از در پشتی انداختمش بیرون، روی ایوانی که به حیاط مشرف بود. نگاهی به من کرد و از پله‌ها پایین پرید.
لیوان شیر را سر کشیده بودم و کلوچه‌های جو دوسری را که بچه‌ها برای بابانوئل گذاشته بودند خورده بودم. قوطی‌ای از ذرت دانه‌ای گرین جاینت کنارشان روی میز جلومبلی بود — گمانم خوراکی‌ای برای گوزن‌های بابانوئل بود. شیر گرم بود.
«چرا برای دنی همسایه یک دست هات ویلز خریدی و برای من نه؟»
«نمی‌شه هر چیزی را که دلت می‌خواهد داشته باشی، تامی. لوس می‌شوی.»
لبم را گاز گرفتم. هیچ‌وقت با بچه‌های کوچک سر و کله زدن را دوست نداشتم. «بهتر است بروی بخوابی، می‌دانی. وقتی بابانوئل می‌آید نباید بیدار باشی.»
«تو واقعا بابانوئلی؟»
«البته که هستم، بچه. چطور؟»
سرش را چرخاند و گوشش را خاراند. «نمی‌دانم. چرا اسم من را نمی‌دانستی؟»
«من همیشه تو را با برادرت قاطی می‌کنم، بچه.»
کمی فکر کرد و گفت: «تو مثل آن موقعی که در سیرز بودی به نظر نمی‌رسی. شاید بهتر است مادرم را صدا کنم.»
شانه‌اش را گرفتم. «به هیچ وجه، بچه. این کار را نکن.» ترسیده به نظر می‌رسید. «آدم‌بزرگ‌ها به بابا نوئل اعتقاد ندارند. این را می‌دانی، نه؟»
آهسته سر تکان داد. «خاله بتی اعتقاد دارد.»
«اگر مامانت را بیدار کنی، مجبور می‌شوم بروم و همه هدایایت را با خودم ببرم.»
چشمانش برق زد و دوباره گشاد شد. «هدیه‌ها! چه چیزی برایم آوردی؟»
«خب، برایت یک هات—»
به پشت سر تامی نگاه کردم و پسری بزرگ‌تر دیدم که از راهرو به سمت ما می‌آمد. «اوه، لعنتی.»
او گفت: «تامی؟» بعد مرا دید. «هی، چه خبر است؟» به پلکانی نگاه کرد که به زیرزمین می‌رفت.
تامی را گرفتم و با یک دست دهانش را بستم. «یک کلمه حرف بزنی، گردنش را می‌شکنم.» تامی تقلا کرد و خواست خودش را آزاد کند، اما محکم نگهش داشتم.
پسر بزرگ‌تر حدودا ده‌ساله بود، برای سنش قدبلند و لاغر با موی کوتاه طلایی. ردایی سبز روشن روی پیژامه‌ی فلانل قهوه‌ای پوشیده بود.
«آن شمعدان‌ها را برایم بگذار در گونی. سریع.»
آمد و همان‌کاری را کرد که خواستم، و با دیدن بقیه‌ی نقره و چینی‌ای که برداشته بودم، از دلواپسی اخم کرد.
«می‌خواهی با تامی چه کار کنی؟»
«برای این کار کمی پیر شده‌ام،» گفتم. «شاگرد لازم دارم. اگر کار احمقانه‌ای نکنی، سالم می‌ماند.» این فکر تا نگفته بودم به ذهنم نرسیده بود، اما شاید وقتش رسیده بود. کدام پیرمرد چاقی مثل من را کسی دیده بود که به خانه‌ها دستبرد بزند؟
«همان‌جا بمان، بچه. یک حرکت کنی، برادرت مرده است.»
تامی را گرفتم، گونی را برداشتم و تند از دودکش بالا رفتم. پرنسر و ویکسن اول دوستش نداشتند، اما دیگر باید بهش عادت کنند.
