شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«مردسالاری همیشه بیداد کرده است.»
سپیده بود بر کنار برکه جادویی، و جادو بر آب می‌درخشید، چون میلیون‌ها رنگین‌کمان کوچک. شاونا کنار ساحل زانو زد و برای تصویر خودش در آب ترانه‌ای کهن خواند. نیروی واژه‌ها را حس می‌کرد که می‌طنید، بی‌زمان، ازلی. تقریبا به غریزه آن‌ها را می‌دانست، همان‌گونه که می‌دانست باید به برکه بیاید. ندای درون را شنیده بود.
با گذر برگی آب موج برداشت، و چون دوباره آرام شد، شاونا به چهره مردی خیره بود؛ همان بود که شوهرش می‌شد.
دختر با دیدن آن چهره زیبا آهی کشید، زانو زد و باز خیره ماند. آب دگرگون شد و همچنان که می‌خواند، صاف شد و شهری زیبا نمایان کرد آراسته به گل و روبان‌های ابریشمی خیره‌کننده. شاونا بی‌درنگ شناختش، که بی‌گمان در سراسر این سرزمین تنها یک چنین شهر می‌توانست باشد—شولزبروک، آن جای شگفت شگفتی‌های بی‌همتا، جای زندگی و زیبایی، شهر شاه جاویدان. اینجا بود که شوهرش را می‌یافت.
تقریبا باورنکردنی بود. شاونا بی‌صدا از شادی گریست و دید که خورشید زرین از فراز کوه‌های مه‌گرفته سر زد. پرنده‌ای سرخ بالای سرش پر گشود و با آواز روشن، سکوت بهاری را شکافت. برکه به حال عادی بازگشت؛ جادو به پایان رسیده بود.
ورنون جادوگر بزرگ بود، و به این اعتبار وظیفه داشت در قلعه خود بماند و طلسم‌ها و وردهای بسیاری را به کار بندد که برای شاد و کامیاب نگاه داشتن مردمش لازم بودند.
حالا روی تخت‌خواب خصوصی‌اش در بالکن خصوصی‌اش دراز کشیده بود و یکی از کتاب‌هایش را می‌خواند. ناگهان هوا پر از بخار شد و او ناچار کتاب را محکم بست تا صفحه‌هایش مین‌گذاری نشوند. برخاست، ردای سرخش در نسیم بال می‌زد، و به قلعه‌اش نگاهی انداخت.
موش‌ها، با خود اندیشید، اژدهاها باز در خندق بازی می‌کنند. این کار روا نبود، و می‌دانست که باید به آن‌ها بگوید بس کنند. اما نگفت؛ فقط به درون رفت و گذاشت ادامه دهند. آخر تقریبا جشن بود. همین یک بار می‌توانستند در خندق بازی کنند.
شاونا از برکه جادویی به خانه بازگشت، بی‌صدا با مادر و پدر و خواهرانش خداحافظی کرد و بر خر وفادارش نشست. می‌خواست به شولزبروک برود و شوهر آینده‌اش را بیابد. او آنجا خواهد بود، چون برکه جادویی هرگز، هرگز اشتباه نمی‌کرد.
روز بعد که رسید، دید جشنی وحشیانه در جریان است. مرکبش آهسته راه خود را از میان گروه‌های رقصنده و شعبده‌باز و آوازخوان و دیگر جشن‌گزاران می‌گشود.
از زنی که از گاری کوچکی شراب می‌فروخت پرسید: «اینجا چه خبر است؟»
زن با شگفتی سر بلند کرد. «مگر نمی‌دانی؟ امشب شبی است که ورنون عروس می‌گیرد.»
همه ورنون را می‌شناختند، حتی تا آنجا دور که شاونا و پدر و مادرش زندگی می‌کردند. در گوش‌ها زمزمه می‌شد که او جاویدان است و هر صد سال زنی به همسری می‌گیرد. شاونا آنگاه دانست که عروس بعدی او خواهد بود.
سکوت بر مردم شهر چیره شد و همه گردن کشیدند به آسمان. لرزشی کدر، همچون غرش سم‌هایی دور، پیوسته نیرو می‌گرفت. از همه دهان‌ها آهی برخاست، چون آن بالا در آسمان ورنون بود، در ارابه‌ای که اسب‌های بالدار نیرومند می‌کشیدند.
آرام فرود آمدند و در جای تنگی که مردان و زنان نزدیک شاونا خالی کرده بودند نشستند. ورنون به نرمی به او لبخند زد.
«بیا و همسر من باش،» زمزمه کرد، اما صدایش همچون رعد بود. شاونا چیزی نگفت، اما پیش رفت، دست درازشده‌اش را گرفت و در ارابه کنار او ایستاد.
ورنون با زبان به اسب‌ها اشاره کرد؛ اسب‌ها بال‌هایشان را گشودند و آنان را شتابان بالا بردند، بر فراز جمعیت هلهله‌کنان.
آن شب، دیرتر، پس از آنکه عروسی و جشن فروکش کرد، ورنون همسرش را به باغ قلعه برد. از دور هنوز می‌شنید که اژدهایان در خندق بازی می‌کنند.
گفت: «عشق من» و بوسیدش، «زندگی تو در برابر من تنها یک ثانیه است، چون من جاویدانم. با این حال تو را چنان دوست دارم که کمتر کسی را دوست داشته‌ام. می‌توانم هدیه زندگی جاوید را به تو ببخشم، اگر بپذیری، و همیشه با هم خواهیم بود.»
شاونا زمزمه کرد: «آری، عزیز دلم.»
واژه‌ها را بر زبان راند و دگرگونی انجام شد.
در چشمان غمگین قهوه‌ای‌اش نگریست و گفت: «به راستی دوستت دارم. حالا برو با باقی اژدهایان بازی کن.»
