شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«یک قدم جلوتر!»
همسر آقای دکر تازه از سفر به هائیتی برگشته بود—سفری که تنهایی رفته بود—تا پیش از بحث درباره طلاق، فرصتی برای آرام شدن به آن دو بدهد.
فایده‌ای نداشت. هیچ‌کدام ذره‌ای آرام نشده بودند. راستش، حالا داشتند می‌فهمیدند که بیش از پیش از هم متنفرند.
خانم دکر محکم گفت: «نصف. به کمتر از نصف پول به‌علاوه‌ی نصف املاک راضی نمی‌شوم.»
آقای دکر گفت: «مسخره است!» — مگر نه؟ می‌توانم همه‌اش را بگیرم، می‌دانی که. و به‌راحتی هم. در هائیتی که بودم وودو خوانده‌ام. آقای دکر گفت: «چرند!»
«چرند نیست. و باید خوشحال باشی که زن خوبی هستم، چون اگر بخواهم می‌توانم خیلی راحت بکشمت. آن‌وقت همه ی پول و همه ی املاک را داشتم، بی‌هیچ ترسی از عواقب. مرگی که با وودو رقم بخورد از مرگ با ایست قلبی قابل تشخیص نیست.»
آقای دکر گفت: «مزخرف!»
«فکر می‌کنی؟ موم دارم و یک سنجاق‌کلاه. می‌خواهی یک تکه‌ی ناچیز از موهایت یا یکی دو ناخن‌بریده‌ات را به من بدهی — همین‌قدر کافی است — و بگذاری نشانت بدهم؟»
آقای دکر گفت: «چرند!»
«پس چرا می‌ترسی بگذاری امتحان کنم؟ چونمن می‌دانم که کار می‌کند، پیشنهادی به تو می‌کنم. اگر نکشتت، طلاقت را می‌دهم و هیچ نمی‌خواهم. اگر کشتت، همه‌چیز خودبه‌خود مال من می‌شود.»
آقای دکر گفت: «قبول! موم و سنجاق‌کلاهت را بیاور.» نگاهی به ناخن‌هایش انداخت. «خیلی کوتاه‌اند. کمی مو به تو می‌دهم.»
وقتی با چند تار موی کوتاه در قوطی آسپرین برگشت، خانم دکر شروع کرده بود موم را نرم کند. موها را در آن ورز داد، بعد آن را به شکل تمثال زمخت یک آدم ساخت.
گفت: «پشیمان می‌شوی،» و سنجاق‌کلاه را در سینه‌ی پیکر مومی فرو کرد.
آقای دکر تعجب کرد، اما بیشتر خوشحال بود تا پشیمان. او به وودو اعتقاد نداشت، ولی مرد محتاطی بود و هرگز کار را به شانس نمی‌سپرد.
وانگهی، همیشه این آزارش می‌داد که زنش به‌ندرت برس موهایش را تمیز می‌کرد.
