شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«نمی‌دانم چرا خورشید در آسمان نیست.»
همسر جورج پسمن بارها به او گفته بود که باید حافظه‌اش را تمرین بدهد، چون در یادسپاری شماره‌های تلفن خیلی ضعیف بود. حتی وقتی کسی با دقت شماره‌ای را برایش می‌نوشت، در گرفتن شماره ممکن بود رقم‌ها را جابه‌جا کند و به همین دلیل به‌ندرت به کسی که می‌خواست می‌رسید.
بیشتر وقت‌ها صدای ناهنجاری می‌شنید که نشان می‌داد شرکت تلفن با ترکیب حروف و ارقامی که همین حالا ساخته بود موافق نیست. این دردسر تلفن در دوازده سال زندگی بی‌حادثه‌شان منبع همیشگی اصطکاک میان او و همسرش بود.
الینور در حالی که جلوی میز آرایش نشسته بود و موهای بلوند کدرش را در پشت گردنش به شکل گره سایکی می‌پیچید، التماس کرد: «جورج، خواهش می‌کنم، ببین این یک بار را نمی‌توانی درست بگیری؟ WEather ۶-۱۲۱۲؛ یعنی W-E-»
جورج با دلخوری گفت: «می‌دانم، می‌دانم.»
و او واقعا می‌دانست، او واقعا می‌فهمید—تا لحظه‌ای که دستش به تلفن می‌رسید. آن‌وقت چیزی خراب می‌شد. دوستان بارها پیشنهاد کرده بودند که روان‌کاوی را امتحان کند، اما الینور با خشم این پیشنهاد را رد کرده بود، چون می‌دانست روان‌کاوها هر ایرادی که در شوهر باشد به گردن زن می‌اندازند، و نمی‌خواست جورج فکری به سرش بزند.
هرچند روی میز بین دو تخت یک خط تلفن اضافه بود، جورج رفت سراغ تلفن اتاق نشیمن و در میان دو اتاق را با احتیاط بست. الینور می‌دانست که تماشا کردن کسی در حین این کار او را عصبی می‌کند، و در فکر فرو رفت که در دفتر چه می‌کند. آیا آنجا می‌تواند بر هراسش—یا هرچه هست—غلبه کند، یا همه تلفن زدن‌ها را به منشی‌اش می‌سپارد؟
تا وقتی ده دقیقه بعد برگشت، او لباس پوشیدنش را تمام کرده بود. «می‌توانستی اول گزارش هوا را بدهی،» با نگاهی معنی‌دار به شیکر و لیوان‌هایی که روی یک سینی کوچک تویل لاکی حمل می‌کرد، گفت.
دو نوشیدنی ریخت. اعلام کرد: «امشب طوفانی در راه است.»
«اما جورج، این که محال است! یک لکه ابر هم در آسمان نیست. و خورشید تمام روز داشت—فقط می‌ریخت.»
«ببین، من گزارش هوا را از خودم نساختم. تنها کاری که کردم زنگ زدن به شرکت تلفن بود و همین را به من گفتند.»
«حتما اشتباهی رخ داده.» الینور دستش را به سوی گوشی خط اضافه دراز کرد و شماره گرفت، در حالی که او برای خودش نوشیدنی دوم را می‌ریخت.
گوشی را گذاشت و به او نگاه کرد. «امشب صاف و کمی خنک‌تر،» نقل کرد، «با کمینه پنجاه‌وهشت درجه. فشار هوا در حال افزایش… جورج، اگر شماره اشتباهی گرفتی، چرا نگفتی؟ چرا مجبور بودی چیزی از خودت دربیاوری؟»
جورج زیر لب گفت: «چیزی از خودم درنیاوردم. او همین را به من گفت.»
بیور موتراشیده‌اش را که هم‌زمان شال شب هم بود، بدون آنکه منتظر کمک او بماند، پوشید. بی هیچ حرفی با آسانسور پایین رفتند. جلوی ساختمان منتظر ماند تا جورج ماشین را از پارکینگ زیرزمین بیاورد. این یکی از خوبی‌های زندگی در فارست هیلز بود؛ جایی برای نگه داشتن ماشین داشتند.
به سوی پل راه افتادند، و دلخوری در حالت شانه‌های جورج بود. بی هیچ مهربانی فکر کرد: درست مثل یک بچه. چند دقیقه بعد، دست پیش برد و رادیو را روشن کرد. موسیقی رقص به اعلام گوینده ختم شد که فشار هوا بالا می‌رفت و آن شب هوا صاف و کمی خنک‌تر می‌شد، اما فردا گرم و آفتابی بود.
جورج زیر لب گفت: «فردا باران می‌آید.»
گفت: «بی‌معنی است.»
وقتی به خیابان چهل‌وپنجم غربی رسیدند، هنوز هشت نشده بود. بیرون یک بار کوچک که دوستش داشتند منتظر ماند تا جورج ماشین را به پارکینگی ببرد؛ دوست نداشت تنها در بار بنشیند. وقتی برگشت، هر کدام دو مارتینی خوردند و تا آن موقع هشت و بیست بود و وقت رفتن به تئاتر. کاتن‌ها پیش‌تر در لابی منتظرشان بودند و هر چهار نفر با هم داخل رفتند.
همان‌طور که مردها پالتوهایشان را تحویل می‌دادند، الینور با نجوایی بلند به خانم کاتن گفت: «به جورج توجه نکنید، دوباره قهر کرده. می‌خواست از شرکت تلفن هوا را بپرسد، شماره اشتباهی گرفت و به جای اینکه اعتراف کند، یک گزارش هوا از خودش ساخت.»
هر دو زن خنده‌ای زیر لب کردند و آقای کاتن خندید: «دوران تکنولوژی هنوز گیرت انداخته، ها، جورج؟»
جورج با لجبازی گفت: «طوفان می‌شود.» آن سه نفر دیگر خندیدند.
در پرده آخر نمایش، صدای رعد را از بیرون شنیدند که دیگر جای هیچ تردیدی نمی‌گذاشت. وقتی از تئاتر بیرون آمدند، باران سیل‌آسا می‌بارید. الینور نگاهی به شوهرش انداخت، لب‌هایش را محکم به هم فشرد و چیزی نگفت. آخر او که نمی‌توانست خودش طوفان راه بیندازد، هرقدر هم دلش می‌خواست تقصیرش را گردن او بیندازد.
خانم کاتن پیشنهاد کرد: «می‌توانیم زیر سایه‌بان بمانیم تا باران بند بیاید، چون در این هوا اصلا نمی‌توانیم تاکسی گیر بیاوریم.»
جورج گفت: «باران بند نمی‌آید.»
الینور به او گفت: «برو ماشین را بیاور، جورج. اول هرب و لو را پیاده می‌کنیم.»
کاتن‌ها یک‌صدا تشکر کردند. خانم کاتن از سر رفع تکلیف زیر لب گفت: «اما جورج خیس می‌شود.»
«برای او مهم نیست. مگر نه، عزیزم؟» جورج صدایی شبیه غرغر کرد و خود را به دل طوفان انداخت.
تا رفت، خانم کاتن پرسید: «اما او از کجا می‌دانست که می‌خواهد باران بیاید؟»
الینور گفت: «حدس شانسی‌ای زد. تشویقش نکنید.»
اما وقتی جورج با ماشین برگشت و کاتن‌ها را در صندلی عقب جا داده بودند، خانم کاتن سؤالش را تکرار کرد. «از کجا می‌دانستی، جورج؟»
«دارم می‌گویم. به شرکت تلفن زنگ زدم و طرف همین را به من گفت.»
همسرش گفت: «آن‌ها مرد ندارند که تلفن جواب بدهد،» و از او فاصله گرفت تا پشم خیس کتش خزش را نبرد. «فقط دخترها.»
جورج جواب داد: «برایم مهم نیست. یک مرد تلفن را جواب داد. از او پرسیدم هوا چه‌طور می‌شود—»
هر دو خانم یک‌صدا گفتند: «اما تو که نمی‌پرسی.» خانم کاتن توضیح داد: «وقتی آن شماره را می‌گیری، فقط یک صفحه پخش می‌کنند. هیچ‌کس صدایت را نمی‌شنود…»
«این یکی شنید. گفت خیلی لطف کرده‌ام که پرسیده‌ام و طوفانی ترتیب داده—طوفان باران.»
آن سه نفر دیگر در صندلی‌هایشان جابه‌جا شدند. خانم کاتن به‌طرف جورج خم شد، چنان که بوی آرپژ صندلی جلو را پر کرد. او گفت: «بوی مشروب می‌دهم، اما مست نیستم. الینور هم به‌قدر من خورده و مثل—مثل یک قاضی هشیار است.» و خندید، انگار حرف خنده‌داری زده بود.
آقای کاتن گفت: «خب، نمی‌دانم. بعضی‌ها را جور دیگری می‌گیرد تا بعضی دیگر را. نمی‌خواهم بگویم سر محکمی نداری، اما اگر آن‌چه را که به آن عدم تحمل الکل می‌گویند داشته باشی—»
«شماره WE ۶-۱۲۱۲ را گرفتی؟» خانم کاتن از جورج پرسید، با همان لحن تیزی که معمولا برای شوهر خودش نگه می‌داشت.
کمی برآشفته به نظر رسید. «نه، کاملا این‌طور نبود—یک‌جورهایی فرق داشت. مثل WE ۶-۲۱۲۱ یا شاید . . . به‌هرحال فرق داشت. گمانم همین می‌تواند توضیحش باشد.»
خانم کاتن قانع‌شده عقب نشست. «البته که همین توضیحش می‌دهد. شماره اشتباهی گرفته بودی و یک شوخ عملی آنجا زندگی می‌کرده. همین.»
الینور همان را تکرار کرد: «البته. حتما همین است.»
«اما هوا دارد باران می‌بارد،» آقای کاتن یادآوری کرد.
همسرش گفت: «فقط یک تصادف است.»
ماشین جلوی ساختمان آپارتمان کاتن‌ها در خیابان هفتاد و سوم غربی ایستاد. خانم کاتن پرسید: «چرا امشب پیش ما نمی‌مانید؟ با این هوا برگشتن به جزیره خطرناک است.»
جورج پیش از آن که الینور فرصت گفتن چیزی پیدا کند، جواب داد: «نه، ممنون. بهتر است همین امشب برگردیم.»
زنش در حالی که از میان پارک می‌گذشتند، سرزنشش کرد: «می‌توانستیم مدتی برویم داخل. دست‌کم تا وقتی باران بند بیاید.»
«باران که بند نمی‌آید.»
خندید، کمی زیادی بلند. «مسخره نکن، جورج. آخر باید یک وقتی بند بیاید.»
«باید؟» به او نگاه کرد و از حالت صورتش خوشش نیامد. «خب، گمانم می‌آید. بعد از چهل روز و چهل شب. همین‌قدر را خودش به من گفت که طول می‌کشد. ولی آن وقت دیگر برای هیچ‌کداممان فرقی نمی‌کند.»
به خیابان پنجاه و نهم پیچیدند و به سمت شرق رفتند. الینور تصمیم گرفت فردا به هر حال جورج روان‌کاو را ببیند.
از روی پل گذشتند. می‌دانست که فقط خیال است، اما رودخانه به‌طور محسوسی بالاتر آمده بود.
