شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«آری، خواهد شد — در سن‌خاسینتو.»
آنتونیو لوپس د سانتا آنا اندیشناک بر تپه‌ای سخت‌شده از شن ایستاده بود و به شمال می‌نگریست، به خوشه‌ای کوچک از سپیدارهایی که هنوز می‌سوختند و دود می‌کردند و روزگاری دیوارهای مأموریت آلامو را پناه داده بودند. نزدیک به دو هفته بود که نیروهای فراوانش بر آن دسته کوچک تگزاسی و آمریکایی می‌کوبیدند. نزدیک به دو هفته بود که هر حمله پس زده شده بود — تا اکنون که دشت میان اردوی مکزیکی و آن مأموریت کوچک از آلات و ادوات نبرد ناتمام پوشیده شده بود.
«یک بار دیگر،» سانتا آنا نفس‌زنان به افسر کنارش گفت. «یک بار دیگر باید بیازماییم.»
«اما پانصد تن از مردانمان تاکنون مرده‌اند، رئیس‌جمهور.»
«پانصد تن چیست وقتی هفت برابر آن شمار هنوز همراه ما می‌رانند؟ آماده حمله دیگر شو.»
و همان‌جا ایستاد، تنها، و با دوربینش افق را کاوید و هر چند گاه آن را به سوی دیوارهای گلوله‌خورده مأموریت آلامو چرخاند و نشانه‌ای از جنبش جست. دیری نگذشت که افسر، خوان، به کنارش بازگشت.
«بله، خوان؟»
«دستورها را رساندم، رئیس‌جمهور.»
«بسیار خوب.»
«اما یک سوار تنها از جنوب رسیده…»
«یک سوار؟» سانتا آنا چرخید و دوربینش را به سوی اردوگاه گرفت. «شاید پیکی از مکزیکوسیتی؟»
«نه، رئیس‌جمهور،» خوان سر تکان داد. «پیرمردی است — هرچند خوب سوار می‌شود. می‌خواهد با شما صحبت کند.»
«بسیار خوب. او را نزد من بیاور. اما آماده سوار شدن باش.»
و دیری نگذشت که پیرمردی کوتاه‌قد آهسته از راه به جایی رسید که سانتا آنا ایستاده بود. مردی کوتاه‌قامت، با چهره‌ای که گویی هنوز پاره‌ای از زیرکی جوانی را در خود داشت، که اینک با نوعی خرد نامطمئن پیری درآمیخته بود.
پیرمرد گفت: «روز به‌خیر، سانتا آنای بزرگ. نبرد چگونه پیش می‌رود؟» واژه‌هایش اسپانیایی عجیبی بود، آمیخته به لهجه‌ای که شاید فرانسوی می‌بود.
سانتا آنا پرسید: «تو کی هستی، پیرمرد؟ و چه چیز تو را به این آبادی سن آنتونیو کشانده، پیش از کلیسای آلائمو؟»
«خبر دشواری‌هایت به من رسید، ای سردار بزرگ. فقط خواستم یاری‌ام را پیشکش کنم.»
سانتا آنا لبخند زد و ردیفی کج از دندان‌های زردش نمایان شد. «روزهای جنگیدن تو به سر آمده، پیرمرد. نبرد امروز از آن جوان‌ترهاست.»
اما پیرمرد دستی به نشانه اعتراض پیش آورد. «من فقط شصت‌وهفت سال دارم و هنوز می‌توانم مثل بهترین مردانت اسب بتازانم.»
سانتا آنا پرسید: «یک مرد بیشتر برای من چه اهمیتی دارد؟»
«اما من می‌توانم نبرد را برایت ببرم،» مرد کوتاه‌قد اصرار کرد.
«تو سربازی؟»
«در جوانی در اروپا جنگیدم. چه نبردهای بزرگی!»
سانتا آنا سر تکان داد. «روزی کتاب‌های تاریخ این را هم نبردی بزرگ خواهند دانست.»
* * *
پیرمرد دوربین شکاری را از دستش گرفت و از پشت آن به سوی انبوه درختان سپیدار نگریست. «آن میسیون آلامو است؟»
سانتا آنا پاسخ داد: «درست است. هدف من از بیست‌وسوم فوریه همین بوده. فقط حالا بیشتر قلعه است تا مأموریت.»
«چند نفر همراه دارند؟»
«کمتر از دویست نفر، مطمئنم. و با آن‌ها مردانی مثل ترویس، بووی و کروکت هستند. اگر می‌توانستم آن‌ها را با یک ضربه از روی نقشه محو کنم، دیگر دردسری با این ایده استقلال تگزاس نداشتیم.»
پیرمرد دوربین شکاری را از چشمش انداخت پایین. «آن را برایت می‌گیرم. روی شن برایم نقشه‌ای بکش و چیدمان میسیون را نشانم بده. زود باش.»
«خب،» سانتا آنا شروع کرد، «اینجا دیوارهاست…» با شمشیرش تند طرحی کشید، و به‌نحوی شوق پیرمرد کنارش را در آن بازتاب داد. «… و اینجا یک صومعه قدیمی است، با یک حیاط. و یک بیمارستان کوچک، و یک نمازخانه…»
«می‌بینم… بسیار خوب. چند نفر آدم داری؟»
«سه هزار و پانصد. اما این دیوارها — این دیوارهای لعنتی!»
«امتحان کرده‌ای از آن‌ها بالا بروی؟»
«هر کاری کرده‌ایم. دو هفته است…»
«اما توپ داری.»
«چند تا. مطمئنا بیشتر از مدافعان.»
«اما به داخل عبادتگاه شلیک کرده‌ای، نه به دیوارها! مشکلت همین بوده!»
سانتا آنا پرسید: «و تو چه پیشنهادی داری؟»
پیرمرد جعبه انفیه ظریف و جواهرنشانی بیرون آورد که یک حرف N یگانه با درخشش جواهر بر آن نشانده شده بود. گفت: «همه توپ‌هایت را به یک نقطه نشانه بگیر. دیوار را بشکاف و نیروهای فراوانت را از آن شکاف بریز داخل.»
سانتا آنا گوش داد، چشمانش به جواهرات دوخته بود در حالی که دستان پیرمرد انفیه را دستکاری می‌کردند. «با من می‌رانی؟»
«همین لحظه پیش، فکر می‌کردی خیلی پیرم.»
«مترس. با من می‌رانی؟»
«تا کجا، سانتا آنا؟»
«تا سراسر تگزاس.»
چشمان پیرمرد برق زد. «دورتر می‌رانم. با تو تا خود واشینگتن می‌رانم، جایی که ده سال از این تاریخ، امپراتور تمام قاره خواهی بود.»
«پس می‌رانیم! خوزه،» فریاد زد، «توپ را آماده شلیک کن…»
و هوا از دود و آتش و فریاد پر شد، مرگی غران، و دیری نگذشت که دیوارهای مأموریت آلیمو لرزید و به خود پیچید.
سانتا آنا فریاد زد: «می‌تازیم. خوزه، دستور حمله تمام‌عیار بده. اول سواران، بعد پیاده‌نظام.»
«این آخرین حمله است؟»
«آخرین حمله، خوزه! دیوار شکسته…»
و در کنارش، پیرمرد اسب سفیدش را چرخاند و به هوا برافراشت. «خبر را برسان، سانتا آنا. نباید حتی یک مدافع زنده بماند. باید همه را از میان برداریم تا تمام تگزاس به زانو درآید…»
و سانتا آنا خبر را رساند… و آنگاه غران‌کنان از دشت تاختند، از جاده‌های خاکی متروک، از سپیدارهای پوسیده، به‌سوی شکاف دیوار آلیمو…
«پیروزی را در استخوان‌هایم حس می‌کنم،» سانتا آنا به مرد کنارش فریاد زد. «امروز روز من است.»
و پیرمرد سر تکان داد و اسب بزرگش را به جلو راند. «پیروزی، تا وقتی با هم بتازیم. این بار اشتباهی نخواهم کرد. این بار… واترلو دیگری در کار نخواهد بود…»
