شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«طمع پیش از شکست می‌آید.»
بریگز زیر پیشخوان ظروف شیشه‌ای را جارو کشید، جایی که روزهای زیادی جارو نکشیده بود. چیزی شبیه پری درخت کریسمس با تزئینات براق، همراه گرد و خاک بیرون افتاد. فقط خودش را جمع کرد و بال‌هایش را تکاند، کاری که پری درخت کریسمس به‌سختی می‌کند.
بریگز گفت: «سلام. تو چی هستی — حیوان، گیاه یا جماد؟»
پری گفت: «من پری‌ام. در خواب زمستانی. راستی ما خیلی کمیابیم، می‌دانی. ضمنا، پیش از آنکه دوباره بخوابم، سه آرزو می‌خواهی؟»
بریگز پرسید: «چقدر؟»
«کاملا مجانی. ما اجازه نداریم پول بگیریم.»
بریگز بی‌درنگ گفت: «خب، بفرما شروع کن.»
«خب، اولین آرزویت چیست؟»
بریگز گفت: «ای کاش صد آرزو داشتم.»
پری با صدایی ضعیف گفت: «چی؟»
بریگز با بخشندگی گفت: «بقیه‌اش را برای خودت نگه دار — منظورم آن دو آرزوی دیگر است. معتقدم نباید تیغ معامله را زیادی تیز کرد.»
«لطف داری. خب، شروع کن به آرزو کردن…»
«آرزوی اولم این است که محل کسب‌وکارم بزرگ‌تر باشد. آرزوی دومم تندرستی کامل و پایدار است. آرزوی سومم…»
دیری نگذشت که پری با خستگی پرسید: «آرزوی نود و نهمت؟»
«هوم… آرزو می‌کنم همیشه بدانم دست طرف مقابل در جین رامی چیست.» «برآورده شد. و آخرین آرزویت؟» «آرزو می‌کنم صد آرزوی دیگر داشته باشم.» پری تلوتلو خورد.
«واقعا!» اعتراض کرد. «این هم شد انصاف در معامله؟ باید بدانی این کار برایم سخت است. تو را قوی‌ترین مرد دنیا کرده‌ام، بهترین پرتاب‌کننده، بهترین بازیکن بیلیارد. می‌توانی پیانو بزنی، فلوت کوچک، ترومپت، زیتر. میخچه‌هایت رفع شده. و ثروتمندترین مرد دنیا هستی — این همه ژانگولربازی با پول آدم را از پا می‌اندازد، می‌دانی.»
بریگز با لحنی آرام‌بخش گفت: «بله، درک می‌کنم. از یک جهت، درباره آن حس بدی دارم. ای کاش من می‌توانستم به تو یک آرزو یا چیزی بدهم.»
ایستاد و تازه متوجه شد.
پری سریع گفت: «خیلی ممنون،» و کاملا جان گرفت. «همین آرزویت را برآورده می‌کنم. مرد بدجنسی هستی. آرزو می‌کنم هرگز تو را ندیده بودم.»
و ندیده بود.
