شماره‌ی ۴۸
شماره‌ی ۴۸
ترجمهٔ ماشینی با شهرزاد است و ممکن است خطا داشته باشد.
از مجموعهٔ صد داستان کوتاه فانتزی
«رقابت جان تجارت است.»
با توجه به زحمتی که کشیده بود تا چیزهایی چنین نایاب فراهم کند — تکه‌ای از شاخ تک‌شاخ و سه قطره خون از یک باکره — دیدن روح پیش از انجام آیین مقرر تا حدی نگران‌کننده بود. راستش، هنوز حتی پنج‌ضلعی محافظش را نکشیده بود که سر بلند کرد و دید موجود در صندلی راحتی لرزانش تجسم یافته است.
روح گفت: «راستش را بخواهی، به آن نیازی نداری.»
نورمن والاس به آنچه آمده بود خیره ماند و باور نمی‌کرد، حتی بعد از این همه ماه پژوهش. آن دیگری هیچ شبیه چیزی نبود که جوان انتظار داشت. یک جورهایی به یاد لینکلن افتاد؛ چهره‌اش در غم بی‌کرانش تقریبا زیبا بود.
روح به پنج‌ضلعی اشاره کرد. «خرافه محض. اگر قصد آزارت را داشتم، نمی‌توانست از تو محافظت کند. اما مهم‌تر از آن، من به‌کلی از چنین تهاجمی ناتوانم. انسان آزادی انتخاب دارد، اراده آزاد؛ ما از جهان‌های دیگر فقط می‌توانیم به او کمک کنیم خودش را نابود — یا تعالی — ببخشد، نمی‌توانیم آغازگر باشیم.»
نورمن تکان خورد، اما نه تا حد بی‌زبانی. به داروها، طلسم‌ها، معجون‌ها و بخورهایی که گرد آورده بود اشاره کرد و تقریبا با خشم گفت: «اما من هنوز آیین را به جا نیاورده‌ام.»
آن یکی سر تکان داد و شانه بالا انداخت. «چه فرقی می‌کند؟ می‌خواستی روحی را احضار کنی. بسیار خوب، من اینجا هستم. خواستن از خود عمل ترکیب آن چیزهای نسبتا احمقانه مهم‌تر است. اما برویم سر اصل مطلب، دقیقا چه می‌خواهی؟»
نورمن والاس نفس عمیقی کشید و به اصل مطلب پرداخت. به اتاق‌های محقرش اشاره کرد. گفت: «دیگر نمی‌توانم این را تحمل کنم. چند سال زندگی آبرومند می‌خواهم، چند سال از خوبی‌های زندگی که دیگران از آن بهره می‌برند. پس —»
«پس در ناچاری می‌خواهی روحت را در ازای کمک بفروشی.» «همین است.»
روح لحظه‌ای تأمل کرد. «فرض کن چهل سال یاری‌ات کنم؟ فرض کن عشق، ثروت، قدرت را به همان اندازه که می‌خواهی برایت تضمین کنم؟ در پایان آن زمان روحت از من باشد؟»
لب‌های نورمن والاس سخت شد، اما گفت: «قبول است.»
روح برخاست. «بسیار خوب، پیمان بسته شد.»
آن یکی اخم کرد. «مگر قرارداد نمی‌نویسیم یا چیزی؟ مگر نباید با خون امضا کنم؟»
محوترین لبخند بر چهره غمگین روح نشست. «لازم نیست. پیمان بسته شده، هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم و نخواهیم توانست آن را بشکنیم.»
ناگهان ناپدید شده بود.
و تقریبا هم‌زمان، کسی در زد. نورمن گیج و منگ برخاست و در را باز کرد.
هریت آنجا بود و بی‌درنگ در آغوشش افتاد. «آه، عزیزم، عزیزم، چقدر اشتباه کردم.»
او را از خود دور کرد، به فاصله یک بازو، با حیرت. «یعنی نظرت عوض شده، با من ازدواج می‌کنی؟»
«آه، عزیزم، بله. فکر می‌کردم دور شدن از تو، چند ماه ماندن در فلوریدا، باعث می‌شود فراموشت کنم. چقدر اشتباه کردم.»
با اخمی نگران، به تنگدستی اتاقش اشاره کرد. «اما هریت، ما باز هم—»
این بار لبخند زد و سرش را بالا کرد و به او خندید. «آن مزرعه کوچکی را که گفتم عمه‌ام برایم گذاشته یادت هست؟ همان یکی در لوئیزیانا؟»
سر تکان داد، بی‌آنکه بفهمد.
«نفت، عزیزم،» از شوق لبریز شد. «به‌اندازه‌ای که شروع لازم را به تو بدهد.»
و این‌گونه چهل سال گذشت. ثروت به آن اندازه اندکی که می‌خواست؛ اعتبار به آن درجه کوچکی که جاه‌طلبی‌اش می‌طلبید؛ اما مهم‌تر از همه، عشقی که می‌رسید و با گذشت سال‌ها پیوسته بیشتر می‌شد. و خانه‌ای پر از فرزند، و احترام و محبت همسایگان و همکارانش.
نه اینکه دیگر هرگز آن روح را دیده باشد، در تمام آن سال‌ها نه. تقریبا می‌توانست به زندگی‌اش نگاه کند و بپندارد همه‌اش کار خودش بوده. هر موفقیتی ظاهرا نه بخت خوش غیرعادی بود، نه نتیجه تلاش خودش. گاهی حتی کوشیده بود خود را قانع کند که آن پیمانی که بسته بود زاییده خیال است، که آن دیوی که گمان می‌کرد احضار کرده، نتیجه نگرانی بیش از حد، کار بیش از حد، و غذای بسیار کم و تفریح بسیار کم در آن روزگار جوانی فقیرانه بود.
اما در ناخودآگاهش می‌دانست. می‌دانست!
و چنین بود که پس از چهل سال، تنها در اتاق کارش نشست و منتظر ماند. هریت به بستر رفته بود؛ بچه‌ها هم البته خیلی پیش‌تر خودشان ازدواج کرده بودند و زندگی آرام و شاد خودشان را می‌کردند.
حالا که به سال‌ها نگاه می‌کرد، در شگفت بود از استفاده‌ای که از کمک آن دیو کرده بود. به او عشق و ثروت و قدرت وعده داده بودند، تا هر اندازه‌ای که آن‌ها را می‌خواست. اما او، به‌نحوی، بیش از آنچه برای خود و خانواده‌اش کافی بود نخواسته بود. هیچ نکوشیده بود ثروت میداس‌وار گرد آورد؛ و از این گذشته، دارایی‌اش را از راه مسابقات اسب‌دوانی یا بازار سهام به دست نیاورده بود. در آن چهل سال سخت کار کرده بود.
قدرت هم به او وعده داده بودند. چرا این‌قدر کم گرفته بود؟ راضی بود به مقامی در جامعه که با توانایی‌های طبیعی‌اش هم‌خوان بود. می‌توانست رئیس‌جمهور شود یا، از این گذشته، دیکتاتور جهان. چرا نشد؟
آه، اما از آن یکی به‌تمام اندازه بهره گرفته بود. جامش از عشق لبریز شده بود. در تمام آن سال‌ها، عشق میان هریت و او هرگز فروکش نکرده بود. و بچه‌ها؟ خوب، مثلا، آن‌گونه که کریسمس گذشته از سراسر کشور به خانه قدیمی بازگشتند، محبتشان را ثابت کرد.
و حالا ناگهان گمان کرد انگیزه‌اش را می‌داند. جایی، زیر همه‌ی این‌ها، می‌کوشید سرنوشتی را که در انتظارش بود به تعویق بیندازد. در ناخودآگاهش به خود گفته بود که اگر میانه‌رو باشد، اگر زندگی خوبی داشته باشد، اگر از خواستن نهایی چشم بپوشد، حساب‌رسی‌اش با آن دیو آسان‌تر خواهد بود.
ناگهان خندید، تلخ.
و ناگهان ترس بر او هجوم آورد. حساب‌رسی همین حالا بود.
مهم نبود با قدرت‌های شیطانی‌ای که به او داده بودند چه کرده بود. مهم نبود چقدر عشق ورزیده بود و چقدر دوستش داشتند. مهم نبود حالا چقدر توبه می‌کرد.
روحش از آن روح بود.
دست‌هایش را محکم به بازوهای صندلی چنگ زد. بگریز! پنهان شو! فرار کن!
اما دوباره فروافتاد. جایی برای گریختن نبود. جایی برای پنهان شدن نبود. راهی برای فرار نبود.
آن روح بر کاناپه‌ی روبه‌رویش تجسم یافت.
نورمن والاس سر خاکستری‌اش را به نشانه‌ی تسلیم تکان داد. «منتظرتان بودم.»
روح به او گفت: «چهل سالت تمام شد.»
«بله، من می‌دانم.» ناامیدی جای ترس را گرفته بود.
«دلیلی هست که پیمان ما انجام نشود؟ قانع شده‌اید که سهم خود را از معامله به‌درستی نگه داشته‌ام؟»
پیرمرد تردید کرد، بعد دوباره سر تکان داد. «قانع شده‌ام.»
«پس آماده‌اید بروید؟ با عزیزانتان خداحافظی کرده‌اید، هر ترتیبی که لازم می‌دانستید داده‌اید؟»
«بله. بله، آماده‌ام.» صدایش حالا محکم بود. «گمانم برای هریت مدتی سخت باشد، اما خب، همه‌ی ما دیر یا زود باید با پایان روبه‌رو شویم، و همین اواخر دکترم درباره‌ی قلبم هشدارم داده بود. هریت همیشه می‌گفت می‌خواهد من اول بروم، که بدش می‌آید فکر کند بعد از این همه نزدیکی، من در زندگی تنها بمانم.»
روح از جای برخاست. «بسیار خوب، بگذارید به راهمان برویم.»
نورمن والاس او هم برخاست و شوک چندان بزرگ نبود که شاید انتظارش را داشت، وقتی توانست به عقب بنگرد و خودش را ببیند که آنجا در صندلی راحتی نشسته، رنگ‌پریده و با چشمانی خیره و بی‌دیدن.
«پس من دیگر مرده‌ام؟»
روح به او گفت: «بله، تشخیص دکترت کاملا درست بود. بیا.»
و ناگهان در جای دیگری بودند و نورمن والاس با ناباوری به اطراف خیره شد.
گفت: «به نظر می‌رسد در تمام روابطم با تو، پیوسته از نادرستی افسانه‌ها و اسطوره‌ها شگفت‌زده شده‌ام.»
روح گفت: «آها؟»
«بله. وقتی اول بار ظاهر شدی، شبیه تصوری که تمام عمر از یک دیو داشتم نبودی. و در رفتارم با تو هم آن‌طور که گمان می‌کردم رفتار نکردی. حالا هم اینجا هیچ‌یک از ویژگی‌هایی را که از جهنم انتظار داشتم ندارد.»
روح لبخند زد. «نورمن عزیزم، چرا این‌قدرها گمان می‌کنند که ارواح برای ما کم‌تر از رقیبانمان اهمیت دارند؟ چرا یک طرف نباید به همان اندازه‌ی طرف دیگر برای یک روح شایسته بکوشد؟ من دیو نیستم، و اینجا هم جهنم نیست.»
